Το ζεϊμπέκικο του Ανδρέα Παπανδρέου δεν ήταν σαν αυτά των σύγχρονων χορευτών που βλέπουμε. Δεν είχε γεωμετρικές κινήσεις και πατήματα χορογράφου.
Ήταν στιβαρό, «πατούσε με δύναμη και ρυθμό στη Γη» θα πει στο ΒΗΜΑ ο μουσικοσυνθέτης Χρήστος Νικολοπουλος που έπαιξε επανειλημμένα γι’ αυτόν και θα προσθέσει «με τη μουσική συγχρονιζόταν όλο το κορμί και όχι μόνο τα πόδια».
Για τον πρώην πρωθυπουργό το ζεϊμπέκικο ήταν ένας τρόπος έκφρασης και όχι επίδειξης, όπως συμβαίνει πολλές φορές στις ημέρες μας.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των ανθρώπων που τον έζησαν, ο Ανδρέας Παπανδρέου έμαθε να χορεύει από λιμενεργάτες που ήταν στην Αμερική. Καθόταν μαζί τους τα χρόνια της εξορίας και όποτε ακούγανε μία πενιά, συνδεόντουσαν με την Ελλάδα και χόρευαν όπως λέει και το αγαπημένο τραγούδι παντού «στα λιμάνια, στους σταθμούς, στην αγορά». Όπου μπορούσαν να κάνουν μία στροφή που θα τους υπαγόρευε το μπουζούκι, ακούγοντας με νοσταλγία έναν ελληνικό στίχο.
Αργότερα, όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Ανδρ. Παπανδρέου πήγαινε στον Βασίλη Τσιτσάνη – έγιναν και φίλοι. Πολλές φορές έπαιρνε και τα παιδιά του μαζί. Λίγα χρόνια αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου θα πει «από τον πατέρα μου έμαθα να χορεύω κι εγώ ζεϊμπέκικο, αυτόν έβλεπα».
Η Μαρινέλα, η Βίκυ Μοσχολιού, η Ρίτα Σακελάριου ήταν επίσης αγαπημένες λαϊκές τραγουδίστριες του πρώην πρωθυπουργού, θα αναφέρει η Δημήτρα Λιάνη Παπανδρέου.
Ωστόσο, το τραγούδι «οι νταλίκες» ήταν εκείνο που ο ίδιος ξεχώριζε και επέλεγε να χορεύει. Το έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης και το συνέθεσε ο Χρήστος Νικολόπουλος.
Όπως περιγράφει ο στιχουργός στην αυτοβιογραφία του, το τραγούδι αυτό δεν ήθελε να το συμπεριλάβει στον δίσκο «Παίξε Χρήστο Επειγόντως», που κυκλοφόρησε το 1982. Επέμενε όμως η σύζυγος του Χρήστου Νικολόπουλου που της άρεσε και έτσι μπήκε στον δίσκο. Για πρώτη φορά το τραγούδησε ο Γιώργος Σαρρής, κάνοντας τεράστια επιτυχία. «Από τότε το χόρεψε όλη η Ελλάδα και ο Ανδρέας Παπανδρέου» γράφει χαρακτηριστικά ο Μ. Ρασούλης.
Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου οι στιγμές αυτές του ιδρυτή του ΠαΣοΚ συνοδεύουν τη μνήμη του. Τα κοντινά του πρόσωπα κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο ήξερε να ζει τις στιγμές της ζωής, ενώ ο Χρήστος Νικολόπουλος, που έπαιζε με τρακ απέναντι του καθώς τον θαύμαζε, τονίζει πως ο Ανδρέας Παπανδρέου «χόρευε όπως τους παλιούς ρεμπέτες, το ζούσε το τραγούδι».
Παράλληλα θυμάται πως το 1993 τον κάλεσε στα γενέθλια του και του ζήτησε να παίξει τις νταλίκες. Στην πρώτη πενιά σηκώθηκε να χορέψει με τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, την Αγγέλα Κοκκόλα, τον Αναστάσιο Πεπονή και πολλούς άλλους που φαίνονται στο φωτογραφικό ντοκουμέντο που μοιράστηκε με το ΒΗΜΑ να σηκώνονται για να του χτυπήσουν παλαμάκια και να τον χειροκροτήσουν.
Το ντοκιμαντέρ του Βήματος για τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου
* Ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία το Hyatt Regency Thessaloniki (Vergina Theatre – Regency Casino Thessaloniki) που κάλυψε τις ανάγκες του γυρίσματος στη Θεσσαλονίκη.
