Η πρώτη καθαρή ανάμνηση που έχω από τον Γιώργο Μαρίνο δεν είναι αμιγώς μουσική. Πρόκειται για την καταπληκτική τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει στις πολύ αρχές των 90s στον Νίκο Χατζηνικολάου (στην εκπομπή «Ενώπιος ενωπίω» που τη βλέπαμε τότε από τη συχνότητα του Mega). Εξηγούσε με απίστευτη φυσικότητα τον τρόπο με τον οποίο επηρεάστηκε από τις τραγουδίστριες του ελαφρού τραγουδιού. Τις μιμούνταν στο πώς πρόφερε τα φωνήεντα στην αρχή της καριέρας του.
Ήταν τόσο χαριτωμένος, τόσο αναπολογητικά θηλυπρεπής, τόσο γκέι. Για τα δεδομένα της εποχής αυτό έμοιαζε επαναστατικό. Ήταν ο εαυτός του βασικά με τρόπο που θα ωθούσε τον οποιονδήποτε -ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό του προσανατολισμό- προς κάποιου τύπου απελευθέρωση. Κάθε ομοφυλόφιλος ωστόσο μόνο υπερηφάνεια θα μπορούσε να νιώθει για το θάρρος αυτού του θεόμουρλου, ατρόμητου τύπου.
Υπήρξε φυσικά υπέροχος σόουμαν και χαίρομαι πολύ που πρόλαβα να τον δω να αλωνίζει επάνω στη σκηνή τη σεζόν 2006-07, στο «Μαρίνος Academy» με συνεργάτες τον Μιχάλη Ρέππα και τον Θανάση Παπαθανασίου στα κείμενα, τον Φωκά Ευαγγελινό στην κίνηση και στον χορό και τη Δήμητρα Γαλάνη στη μουσική επιμέλεια. Ως περφόρμερ μόνο ακαταμάχητο μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις παρόλο που δεν βρισκόταν τότε στην περίοδο της μεγάλης ακμής του. Ξεχνούσε ενίοτε τα λόγια του και κοίταζε το κοινό σαν μικρό παιδί που έκανε ζαβολιά – συχνά μας έβγαζε και τη γλώσσα. Δεν μπορούσες όμως να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Από αυτές τις παραστάσεις στον Μικρό Κεραμεικό, πριν από σχεδόν 20 χρόνια, δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που τραγούδησε το «Έλα σε μένα», των Χατζιδάκι-Γκάτσου, ένα τραγούδι που γράφτηκε ειδικά για αυτόν και τις ανάγκες του προγράμματός του, λίγα χρόνια πριν από την «Πορνογραφία».
Η συνεργασία με τον Χατζιδάκι
Η καλλιτεχνική διαδρομή του είχε αφετηρία το 1959, όταν μπήκε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1962, συμμετείχε στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι. Τραγούδησε τόσο σπαραξικάρδια, με απύθμενη ευαισθησία τους στίχους: «Κάθε σπίτι κρύβει λίγη αγάπη στη σιωπή, μα ένα αγόρι έχει την αγάπη για ντροπή». Κάποια χρόνια αργότερα ερμήνευσε και τον «Ηθοποιό» σε μια εκτέλεση εφάμιλλη ίσως με την πρώτη, του Δημήτρη Χορν.
Φάνηκε γρήγορα πως μια απλή καριέρα στο θέατρο ή στη δισκογραφία δεν θα του ήταν αρκετή και η συνέχεια της διαδρομής του δόθηκε στις μπουάτ του Νέου Κύματος όπου ακόνισε τις ικανότητες του σε αυτό το ιδιαίτερο είδος μουσικοθεατρικού θεάματος στο οποίο θα διέπρεπε τελικά. Εκείνα τα χρόνια, ο Μαρίνος γνώρισε τον Γιάννη Σπανό, από αυτή τη συνεργασία έχει μείνει μια ωραία ερμηνεία του «Μη μου μιλάς γι’ αγάπη» που θεωρείται κλασικό με τη φωνή της Δήμητρα Γαλάνη.
Η επανάσταση στη «Μέδουσα»
Στο άλμπουμ «Μια Ζωντανή Παρουσίαση» που κυκλοφόρησε το 1970 συνεργάζεται για πρώτη φορά με δύο ανθρώπους που θα καθόριζαν την καριέρα του, τον συνθέτη Νίκο Δανίκα και τον στιχουργό (και σπουδαίο συγγραφέα) Παύλο Μάτεσι. Σε εκείνη τα χρόνια γίνεται δημοφιλές καλλιτεχνικό ζευγάρι με την Κατιάνα Μπαλανίκα. Οι δυο τους τραγουδούν -μεταξύ άλλων- Πλέσσα και Χατζιδάκι-Γκάτσο («Το Δεσποινάκι»). Το 1973 κάνει ο Γιώργος Μαρίνος κάνει το ντεμπούτο του σε ένα νυχτερινό κέντρο, τη «Μέδουσα», εκεί όπου οι παραστάσεις του θα άφηναν στη συνέχεια εποχή. Ακούστε από εκείνη την περίοδο τον δίσκο «Παράσταση» και ειδικά το υπέροχο «Φίλε μη φεύγεις» σε στίχους Ανδρέα Αγγελάκη.
Το 1975 ο Μαρίνος ηχογράφησε ένα εμβληματικό για τη ζωή και την επαγγελματική του πορεία τραγούδι, το «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα». Η ερμηνεία του είναι συγκλονιστική. Μια χρονιά αργότερα, συνεχίζοντας να διαπρέπει στη «Μέδουσα», κυκλοφόρησε έναν πολύ ωραίο δίσκο, τις «Ροζ Προκηρύξεις» με καταπληκτικό εξώφυλλο διά χειρός Αντώνη Κυριακούλη. Η μουσική είναι του Νίκου Δανίκα και οι στίχοι του Παύλου Μάτεσι. «Οι θεατρίνοι» ξεχωρίζουν. Το 1979 έχουμε το άλμπουμ «Γιώργος Μαρίνος». Το ακαταμάχητο «Κάνε μου λιγάκι μμμ…» τής Νινής Ζαχά έγινε μέγα σουξέ και χορεύεται μέχρι σήμερα, όμως άξιζε να ακουστεί και το εξόχως ρομαντικό «Σαββατόβραδο στο τραίνο» (των Κατσαρού-Πυθαγόρα). Την ίδια χρονιά συμμετέχει και σε ένα άλμπουμ του Άκη Πάνου, «Άσε με Ζωή» ο τίτλος του. Λέει δύο τραγούδια εκεί και η ερμηνεία του ειδικά στην κομματάρα «Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι» στάζει από τη μέθεξη του έρωτα.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 κυκλοφορεί ένα άλμπουμ με τίτλο «15 Χρόνια Παράσταση», το οποίο επί της ουσίας λειτουργεί ως μουσική αυτοβιογραφία του. Ακούγοντας το σήμερα παίρνει κανείς μια γεύση της γοητείας που προκαλούσε σε όποιους τον έβλεπαν στις ζωντανές του παραστάσεις. Το 1982 προστίθεται στο δισκογραφικό έργο του το «Ό,τι Ανεβαίνει… Κατεβαίνει». Το ομότιτλο κομμάτι είναι πολύ χαριτωμένο όμως εδώ έχουμε και το πολύ ωραίο τραγούδι (γραμμένο από τον Γιάννη Πάριο) «Σ’ αγαπώ μα δε σε θέλω», όπως και την «Κουκουρουκουκού Σουπίτσα» που είχε γίνει και κάτι σαν σλόγκαν.
Τα εμβληματικά τραγούδια
Έναν χρόνο μετά θα κυκλοφορήσει το «Μόνον Άντρες», με συνθέσεις του Σταμάτη Κραουνάκη. Το «202 Ξενοδοχείον “Κέκρωψ”» συγκαταλέγεται στα ομορφότερα γκέι τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ, όμως και τα «Νυχτερινά Τηλεφωνήματα» (όπου ο Κραουνάκης μοιάζει να του έδωσε την οδηγία να τραγουδήσει όπως τραγούδησε η Μοσχολιού στα «Σκουριασμένα Χείλια») ή τα «Δαχτυλικά Αποτυπώματα» είναι ωραία, ατμοσφαιρικά κομμάτια. Κραουνάκης και Μαρίνος συνεργάζονται πιο στενά στη Μέδουσα, κι από εκεί προκύπτει το άλμπουμ «Στον Αστερισμό της Μέδουσας» με κείμενα του Γιάννη Ξανθούλη και στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Όταν ακούσει κανείς τις παρλάτες του καταλαβαίνει πόσο είχαν επηρεαστεί από τον Μαρίνο κάποιες γυναίκες κωμικοί που έκαναν καριέρα στις επιτυχημένες σειρές της πρώτης δεκαετίας κυριαρχίας της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Μαρίνος, Κραουνάκης και Νικολακοπούλου θα συναντηθούν ξανά στις αρχές του ’90 στο άλμπουμ «Αυτός, ο Γιώργος». Από εδώ κρατάμε σίγουρα το «Μάθημα ελληνικής ιστορίας», το «Ανατολικά της Εδέμ», τα τόσο τρυφερά «Παιδικά Παιχνίδια», αλλά και το παιγνιώδες «Σεξ» που περνάει σε κάθε νέα γενιά είτε με τα Ημισκούμπρια είτε με τον Akylas.
Ο τελευταίος ολοκληρωμένος δίσκος του Γιώργου Μαρίνου ήταν «Ο Παίκτης» (1993) σε μουσική του Στάμου Σέμση και στίχους του Γιώργου Θεοφανόπουλου. «Είμαι μεγάλος σταρ, αγάπη μου», λέει στο κομμάτι «Μια Νύχτα στον Βοτανικό» (όπου ακούγεται και η φωνή του Δημήτρη Χορν). Ναι, ήσουν. Πολύ μεγάλος.
