«Οι συσκευασίες μικραίνουν, οι τιμές παραμένουν ίδιες και οι καταναλωτές πληρώνουν περισσότερο χωρίς φυσικά να το καταλαβαίνουν. Σοκολάτες με λιγότερα γραμμάρια, σαμπουάν με μικρότερη ποσότητα, πακέτα μπισκότων με ελαφρότερα τεμάχια, πατατάκια με το μισό περιεχόμενο. Το φαινόμενο ονομάζεται shrinkflation. Πρόκειται για έναν συνδυασμό του shrink που σημαίνει συρρικνώνομαι και του inflation που σημαίνει πληθωρισμός» διαβάζω σε σχετικό άρθρο στο in και η γενικότερη, ασαφής αίσθηση νοσηρότητας λαμβάνει επίσημη διάγνωση.
Το ένιωθα. Το έβλεπα. Το ζύγιζα στο χέρι μου. Είναι όντως ελαφρύτερη η συσκευασία ή με γελούν τα μάτια μου; Μήπως χάλασε η ζυγαριά μου; Ειδικά, στα πατατάκια, εκεί είναι ξεκάθαρο. Αν η παλιά διαφήμιση έλεγε «κανείς δεν μπορεί να φάει μόνο ένα», η σύγχρονη εκδοχή θα ήταν «κανείς δεν μπορεί να βρει δεύτερο».
Το πιο εντυπωσιακό είναι η λεπτότητα της απάτης. «Μερικές φορές η ζωή μας δίνει μαθήματα που έρχονται σε γελοία συσκευασία» λέει η Νεοϋορκέζα, λαϊκή τραγουδίστρια Ντάρ Γουίλιαμς.
Στα ελληνικά θα το λέγαμε «συρρικνοπληθωρισμός» αλλά θα μας έπεφτε βαρύ. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο απλό: πληρώνεις περισσότερα για λιγότερα. Είναι η οικονομική εκδοχή του «it’s not you, it’s me», μόνο που εδώ, φταίνε ξεκάθαρα αυτοί. Ένα αστείο που δεν είναι αστείο.
Διανύουμε τη μπρούτζινη εποχή του shrinkflation, εδώ όπου οι συσκευασίες είναι ισχνές και φίνες σαν την κορμοστασιά της Τζέιν Φόντα σε πρόγραμμα γυμναστικής των 80s, αλλά η τιμή κορυφώνεται εκθετικά όπως η φωνή της Μονσεράτ Καμπαγιέ σε έργο του Βέρντι.
