Ο Moby ορμά τρέχοντας με την κιθάρα του στη σκηνή του Release Athens.
Η μπάντα του έχει ξεκινήσει να παίζει το «Body Rock». Φορά ένα λευκό t-shirt και στενό τζιν, νορμάλ πράγματα, καλοκαιρινά. Η φιγούρα του είναι σχεδόν καρτουνίστικη -νομίζεις ότι θα βγάλει από κάπου ένα μικρό πύραυλο με φυτίλια στην άκρη, θα τον ζωστεί σαν άλλο κογιότ και θα εκτοξευτεί στα αστέρια.
Εμάς πάντως εκεί μας έστειλε. Και δεν ήμασταν και λίγοι, περισσότεροι από 20.000 γεμίσαμε την Πλατεία Νερού. Από το setlist δεν έλειψε σχεδόν καμία από τις μεγάλες του επιτυχίες του. Οι επιλογές ήταν όλες δοκιμασμένες και σίγουρες, προερχόμενες κυρίως από τους δύο δίσκους που τον εδραίωσαν στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, το «Play» και το «18».
Φωτό: Release Athens
Ναι, «αδίκησε» τον εαυτό του καθώς δημιουργικά έχει κι άλλες στιγμές, πολύ πιο πρόσφατες. Ναι, γυρίσαμε τόσο πολύ στις αρχές των 00s που κάποια στιγμή πίστεψα ότι θα σηκωθώ σήμερα το πρωί και θα έχω θερινό φροντιστήριο στα αρχαία κατεύθυνσης.
Παρόλα αυτά, περάσαμε υπέροχα βλέποντας μετά από 15 ολόκληρα χρόνια έναν καλλιτέχνη που έχει αγαπηθεί όσο λίγοι στη χώρα μας. «Αυτή είναι η 5η ή η 6η φορά που βρίσκομαι στην Αθήνα», θα πει στην αρχή της συναυλίας, λίγο πριν ακουστούν οι πρώτες νότες από το «Go», ένα από τα ελάχιστα τραγούδια του set που είχε παίξει στην πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα.
***
O Moby κάνει άνω-κάτω τη σκηνή του Rock of Gods στο λιμάνι του Πειραιά.
Σπάει την κιθάρα του, σκαρφαλώνει στα ηχεία, δίνει μία και πετάει πάνω από τα κεφάλια του πλήθους, πάνω από τα κουφάρια των Λιπασμάτων και της ΑΓΕΤ Ηρακλής, πάνω από το φουγάρο της ΔΕΗ. Ένας μικρόσωμος γίγαντας που ορθώνει το ανάστημά του πάνω και από τα βουβά και αγέρωχα σιλό.
Ένα άλμα στο κενό
Έχουν περάσει 30 χρόνια από εκείνο το live και 35 από την κυκλοφορία του «Go», του κομματιού που ήταν η πρώτη του μαζική επιτυχία και τον καθιέρωσε ως πρόσωπο της rave σκηνής. Το καλοκαίρι του 1996 τα καύσιμα αυτής της επιτυχίας είχαν αρχίσει να τελειώνουν και εκείνο το φανταστικό άλμα στον Πειραιά μετατράπηκε μέσα σε λίγους μήνες σε μια εκκωφαντική βουτιά.
Εκείνη την εποχή κυκλοφορεί το «Animal Rights» και όλα πάνε κατά διόλου: αρνητικές κριτικές, αποτυχημένα live σε άκυρα venues, αναζήτηση νέας δισκογραφικής μετά την παταγώδη αποτυχία. Μοιάζει ειρωνικό ότι απέτυχε με ένα album που έχει τίτλο μια υπόθεση στην οποία έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του: τα δικαιώματα των ζώων.
Από τον Bowie στο Play
Μάλιστα χθες «διέκοψε» τη συναυλία για να προβάλει ένα βίντεο της ανθρωπολόγου Jane Goodall, η οποία πέθανε τον περασμένο Οκτώβριο και ήταν από τις πρώτες και πιο σημαντικές φωνές του οικολογικού κινήματος παγκοσμίως.
Στο ίδιο μήκος κύματος, το «Why does my heart feel so bad», ερμηνευμένο από την India Carney, συνοδεύτηκε από visuals με ζώα να απολαμβάνουν την ελευθερία τους. Εδώ πρέπει να γίνει μία μνεία τόσο στην Carney όσο και στη Nadia Duggin, οι οποίες τραγούδησαν τα περισσότερα κομμάτια της συναυλίας –ο Moby ήταν πολύ χαρούμενος να παίζει κρουστά, κιθάρα, πολύ λιγότερο keyboards, να τρέχει -φυσικά- πάνω κάτω στη σκηνή, αλλά όχι να τραγουδάει.
Από τις πιο δυνατές στιγμές του live ήταν όταν η Duggin τραγούδησε το «Heroes», το «ωραιότερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ», όπως είπε ο Moby. Μοιράστηκε μάλιστα μαζί μας ότι τα χρήματα που μάζευε από την πρώτη του καλοκαιρινή δουλειά όταν ήταν 12 χρονών τα ξόδευε για να αγοράζει δίσκους του David Bowie και τελικά η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε χρόνια αργότερα να βρεθεί ο Bowie στο σπίτι του και να παίξουν μαζί το «Heroes».
Όλες οι μεγάλες επιτυχίες
Αυτό το πινγκ-πονγκ ανάμεσα σε «Play» και «18» συνεχίστηκε όλο το βράδυ –έλειπε η φωνή του Moby όπως έλειπε σε πολλά κομμάτια και ο όγκος που δίνουν στις studio εκτελέσεις τα synths. Aπό το «We are all made of stars» και το «In this world» πήγαμε στο «Porcelain» και το «Find my babe» και από το «Natural blues» στην ενδιαφέρουσα και ηλεκτρονική εκδοχή του «Extreme ways».
Υπήρξαν και τέκνο δόσεις από τις αρχές του ’90. Σε μια από αυτές είχαμε και ένα απολαυστικό και σαρκαστικό mash up του «Next is the E» με το «Without me» του Eminem και τον στίχο «Moby, nobody listens to techno» να παίζει σε λούπα.
Φωτό: Release Athens
Το Encore έγινε με το «Lift me up», αφού πρώτα ο Αμερικανός τραγουδοποιός ζήτησε συγγνώμη για λογαριασμό του κράτους των ΗΠΑ και χαρακτηρίζοντας τον Trump ως τον χειρότερο πρόεδρο της ιστορίας. «Παρακαλώ δείξτε υπομονή μέχρι να ξεκουμπιστεί», μας παρότρυνε. Στο φινάλε ακούσαμε το «Feeling so Real».
***
Ο Moby στέκεται με λυγισμένα γόνατα στην άκρη της σκηνής και μας κοιτά.
Ξεχωρίζουν δύο λέξεις που έχει χτυπήσει στα χέρια του, μία σε κάθε πήχη: «Animal Rights» -η υπόθεση της ζωής του, μα και ο τίτλος του δίσκου που παραλίγο να τον εξαφάνιζε.
Από κάτω εμείς χορεύουμε, χοροπηδάμε, τραγουδάμε, χαμογελάμε.
«No one can stop us now ‘cause we are all made of stars».
