Ο Φρεντερίκ Φρανσουά Σοπέν (Ζελαζόβα Βόλα, Πολωνία 1810 – Παρίσι, Γαλλία 1849), ο Πολωνός μουσουργός με την εύθραυστη ψυχοσύνθεση, τους φυματικός πνεύμονες και τη θεία έμπνευση που έφυγε πρόωρα από τη ζωή στα 39 του χρόνια, ήταν και παραμένει ο μύθος του παγκόσμιου ρομαντισμού – ο κατ’ εξοχήν ποιητής του πιάνου, εκφραστής του αέναου πάθους και της λαμπερής δεξιοτεχνίας.
Στις μέρες μας υπέροχα αριστουργήματα του Σοπέν, εμπνευσμένα από την αγάπη του για την πατρίδα του όπως η «Τραγική» Πολωνέζα και η «Επαναστατική» «ζωντανεύουν» ξανά επί σκηνής χάρη στην παράσταση «Τα Ημερολόγια του Φρεντερίκ Σοπέν» όπου ο ηθοποιός Ανδρέας Κωνσταντίνου υποδύεται τον μουσουργό και η πιανίστα Τατιάνα Παπαγεωργίου τα ερμηνεύει στο πιάνο.
Κοστούμια και έπιπλα εποχής μας μεταφέρουν στην εποχή του Ρομαντισμού καθώς το έργο εκτυλίσσεται στο Παρίσι, τη Βαρσοβία τη Βιέννη τη Μαγιόρκα, όπου έζησε ο συνθέτης.
Δύο παραστάσεις στο Ωδείο Αθηνών
Μετά από απανωτά sold out στο Ωδείο Αθηνών, αύριο Σάββατο 4 Ιουλίου, δύο παραστάσεις θα δοθούν στην πολυτελή και κλιματιζόμενη αίθουσα Ιωάννη Δεσποτόπουλου του Ωδείου Αθηνών (απογευματινή 6.30 μμ και βραδινή στις 8.30 μμ).
Για την προσέγγισή του Σοπέν, ο ηθοποιός Ανδρέας Κωνσταντίνου μίλησε στο «ΒΗΜΑ».
Τι είναι αυτό που προσωπικά βρίσκετε ενδιαφέρον στην παράσταση «Τα ημερολόγια του Φρεντερίκ Σοπέν»;
Αυτό που βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον στην παράσταση είναι ότι δεν επιχειρεί απλώς να αφηγηθεί τη ζωή ενός μεγάλου συνθέτη· επιχειρεί να πλησιάσει τον άνθρωπο πίσω από το έργο του. Ο θεατής «μετακινείται» μέσα σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του Φρεντερίκ Σοπέν και έρχεται σε επαφή με τις σκέψεις, τις αγωνίες, τις επιθυμίες και τις αποφάσεις που τον διαμόρφωσαν.
Σε τι μπορεί μια τέτοια προσέγγιση να βοηθήσει;
Συχνά έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε σπουδαίες προσωπικότητες σαν μορφές μακρινές και άφθαρτες. Αυτή η παράσταση μάς θυμίζει ότι πίσω από τη σπουδαία μουσική υπήρχε ένας άνθρωπος εύθραυστος, ευαίσθητος, ένας άνθρωπος που αναζητούσε κι εκείνος τη θέση του μέσα στη ζωή.
Και αυτή η διαδρομή συνοδεύεται από τη μουσική του, που μοιάζει πολλές φορές να λέει όσα οι λέξεις δεν μπορούν. Η μουσική του Σοπέν ήταν ο λόγος του.
Εσείς έχετε κάποια σχέση με τη μουσική του Σοπέν;
Πριν από αυτή την παράσταση γνώριζα λίγα πράγματα τόσο για τη ζωή όσο και για τη διαδρομή του Φρεντερίκ Σοπέν. Μέσα από αυτή τη διαδικασία είχα την ευκαιρία να έρθω πιο κοντά όχι μόνο στη μουσική του αλλά και στον εσωτερικό του κόσμο.
Θα λέγατε ότι αυτό ισχύει γενικότερα με την ενσάρκωση υπαρκτών προσωπικοτήτων της Ιστορίας;
Πολλές φορές αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι μιας δουλειάς για τον ηθοποιό: ξεκινάς πιστεύοντας ότι θα γνωρίσεις έναν δημιουργό και τελικά ανακαλύπτεις έναν άνθρωπο. Και μέσα από αυτόν, ίσως ανακαλύπτεις και κάτι για τον εαυτό σου.
Ποια είναι για εσάς η ιδιαιτερότητα της σύμπραξης θεάτρου, λόγου και μουσικής;
Η ιδιαιτερότητα βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση. Η προσπάθεια είναι ο λόγος να μην εξηγεί τη μουσική και η μουσική να μην εικονογραφεί τον λόγο. Να υπάρχει μια σχέση πιο βαθιά, πιο οργανική, όπου το ένα γεννά το άλλο.
Υπάρχουν στιγμές που μια φράση μοιάζει να ολοκληρώνεται μέσα σε μια μελωδία και άλλες που η μουσική φέρνει στην επιφάνεια κάτι που δεν έχει ακόμη ειπωθεί. Αυτή η διαρκής συνομιλία είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της παράστασης.
Πείτε μας δυο λόγια για τη συνεργασία σας και τη σύμπραξη επί σκηνής με την πιανίστα Τατιάνα Παπαγεωργίου.
Βρίσκομαι στον δεύτερο κύκλο συνεργασίας μου με την Τατιάνα Παπαγεωργίου και αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά γι’ αυτό. Υπάρχει ένας κοινός τρόπος προσέγγισης, μια κοινή διάθεση να υπηρετήσουμε το υλικό με προσοχή και σεβασμό. Εκείνη μέσα από τη μουσική κι εγώ μέσα από τον λόγο προσπαθούμε να πλησιάσουμε έναν κόσμο πολύ λεπτό και ευαίσθητο. Στη σκηνή η επιθυμία είναι να δημιουργηθεί ένας κοινός χώρος όπου η ιστορία, η μουσική και η ανθρώπινη πλευρά του Σοπέν θα μπορέσουν να αναπνεύσουν.
Info: Θέατρο του Ωδείου Αθηνών, Αμφιθέατρο Ιωάννης Δεσποτόπουλος, είσοδος από την οδό Ρηγίλλης. Η πρόσβαση είναι εύκολη με το Μετρό στάση «Ευαγγελισμός» ενώ σε 200 μέτρα υπάρχει parking επί της Βασιλέως Γεωργίου Β’.
