Πολιτικοί θυμούνται την τραγική κατάληξη της μεγαλειώδους κινητοποίησης κατά των οικονομικών μέτρων για την υπογραφή των μνημονίων, τον Μάιο του 2013. Πρωθυπουργός και υπουργός Εθνικής Άμυνας επισημαίνουν με αναρτήσεις τους το συνταρακτικό γεγονός του εμπρησμού υποκαταστήματος της τράπεζας Μαρφίν-Εγνατία, στην οδό Σταδίου, αμέσως μετά την πλατεία Κλαυθμώνος, που προκάλεσε τον θάνατο από ασφυξία, τριών υπαλλήλων, που με εντολή της διοίκησης, υποχρεώθηκαν να εργαστούν ημέρα γενικής απεργίας.
«Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα της Marfin, η δολοφονία αθώων συμπολιτών μας πληγώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Δηλώνει, δυστυχώς, τα εμπόδια που συναντά η μάχη της Πολιτείας με τη μάστιγα της τρομοκρατίας. Όμως κρατά ζωντανή τη μνήμη και την απόφαση της Δημοκρατίας να νικήσει τους σκοτεινούς υπονομευτές της», τονίζει σε ανάρτησή του στο Facebook ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
«Η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης είναι πάντα εδώ, απαιτώντας δικαίωση. Όπως εδώ είναι και τα διδάγματα του χθες, που πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη του σήμερα. Μέχρι ο διχασμός, το μίσος και η τυφλή βία να ξεριζωθούν, επιτέλους, από την κοινωνία», υπογραμμίζει ο πρωθυπουργός.
«Ευθύνη του πολιτικού συστήματος να μην ξαναδώσει έδαφος σε ακραία διχαστικές λογικές και τοξικότητα»
«Το ελάχιστο οφειλόμενο στη μνήμη τους, αλλά και στο συλλογικό εθνικό υποσυνείδητο, είναι η απόδοση δικαιοσύνης αλλά και η ευθύνη του πολιτικού συστήματος να μην ξαναδώσει έδαφος σε ακραία διχαστικές λογικές και τοξικότητα», τονίζει το ΠαΣοΚ.
Αναλυτικά, αναφέρει:
«15 χρόνια συμπληρώνονται από τη μαύρη εκείνη 5η Μαΐου του 2010, όταν με εγκληματικό και βίαιο τρόπο, κόπηκε το νήμα της ζωής της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, του αγέννητου παιδιού της, της Παρασκευής Ζούλια και του Νώντα Τσάκαλη. Τριών συνανθρώπων μας, θυμάτων της τυφλής βίας.
Το ελάχιστο οφειλόμενο στη μνήμη τους, αλλά και στο συλλογικό εθνικό υποσυνείδητο, είναι η απόδοση δικαιοσύνης, αλλά και η ευθύνη του πολιτικού συστήματος να μην ξαναδώσει έδαφος σε ακραία διχαστικές λογικές και τοξικότητα».
«Πώς το ”ποτέ ξανά” δεν θα είναι απλώς ένα σύνθημα»
«Η βία δεν έχει χρώμα, δεν είναι η λύση», διαμηνύει και ο Κωστής Χατζηδάκης, σχολιάζοντας «τη σιωπή των «συνήθως ”ευαίσθητων” για το έγκλημα αυτό».
Αναλυτικά η ανάρτηση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης αναφέρει:
«Αν το έγκλημα στη Marfin είχε διαπραχθεί από ακροδεξιούς -κι όχι ακροαριστερούς- φασίστες, οι πλατείες θα γέμιζαν κάθε χρόνο ανήμερα της επετείου! Θα ακούγαμε συνθήματα για τη δημοκρατία, για την ανάγκη να μην ξαναζήσουμε τέτοια τραγωδία, για να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες που έκαψαν ζωντανούς την εγκυμονούσα Αγγελική Παπαθανασοπούλου, τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη και την Παρασκευή Ζούλια! Για το έγκλημα αυτό, όμως, οι συνήθως «ευαίσθητοι» επέλεξαν τη σιωπή. Δυστυχώς, φαίνεται πως στον τόπο μας υπάρχουν ακόμα αρκετοί που υποστηρίζουν την τυφλή βία. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο φανερά. Αρκεί, με τη λογική τους, αυτοί που ασκούν βία να είναι «από τη σωστή πλευρά». Δυστυχώς!
Το έγκλημα στη Marfin, σαν σήμερα πριν από 15 χρόνια, δεν ήταν βέβαια ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν η τραγική συνέπεια μιας εποχής όπου, με αφορμή την κρίση, κυριάρχησε ο διχαστικός λόγος, η πόλωση και η τοξικότητα. Σήμερα, η Ελλάδα είναι μια διαφορετική χώρα. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένοι οι οποίοι θεωρούν πως η πολιτική αστάθεια, η αμφισβήτηση των θεσμών και οι πλατείες του λαϊκισμού και της αγανάκτησης, είναι το όχημα για να αποκομίσουν μικροπολιτικά οφέλη. Έχουμε καθήκον, όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, να μην επιτρέψουμε η Ελλάδα να ξαναγυρίσει πίσω στα σκοτεινά χρόνια του διχασμού. Οφείλουμε να κοιτάμε μπροστά και να χτίζουμε ένα μέλλον με δημοκρατία – που διαθέτει πάντοτε τις αναγκαίες βαλβίδες εκτόνωσης- με ενότητα και με ανθρωπιά.
Αν καταλάβουμε όλοι ότι η βία δεν έχει χρώμα και ότι δεν είναι η λύση, αλλά ένα ακόμα βαρύ πρόβλημα, τότε θα μπορέσουμε να πούμε με βεβαιότητα πώς το ”ποτέ ξανά” δεν θα είναι απλώς ένα σύνθημα. Αλλά η πραγματικότητα στην πατρίδα μας!», καταλήγει ο κ. Χατζηδάκης.
«Οι ψυχές που δολοφονήθηκαν πριν από 15 χρόνια στη Μarfin, είναι μια μόνιμη και επιτακτική υπενθύμιση προς όλους μας και πρωτίστως στην πολιτεία, ότι ο αγώνας ενάντια στην τυφλή βία είναι διαρκής και χρέος μας είναι να έχουμε όλο και περισσότερα αποτελέσματα. Είναι καθήκον μας στη μνήμη της 32χρονης εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της 36χρονης Παρασκευής Ζούλια και του 36χρονου Επαμεινώνδα Τσάκαλη και στις οικογένειές τους», τονίζει σε ανάρτησή του ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης.
Με σημερινή ανάρτησή του και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας αναφέρει λακωνικά στα social media: «Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα του εμπρησμού της Μαρφίν και την απώλεια 4 ανθρώπων».
Στο σημείο της τραγωδίας η ΟΝΝΕΔ
Ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Ορφέας Γεωργίου, μαζί με τον υπεύθυνο Περιφερειακών Οργανώσεων ΟΝΝΕΔ Φάνη Πασχάλη, τον υπεύθυνο Πολιτικού Σχεδιασμού ΟΝΝΕΔ Δημήτρη Ράπτη, τον υπεύθυνο ΜΑΚΙ Παναγιώτη Κόλλια, τον πρόεδρο ΝΕ Α’ Αθηνών Στέργιο Σπάσο, την Τομεάρχη Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης Πολιτικού Συμβουλίου ΟΝΝΕΔ Σταματίνα Αντωνίου, την υπεύθυνη Οργανωτικού ΝΕ Α’ Αθηνών Άννα Αγγελάκη και τον υπεύθυνο Εκλογικής Ετοιμότητας ΝΕ Α’ Αθηνών Κώστα Παπαγιάννη βρέθηκαν σήμερα στο μνημείο της Marfin για να αποτίσουν φόρο τιμής στη μνήμη των αδικοχαμένων θυμάτων.
«Η επίθεση της 5ης Μαΐου 2010 αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η μνήμη των θυμάτων παραμένει ζωντανή και υπενθυμίζει την ανάγκη για διαρκή επαγρύπνηση απέναντι στον διχασμό, το μίσος και την τυφλή βία», αναφέρει σχετική ανακοίνωση της ΟΝΝΕΔ.
Και προσθέτει: «Δεκαπέντε χρόνια μετά, η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης ακόμη ζητούν δικαίωση.
Η ΟΝΝΕΔ, με σεβασμό και αίσθημα ευθύνης, τιμά τη μνήμη τους και στέκεται απέναντι σε κάθε μορφή φανατισμού και μισαλλοδοξίας».
Ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, Ορφέας Γεωργίου, δήλωσε: «Η τρομοκρατία, ο φανατισμός και η τυφλή βία δεν έχουν καμία θέση σε μια σύγχρονη, δημοκρατική κοινωνία. Οφείλουμε να διαφυλάξουμε την κοινωνική συνοχή και τη μνήμη των θυμάτων, με πράξεις ευθύνης και σεβασμού. Το “ποτέ ξανά” δεν είναι σύνθημα, είναι χρέος όλων μας».
