Αλέξης Σταμάτης: Ο τελευταίος αποχαιρετισμός από τους ανθρώπους που τον γνώρισαν

Μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, ο Αλέξης Σταμάτης παρέμενε αφοσιωμένος στη συγγραφή. Δούλευε πάνω στο νέο του μυθιστόρημα, με τίτλο Ρίβα (εκδόσεις Μεταίχμιο), παρακολουθούσε την προετοιμασία της Σαπφούς, του θεατρικού έργου που εμπιστεύτηκε στην Κόρα Καρβούνη, και συνέχιζε να γράφει, να διαβάζει, να συνομιλεί με τους ανθρώπους των βιβλίων και του θεάτρου.

Φίλοι και συνεργάτες του μιλούν στο ΒΗΜΑ για έναν ακαταπόνητο συγγραφέα που κινήθηκε με την ίδια αφοσίωση ανάμεσα στην πεζογραφία, την ποίηση και το θέατρο, αφήνοντας πίσω του περισσότερα από τριάντα βιβλία και ένα απολύτως προσωπικό λογοτεχνικό στίγμα. Θυμούνται όμως, πρωτίστως, τον άνθρωπο: την αβρότητα και τη φυσική ευγένειά του, την τρυφερή ανασφάλεια με την οποία περίμενε κάθε νέο βιβλίο του να συναντήσει τον αναγνώστη, την αγάπη για τη μητέρα του, Μπέττυ Αρβανίτη, και τη γενναιότητα με την οποία στάθηκε απέναντι στην ασθένεια, που έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής του.

Ο φιλόλογος και συγγραφέας Ανδρέας Μήτσου, ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Σταθμός, Μάνος Καρατζογιάννης, ο συγγραφέας και φίλος του Θανάσης Χειμωνάς, ο βιβλιοπώλης στην Πολιτεία, Γιώργος Θωμόπουλος, η επιμελήτρια του τελευταίου βιβλίου του, Ρίβα, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, Ελένη Μπούρα και η ηθοποιός Κόρα Καρβούνη στην οποία εμπιστεύτηκε το τελευταίο του θεατρικό έργο Σαπφώ, αποχαιρετούν τον Αλέξη Σταμάτη μέσα από προσωπικές αναμνήσεις, στιγμές συνεργασίας και μικρές ιστορίες που φωτίζουν τη ζωή και το έργο του. Έναν άνθρωπο που έγραφε αδιάκοπα, σαν η δημιουργία να ήταν «ένας τρόπος αντίστασης απέναντι στη φθορά και στο σκοτάδι».

Ανδρέας Μήτσου: Μακριά από τη σοβαροφάνεια της διανόησης

Για τον Αλέξη Σταμάτη, έναν άνθρωπο με τον οποίο, όπως είπε, τον συνέδεε μια ευγενική και τρυφερή σχέση, μιλά με αγάπη ο φιλόλογος, συγγραφέας και διδάκτωρ Φιλοσοφίας Ανδρέας Μήτσου. Εκείνο που, σύμφωνα με τον ίδιο, διέκρινε τον Σταμάτη ήταν η αβρότητα και η φυσική ευγένειά του, στοιχεία που αποτυπώνονταν και στη γραφή του.

«Αυτό που περισσεύει είναι η τρυφερότητα. Η συγκίνηση για την απώλειά του, αλλά και η αγάπη με την οποία είχε εμποτίσει τους ανθρώπους που τον γνώρισαν και τον συναναστράφηκαν».

Όπως αναφέρει στο ΒΗΜΑ, στο έργο του Αλέξη Σταμάτη υπήρχε μια πρωτογενής αθωότητα και μια ποιητική συνείδηση που τον διαφοροποιούσαν από τη σοβαροφάνεια πολλών ανθρώπων της διανόησης.

Ξεχωρίζει το Μπαρ Φλωμπέρ, τον Έβδομο Ελέφαντα και την Ομπρέλα, σημειώνοντας ότι ο Αλέξης Σταμάτης είχε εκδώσει περισσότερα από τριάντα βιβλία, ανάμεσά τους και αρκετές ποιητικές συλλογές. «Η ποιητική του ματιά» – σημειώνει ο Ανδρέας Μήτσου – «διαπερνούσε όχι μόνο την ποίησή του αλλά και τα μυθιστορήματα και τα δοκίμιά του, χαρίζοντας τους ευαισθησία και προσιτότητα χωρίς ευκολίες και εκπτώσεις». Ο ίδιος στέκεται ιδιαίτερα στη γενναιότητα του συγγραφέα: «Ο Αλέξης Σταμάτης είχε γενναιότητα, μία γενναιότητα η οποία χαρακτήριζε όλη του τη ζωή και έξω από τη λογοτεχνία. Εξέθετε τον εαυτό του, που είναι συστατικό στοιχείο της γενναιότητας του γραφιά αλλά και μία αποκάθαρση, που τον αναδείκνυε ως οντότητα. Αν διάβαζες τα βιβλία του, θα μάθαινες για εκείνον και την οικογένεια του, τη μητέρα του, Μπέττυ, τον πατέρα του, Κώστα Σταμάτη, το πλαίσιο που τον καθόριζε».

Παράλληλα, ο Ανδρέας Μήτσου θυμάται την τρυφερή ανασφάλεια που τον χαρακτήριζε κάθε φορά που παρουσίαζε ένα βιβλίο, την αγωνία του για το πώς θα το υποδεχτεί ο αναγνώστης, μια αγωνία που μαρτυρούσε σεμνότητα και αλήθεια.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλούσε στον ίδιο και η αγάπη του Αλέξη Σταμάτη για τη μητέρα του. Όπως σημειώνει, τον καλούσε συχνά στις παραστάσεις της και ένιωθε βαθιά χαρά και περηφάνια γι’ αυτήν. «Η αγάπη που είχε ο Αλέξης στη μητέρα του με έκανε να τον αγαπήσω ειλικρινά. Γιατί είναι σημαντικό να καμαρώνεις για κάποιον δικό σου άνθρωπο ιδίως για τη μητέρα σου; Την αποδεχόταν πλήρως και τη θαύμαζε ως καλλιτέχνιδα, απελευθερωμένος από δόγματα. Αυτό εμένα με συγκινούσε ιδιαίτερα. Και του το έλεγα πάντα».

Αναφερόμενος στην ακατάπαυστη δημιουργικότητά του, ο Ανδρέας Μήτσου σημειώνει ότι ο Αλέξης Σταμάτης έγραφε αδιάκοπα, σαν να επιχειρούσε μέσα από τη γραφή να ξορκίσει το κακό και την απειλή του θανάτου. Η συνεχής αυτή προσήλωση στη δημιουργία, μας εξηγεί, ήταν μια πράξη αντίστασης απέναντι στα σκοτάδια της ζωής, αλλά και ένας τρόπος να συναντήσει τον αναγνώστη, έστω και έναν, που θα σταθεί απέναντι στο έργο του και θα το αναγνωρίσει.

«Έγραφε αδιάκοπα. Αρθρογραφούσε, δημοσίευε συνεχώς, ήταν ένας άνθρωπος με ακατάπαυστη δημιουργική ορμή. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι αυτή η εμμονή με τη γραφή ήταν ένας τρόπος να ξορκίζει το κακό, την απειλή του θανάτου, τη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Ο συγγραφέας κρατά το μολύβι του σαν ένα μικρό όπλο απέναντι σε ό,τι τον απειλεί. Αυτή η αφοσίωση στη γραφή ήταν ένα από τα στοιχεία που τον έκαναν τόσο αξιαγάπητο», σχολιάζει ο Ανδρέας Μήτσου.

Ο Ανδρέας Μήτσου υπογραμμίζει ακόμη ότι, παρότι ο Αλέξης Σταμάτης ήταν δημόσιο πρόσωπο, δεν ένιωθε την ανάγκη της αυτοπροβολής. Και επιστρέφει στη γενναία στάση του απέναντι στη ζωή. Ο Αλέξης ήταν όμορφος και άντεξε όρθιος απέναντι σε αυτή την αρρώστια που επανέρχονταν. Ήταν γενναίος σε όλη αυτή την κατάσταση και είχε μια μεγάθυμη θεώρηση του κόσμου, συνειδητή, ασυνείδητη, δεν ξέρω. Ποτέ του επίσης δεν ένιωσε την αγωνία της επιβολής του εαυτού του ούτε είχε τη «λύσσα» της προβολής. Είχε μια εσωτερική ασφάλεια, μια ήρεμη στάση που έμοιαζε να λέει: «Αυτός είμαι». Αν μπορούσες να τον αγαπήσεις, καλώς. Αν όχι, πάλι εκείνος δεν θα αλλοιωνόταν. Αυτή είναι μεγάλη υπόθεση, ειδικά στον χώρο της τέχνης», σχολιάζει ο συγγραφέας.

Κλείνοντας, μιλάει για την τρυφερότητα που αφήνει πίσω του ο Αλέξης Σταμάτης, για τη συγκίνηση της απώλειας, αλλά και για την αγάπη με την οποία είχε εμποτίσει όσους τον γνώρισαν και τον συναναστράφηκαν. Όπως μας λέει, οι δημιουργοί δεν πεθαίνουν πραγματικά, αλλά παραμένουν ζωντανοί στη συνείδηση εκείνων που τους αγάπησαν: «Αυτό που περισσεύει είναι η τρυφερότητα. Η συγκίνηση για την απώλειά του, αλλά και η αγάπη με την οποία είχε εμποτίσει τους ανθρώπους που τον γνώρισαν και τον συναναστράφηκαν. Οι δημιουργοί, κατά κάποιον τρόπο, δεν πεθαίνουν. Παραμένουν ζωντανοί στη συνείδηση όσων τους αγάπησαν.»

Μάνος Καρατζογιάννης: Με μια πανκ Ντόριαν Γκρέι μελαγχολία

Ο Μάνος Καρατζογιάννης, σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας γράφει στο ΒΗΜΑ για τον Αλέξη Σταμάτη με τον οποίο ανέβασαν το έργο του «Λευκό δωμάτιο» στο Θέατρο Σταθμός.

«Πριν μάθω να λέω “εγώ” κάτι κινήθηκε μέσα μου.

Ήταν μικρό, αλλά είχε βάρος.

Σαν φως που ξέρει ότι τελειώνει.

Ίσως ήταν το πρώτο μόριο λύπης

Που ανέβηκε χωρίς να το καλέσω

Αυτοί οι στίχοι του Αλέξη Σταμάτη από το τελευταίο του – ποιητικό – βιβλίο «Η ασθένεια των απαλών πραγμάτων» (Νοέμβριος 2025) έρχονται συνεχώς απ’ το πρωί στο μυαλό μου.

Πράγματι, ο Αλέξης κινήθηκε στον χώρο της λογοτεχνίας, της ποίησης, του θεάτρου και του δοκιμίου «σαν ένα φως που ξέρει ότι τελειώνει». Ένα αγωνιστής της ζωής που με γνήσια αγωνία πλούτισε τον νου μας, φώτισε τις ψυχές μας, διεύρυνε την σκέψη μας.

Η γνωριμία μας ξεκινά πολλά χρόνια πριν. Όταν ένα καλοκαίρι σαν αυτό, έχοντας χάσει τον πατέρα μου – συμπτωματικά στην ηλικία του Αλέξη από παρεμφερή νόσο – βρήκα παρηγοριά στο αριστουργηματικό Μπαρ Φλωμπέρ του, ένα ιδιότυπο υπαρξιακό road movie για τη σχέση του πατέρα και του γιου και του έγραψα, χωρίς να γνωριζόμαστε, ύστερα από σύσταση των κοινών μας φίλων Θανάση Νιάρχου και Θανάση Χειμωνά. Χρόνια μετά, ανέβασα για το Θέατρο Σταθμός το τελευταίο του θεατρικό έργο «Λευκό Δωμάτιο», μια πανσιόν όπου συναντιούνται οι θεατρικοί ρόλοι, όταν τελειώνει η σκηνική τους δράση, και αρχίζει η πραγματική τους υπαρξιακή διαδρομή.

Με καταγωγή από τη γενιά των ομοτέχνων του ’30, μια πανκ Ντόριαν Γκρέι μελαγχολία, ακραιφνή ευαισθησία αλλά και γήινη επαφή με την πραγματικότητα και με την άδολη καρδιά που κατά κανόνα έχουν σχεδόν όλα τα παιδιά των θεατρίνων, ο Αλέξης Σταμάτης δούλεψε ακατάπαυστα με τις λέξεις.

Τώρα που η σελίδα μένει κενή, το «Θεωρείο» του (η εβδομαδιαία στήλη του στο Βήμα) αδειάζει, και η αυλαία πέφτει -ανήμερα σχεδόν των γενεθλίων του- η σκέψη μας είναι στους οικείους τους: στη μητέρα του Μπέττυ, στη σύζυγό του Εύα και στον μονάκριβο Ερμή τους. Είναι και μάχες που δεν κερδίζονται».

Θανάσης Χειμωνάς: Μεγάλη απώλεια σε όλα τα επίπεδα

Ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς μιλά για τον Αλέξη Σταμάτη σκιαγραφώντας όχι μόνο έναν σπουδαίο συγγραφέα και ποιητή, αλλά και έναν άνθρωπο εξαιρετικά αγαπητό σε κοινωνικό και διαπροσωπικό επίπεδο, καθώς οι δυο τους συνδέονταν με βαθιά φιλία εδώ και χρόνια. Όπως μας λέει, ο Αλέξης Σταμάτης ήταν «ένας πολύ καλός φίλος, ένας πολύ γλυκός άνθρωπος», ο πρώτος ουσιαστικά φίλος που έκανε ο Θανάσης Χειμωνάς όταν μπήκε στον χώρο της συγγραφής στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Παράλληλα, στέκεται με έμφαση στη λογοτεχνική διαδρομή του Αλέξη Σταμάτη, υπογραμμίζοντας πως: «Ήταν απίστευτα ταλαντούχος σε ό,τι έκανε σε κάθε μορφή τέχνης, είτε έγραψε πεζογραφία, είτε ποίηση, είτε θέατρο. Ήταν από τους σημαντικότερους από τη συγκεκριμένη λογοτεχνική γενιά στην Ελλάδα», ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο έργο που άφησε πίσω του, λέγοντας ότι «Το βιβλίο του, το Μπαρ Φλωμπέρ, ήταν ένα ορόσημο για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία».

«Ήταν απίστευτα ταλαντούχος σε ό,τι έκανε, σε κάθε μορφή τέχνης, είτε έγραφε πεζογραφία είτε ποίηση είτε θέατρο. Ήταν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της γενιάς του στην Ελλάδα».

Ο Θανάσης Χειμωνάς σημειώνει ότι ο εκλιπών υπηρέτησε με την ίδια ευαισθησία και δύναμη την πεζογραφία, την ποίηση και το θέατρο. «Έγραψε πάρα πολύ όμορφα βιβλία, εξαιρετικά θεατρικά έργα, εξαιρετικές ποιητικές συλλογές. Είναι μια μεγάλη απώλεια σε όλα τα επίπεδα λόγω της αξίας του λογοτεχνικού του έργου, αλλά και της αξίας που είχε ως άνθρωπος», τονίζει ο ίδιος.

Γιώργος Θωμόπουλος: Βιβλιοφιλικές προτάσεις με ιδιαίτερο βάρος

Ο Γιώργος Θωμόπουλος, βιβλιοπώλης στην Πολιτεία εδώ και περίπου 30 χρόνια, μιλά για τον Αλέξη Σταμάτη και το σοκ που του προκάλεσε η είδηση του θανάτου του.

Όπως λέει, την περασμένη Παρασκευή τον επισκέφθηκε στο βιβλιοπωλείο η μητέρα του συγγραφέα, Μπέττυ Αρβανίτη, και του μετέφερε πως ο Αλέξης Σταμάτης ήθελε να του διαλέξει ο ίδιος τρία βιβλία για να διαβάσει, επειδή τον εμπιστευόταν. Τότε δεν πέρασε από το μυαλό του ότι η κατάσταση της υγείας του ήταν τόσο κρίσιμη.

«Συγκλονίστηκα. Μου φάνηκε απίστευτη σύμπτωση ότι, λίγο πριν από το τέλος του, μου είχε ζητήσει, μέσω της μητέρας του, να του διαλέξω τρία βιβλία».

«Σήμερα, όταν έμαθα την είδηση, συγκλονίστηκα. Μου φάνηκε απίστευτη σύμπτωση ότι λίγο πριν από το τέλος του μου είχε ζητήσει, μέσω της μητέρας του, να του διαλέξω τρία βιβλία», αναφέρει.

Ο ίδιος θυμάται ότι γνώριζε τον Αλέξη Σταμάτη όλα τα χρόνια που εργάζεται στην Πολιτεία. Δεν είχαν στενή προσωπική σχέση, όμως υπήρχε σταθερή επαφή, συνομιλίες στο βιβλιοπωλείο και μια αμοιβαία εκτίμηση. Η τελευταία φορά που βρέθηκαν από κοντά ήταν στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Μάιο.

Από τα τρία βιβλία που επέλεξε για εκείνον, θυμάται με βεβαιότητα το ένα: το Ένα τραμ στη Λισαβόνα του Ερβέ Λε Τελιέ, σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, από τις εκδόσεις Όπερα.

Ιδιαίτερη εντύπωση του είχε προκαλέσει και το γεγονός ότι επικοινώνησε μαζί του η μητέρα του συγγραφέα για την επιλογή των βιβλίων, χωρίς όμως εκείνη τη στιγμή να δώσει μεγαλύτερη σημασία. Εκ των υστέρων, αυτό το περιστατικό αποκτά για τον ίδιο ιδιαίτερο βάρος και συναισθηματική φόρτιση.

Ελένη Μπούρα: Ευαίσθητος άνθρωπος, ουσιαστικός συνεργάτης

Η Ελένη Μπούρα, επιμελήτρια των βιβλίων του Αλέξη Σταμάτη στο Μεταίχμιο, μιλά για τη μοναδική συνεργασία τους και την κοινή τους πορεία. Όπως λέει, μέχρι και τις τελευταίες του ημέρες εργαζόταν αδιάκοπα πάνω στο νέο του βιβλίο, δείχνοντας αξιοθαύμαστη διαύγεια, παρά τη δοκιμασία που περνούσε με την υγεία του αλλά και αφοσίωση στη γραφή.

«Μέχρι και χθες αργά το βράδυ δούλευα πάνω στο τελευταίο του βιβλίο, που μου είχε στείλει πίσω, δουλεμένο με προσοχή πάνω στις παρατηρήσεις μου. Αυτό δείχνει τη διαύγεια και την αφοσίωσή του μέχρι το τέλος».

Η επαγγελματική σχέση τους μετρούσε πολλά χρόνια, ήδη από την εποχή των εκδόσεων Κέδρος και το εμβληματικό του μυθιστόρημα Μπαρ Φλωμπέρ.

Αν και ο Αλέξης Σταμάτης είχε συνδέσει το μεγαλύτερο μέρος της εκδοτικής του διαδρομής με τον Καστανιώτη, το τελευταίο διάστημα συνεργάστηκε με το Μεταίχμιο. Εκεί κυκλοφόρησε το Παιδί και ο Άγγελος, ενώ εκεί πρόκειται να εκδοθεί και το νέο του μυθιστόρημα, που ήταν προγραμματισμένο για τον Νοέμβριο – το νέο του μυθιστόρημα με τίτλο Ρίβα, έχει ολοκληρωθεί και παραδοθεί στην επιμελήτρια του Ελένη Μπούρα. «Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα υψηλής αφηγηματικής έντασης που συνδυάζει το οικογενειακό δράμα, το μυστήριο και τη σύγχρονη προβληματική γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, μετατρέποντας ένα από τα πιο επείγοντα θέματα της εποχής μας σε βαθιά ανθρώπινη ιστορία», σύμφωνα με τη σημερινή ανακοίνωση για την απώλεια του Αλέξη Σταμάτη από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η Ελένη Μπούρα δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει την απώλεια του συγγραφέα. Όπως επισημαίνει, δεν σταμάτησε να γράφει και να δουλεύει ούτε στιγμή: «Μέχρι και χθες αργά το βράδυ δούλευα στον υπολογιστή πάνω στο τελευταίο του βιβλίο, που μου είχε στείλει πίσω δουλεμένο με προσοχή πάνω στις παρατηρήσεις που του είχα κάνει. Και σήμερα το πρωί ξύπνησα και έμαθα ότι έφυγε. Αυτό δείχνει τη διαύγεια και την αφοσίωσή του μέχρι το τέλος».

«Η συνεργασία με έναν συγγραφέα δεν είναι κάτι τυπικό· δεν είναι μόνο η επεξεργασία ενός χειρογράφου. Με τον Αλέξη υπήρχε πάντα ένας βαθύτερος διάλογος για το ίδιο το κείμενο, για τη λογοτεχνία, για τη φωνή και τον κόσμο που έχτιζε μέσα από τα βιβλία του. Ήταν ένας εξαιρετικά ευγενικός και ευαίσθητος άνθρωπος, αλλά και ένας πολύ ουσιαστικός συνεργάτης», συμπληρώνει η κυρία Μπούρα. Όπως τονίζει: «Ο Αλέξης Σταμάτης είχε έναν απολύτως προσωπικό τρόπο γραφής, ένα δικό του λογοτεχνικό στίγμα. Δημιουργούσε ένα σύμπαν πολύ ιδιαίτερο, κάπου ανάμεσα στην ποίηση και την πεζογραφία. Αυτή η φωνή ήταν ξεχωριστή και αναγνωρίσιμη.»

Κόρα Καρβούνη: Ανοιχτός μέχρι την τελευταία στιγμή

Ένα νέο θεατρικό έργο, με τον λιτό τίτλο «Σαπφώ», βρισκόταν ανάμεσα στα σχέδια που ο Αλέξης Σταμάτης προετοίμαζε. Η πρώτη ανάγνωση είχε ήδη πραγματοποιηθεί στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, ενώ η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τις 23 Νοεμβρίου 2026. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Νικαίτη Κοντούρη και την ερμηνεία η Κόρα Καρβούνη. Στη δημιουργική ομάδα συμμετέχουν ακόμη η Ελένη Μανωλοπούλου στη σκηνογραφία, ο Αλέκος Αναστασίου στους φωτισμούς και ο Νίκος Πατρελάκης στη μουσική.

Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε ανακοινώσει την πρώτη ανάγνωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημοσιεύοντας φωτογραφίες από τη συνάντηση των συντελεστών στο θέατρο. Λίγο αργότερα επανήλθε με μια ακόμη εικόνα από την προετοιμασία, κάνοντας λόγο για μια «όμορφη πρόβα» με τη Νικαίτη Κοντούρη και την Κόρα Καρβούνη για τη «Σαπφώ του φθινοπώρου».

«Θα είναι δύσκολο να γίνει η Σαπφώ χωρίς εκείνον. Πρόκειται για το κύκνειο άσμα του, τα τελευταία του συγγραφικά λόγια. Ο Αλέξης Σταμάτης ήταν ένας πολύ γλυκός και δοτικός άνθρωπος, ανοιχτός μέχρι την τελευταία στιγμή».

Η Κόρα Καρβούνη μιλά με συγκίνηση για τη συνεργασία της με τον Αλέξη Σταμάτη. Όπως λέει, πρόκειται για ένα βαθιά σύγχρονο και συγκλονιστικό κείμενο, από τα τελευταία που έγραψε, ένα ποιητικό μονόλογο για τη Σαπφώ, που ο ίδιος πίστευε πολύ: «Είναι ένα έργο για μένα συγκλονιστικό, σπουδαίο. Με τίμησε που μου το εμπιστεύτηκε. Έχει βγει πραγματικά μέσα από την ψυχή του. Ενώ είχε την περιπέτεια της υγείας του, ήμασταν όλοι μαζί. Εύχομαι λοιπόν από κει που είναι να μας δίνει δύναμη να το φέρουμε εις πέρας με την απουσία του. Θα είναι δύσκολο να γίνει χωρίς εκείνον, πρόκειται για το κύκνειο άσμα του, τα τελευταία του συγγραφικά λόγια. Ο Αλέξης Σταμάτης ήταν ένα πολύ γλυκός και δοτικός άνθρωπος, ανοιχτός μέχρι την τελευταία στιγμή».