Ο Ρολάν Μπαρτ στα μαθήματά του, όταν ήθελε να δώσει το παράδειγμα της «συνδήλωσης» έδειχνε τη φωτογραφία ενός πακέτου μακαρόνια Panzani με τα χρώματα της ιταλικής σημαίας για να τονίσει την “ιταλικότητα” της πάστας: άσπρο για το αλεύρι, κόκκινο για την ντομάτα, πράσινο για την πιπεριά.
Ο Τσίπρας με το κόκκινο και το μπλέ της μπάλας του ξέρω πολύ καλά τι συνδηλώνει, εκτός από το κόκκινο της Αριστεράς και το μπλέ της Δεξιάς, συνδηλώνει επίσης «Το Κόκκινο και το Μαύρο» του Σταντάλ όπου εξιστορείται γλαφυρά η πορεία του φιλόδοξου Ζυλιέν Σορέλ μέσα από την κοινωνική υποκρισία και την ίντριγκα.
Πρόκειται για μια καυστική σάτιρα που αναλύει ψυχολογικά την ανέλιξη ενός φτωχού νεαρού που επιλέγει την Εκκλησία, το «μαύρο», αντί του στρατού, το «κόκκινο», προκειμένου να καταξιωθεί. Και στο τέλος, φευ, αποκεφαλίζεται (στο μυθιστόρημα).
