Η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης θα κλείσει σήμερα τον πρώτο της κύκλο για να παραδώσει τη σκυτάλη στον δεύτερο, αν και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν πήρε κανείς είδηση πότε άνοιξε ο πρώτος. Η μέχρι στιγμής αντιμετώπισή της, άλλωστε, θυμίζει απλώς ένα διεκπεραιωτικό κουτί που πρέπει να σημειωθεί με ένα «τικ», ώστε να παραμένει ανοιχτός ο δρόμος προς τις πρόωρες εκλογές.
Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος, με περιπαικτική διάθεση, να αντιτείνει ότι η αναθεωρητική συζήτηση είναι τεχνική, ελαφρώς πληκτική για τους πολίτες και χωρίς άμεση επίδραση στη ζωή τους, υιοθετώντας το υπόρρητο, αλλά όχι αβάσιμο, κυβερνητικό επιχείρημα ότι τα θεσμικά ζητήματα στερούνται ευρύτερου ενδιαφέροντος και αφορούν μια μικρή μειοψηφία, εκείνη που τις περισσότερες φορές ασχολείται με τα σκάνδαλα που σκάνε σωρηδόν μπροστά στην αυλή της.
Αυτή η προσέγγιση, ωστόσο, πέρα από το ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, καθώς η αναθεώρηση μπορεί όντως να βελτιώσει την καθημερινότητα των πολιτών όταν δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με όρους επικοινωνίας, αγνοεί ότι η απαξίωση αυτή αποτελεί στην πραγματικότητα προϊόν συγκεκριμένων κυβερνητικών χειρισμών. Η κυβέρνηση, έχοντας σε ένα μεγάλο διάνυσμα της θητείας της επιδείξει μειωμένη θεσμική ευαισθησία σε υποθέσεις που γρατζουνάνε την ποιότητα του κράτους δικαίου και θα έπρεπε εκ των πραγμάτων να έχουν εκκαθαριστεί με πολύ πιο ομαλούς τρόπους, αδυνατούσε να καλλιεργήσει ένα πειστικό αφήγημα για μια αναθεώρηση, βασική επιδίωξη της οποίας θα έπρεπε να είναι η αναστήλωση των θεσμών στα μάτια των πολιτών.
Και μπορεί στην πολιτική οι προθέσεις σπάνια να έχουν αξία, αφού, κάπως μακιαβελικά – μιας και είναι εξάλλου της μόδας ο φιλόσοφος – εκείνο που τελικά μετράει είναι το αποτέλεσμα, όμως στην προκειμένη περίπτωση το βαρύ αυτό παρελθόν έπαιξε τον ρόλο του στο πώς εξελίχθηκε αυτή η διαδικασία, καθιστώντας τελικά αναμενόμενο το γεγονός ότι η κυβερνητική παράταξη θα καταλήξει να υπερψηφίσει μόνη της την κορυφαία αυτή πολιτειακή διαδικασία.
