Το επταήμερο του Διόδωρου

«Ελλάδα παντού» απαιτεί ο παριζιάνικος τοίχος. Αλλά με ΑΤΜ χωρίς περιορισμούς

Πάλι πίσω μετά από τον μήνα που τρέφει τους έντεκα. Αλλά ήταν τέτοια η πείνα των προηγούμενων δώδεκα, ώστε ο Σεπτέμβριος απλώς πρόλαβε τον θάνατό μου από λιμοκτονία. Θα χρειαζόταν άλλος ένας μήνας για να θρέψει τους έντεκα που έρχονται, να δώσει αντοχές να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες που έρχονται –αλλά όταν οι μισθωτοί της χώρας αυτής πληρώνονται με μήνες καθυστέρηση, θα ήταν μεγάλος εγωισμός να θέλω εγώ προκαταβολές.

Σχεδόν όπως τα άφησα τα βρήκα τα πράγματα: ίδιος πρωθυπουργός, παρόμοια κυβέρνηση, ίδια πάνω-κάτω η αντιπολίτευση. Το ότι γλιτώσαμε από Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, Βαλαβάνη δεν είναι λίγο. Αλλά αυτοί που τους είχαν τόσα χρόνια συντρόφους και σε τόσο μεγάλη υπόληψη ώστε να τους δώσουν τις κορυφαίες θέσεις που τους έδωσαν, αυτοί κυβερνούν ακόμη. Δικαιούμαι να ανησυχώ, λοιπόν, αλλά λιγότερο από πριν, ημερολόγιό μου.

Στην πραγματικότητα αυτοί που έφυγαν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίζαμε χρόνια τώρα –όσοι τον ξέραμε -, αυτός που έμαθαν και πολλοί περισσότεροι την τελευταία πενταετία: το κόμμα της ισοπέδωσης, της άρνησης, της πολεμικής αντίληψης για την πολιτική, της ομιχλώδους ιδεολογίας που ήταν κομμουνισμός πασπαλισμένος –για να μη φαίνεται –με παλιωμένα συνθήματα της γερασμένης Νέας Αριστεράς των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα.

Αυτά τα πήραν μαζί τους όσοι έφυγαν –ελπίζω. Τι ακριβώς έμεινε πίσω δεν ξέρω –δεν ξέρουν άλλωστε ούτε οι ίδιοι οι συριζαίοι. Το πιθανότερο είναι πως θα έχουμε πια να κάνουμε με κόμμα κάπως σαν όλα που κυβέρνησαν ως τώρα: θα λέει λόγια παχιά για να κρύψει τις ισχνές ιδέες του και ηρωικά για να κρύψει τη δειλία του απέναντι στα προβλήματα.

Κρίμα –η κρίση δεν έφερε την ανανέωση του κομματικού συστήματος. Απλώς είναι υποχρεωμένο να προσαρμοστεί στις μεταρρυθμίσεις που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι με τα μνημόνια που ουσιαστικά συνεπάγονται χαλάρωση του κομματικού ζυγού στο κράτος: δεν θα μπορέσουν οι συριζαίοι να το διαχειριστούν όπως οι παλιοί, σαν λάφυρο που το μοιράζεις στο στράτευμα. Τέλειωσαν αυτά, αγορές και κράτη είπαν στους πολιτικούς μας «παιδιά, άλλα λεφτά δεν έχει».

Και αφού δεν μπορούν οι συριζαίοι να νέμονται το Αρματολίκι των Αθηνών όπως οι προηγούμενοι οπλαρχηγοί, διορίζοντας και μοιράζοντας δανεικό χρήμα για να κερδίζουν τις εκλογές, θα προσπαθήσουν να ελέγξουν τα θεοκατάρατα μέντια ώστε να αντικατασταθεί το ρουσφέτι από την «επικοινωνία». Αυτό θα ονομαστεί «δημοκρατική εκστρατεία κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής» με στρατάρχη τον Νίκο Παπά, τον Επικρατή –θα διασκεδάζουμε, τουλάχιστον.

Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας θα συνεχίσει να είναι οπλαρχηγός: αυτό μόνο ξέρει, να κάνει αγώνες και να δίνει μάχες. Για τούτο τον είδαμε και με στολή πιλότου –μου φαίνεται δεν έχω ξαναδεί πρωθυπουργό σε τέτοια κατάσταση, ίσως ο Καραμανλής ο Μικρός, ο ελάχιστος να είχε κάνει κάτι τέτοιο. Αλλο αν οι Ευρωπαίοι ελπίζουν πως θα συνεχίσει το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του Κώστα Σημίτη. Ουσιαστικά, αυτό επιβάλλουν τα μνημόνια. Αν βρεθούν υπουργοί να κάνουν τη «λογιστική λάντζα» ενώ ο πρωθυπουργός θα υψιπετεί, θα σωθούμε. Αλλιώς θα πάψουμε να μιλάμε για ναυάγιο, θα γίνουμε αεροπορική τραγωδία.

Το πρώτο γκραφίτι που είδα στο Παρίσι αμέσως μόλις έφθασα ήταν σε τράπεζα κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Gare du Nord όπου με άφησε το τρένο από το αεροδρόμιο: Gréce partout, έγραφε, «Παντού Ελλάδα». Θα διάβασε πως οι τράπεζες στην Ελλάδα είχαν κλείσει, νόμισε πως ήρθε το τέλος του καπιταλισμού και κατέθεσε την ανορθόγραφη απειλητική ευχή του στη γαλλική τράπεζα –γιατί το Grèce θέλει βαρεία και ο καλλιτέχνης είχε βάλει οξεία.

Οταν δεν ξέρεις ούτε καν πώς γράφεται Ελλάδα στη γλώσσα σου, τι μπορείς να ξέρεις για δαύτη; Λειτουργείς με βάση γενικές έννοιες: οι μικροί και φτωχοί που τους ταλαιπωρούν οι μεγάλοι και πλούσιοι. Γράφεις το σύνθημα και σε έναν μήνα έχεις ξεχάσει και τη χώρα και τα βάσανά της –οι λίγες εκατοντάδες που μαζεύτηκαν στις πλατείες των μεγαλουπόλεων και συνεχώς τους επικαλείται ο γενναίος πιλότος για να πείσει πως η Ευρώπη αλλάζει για χατίρι του, τέτοιοι ήσαν. Αν ήξεραν τι έχει συμβεί στη χώρα μας και τι μας περιμένει ακόμα, ο επαναστατικός ενθουσιασμός θα είχε γίνει υπαρξιακή κατάθλιψη.

* Τον Σεφέρη τον πλήγωνε γλυκά η Ελλάδα, αλλά όταν ταξίδευε μέσα σε αυτήν: στο Πήλιο, στη Σαντορίνη, στις Μυκήνες. Εμένα με πλήγωσε οδυνηρά στο εξωτερικό, όταν είδα το τραύμα να διεθνοποιείται σαν ίαση. Περισσότερο από τα χίλια-μύρια άλλα που έχουν αυτοί και όχι εμείς.

Οταν φεύγεις, πεθαίνεις λιγάκι –λένε οι Γάλλοι. Και όταν γυρίζεις, ξαναζωντανεύεις λιγάκι. Είχα χρόνια πολλά να επισκεφθώ το Παρίσι που είναι όσο και η Σόλωνος πατρίδα μου, παιδικά μου χρόνια –παιδιά δεν είναι και οι φοιτητές; Παρά το πλήγμα του συνθήματος, ξαναζωντάνεψα. Νιώθεις μέσα σου ζωογόνα γλύκα για όσα έγιναν τότε· ξαναθυμάσαι τόπους, πρόσωπα, καταστάσεις· το Ελληνικό Σπίτι και τα περίχωρά του που έμεινες, ο Κήπος του Λουξεμβούργου και τα δικά του περίχωρα που τριγύρισες σε γεμίζουν ευτυχία.

Οι πικρές στιγμές, οι αποτυχίες και τα λάθη, έχουν εξαερωθεί από τη στιγμή που θα καταλάβεις πως, τέτοιος που ήσουν τότε, δεν μπορούσες να είχες φερθεί αλλιώς. Δεν έχει νόημα να μετανιώσεις, σημασία έχει να γευθείς την επιστροφή, να απολαύσεις τη ζωή που σου χαρίζει.

Κάποτε πρέπει να ξαναδιαβάσω τις σελίδες σου εκείνης της εποχής, ημερολόγιό μου. Ετσι σοφός που έγινα είμαι σίγουρος πως μόνο χαρά θα μου δώσουν.

Πήγα και στο Λουξεμβούργο, για πρώτη φορά στη ζωή μου. «Μικρό Κάστρο» σημαίνει η ονομασία του και παραμένει μικρή πόλη, 100.000 κατοικούν στην πρωτεύουσα από τις 500.000 όλης της χώρας, της μοναδικής χώρας στον κόσμο που το όνομά της δεν χωράει στον χάρτη της.

Αλλά ούτε στις σελίδες σου χωρούν τα ταξιδιωτικά μου –λέω να πάω σινεμά, να δω γαλλικό εργάκι, να μην απογαλακτιστώ εντελώς.

Καλή χρονιά και μακάρι καλή τετραετία να έχουμε. Προϋπόθεση είναι να προσγειωθεί ο πιλότος.

Ηρθες; Κάτσε, «θα βγάλουμε γλυκό, θα βγάλουμε και μέντα». Οσο για αυτά που είχαμε κατά τη μηνιαία απουσία σου (ζέστες, ντιμπέιτ, εκλογές) δεν θα βγάλουμε κουβέντα. Να πάνε και να μην ξανάρθουν…

ΑΒΑΔΑΙΟΣ, ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΟΣ

Emigrant Diodorus, welcome. Are you ok? I hope so… Ας μιλήσουμε όμως ελληνικά: Προεκλογικά διαλαλούσε τον φουτουρισμό (καταστροφή του παλιού). Μετεκλογικά, πάραυτα, ενστερνίστηκε τον μεταμοντερνισμό (εκμετάλλευση του παλιού) με προμετωπίδα τον Καμμένο –ο Αλέξης βεβαίως.

Γ.Κ. @OTENET.GR

Το μόνο καλό από αυτές τις εκλογές είναι πως για κάποιους μήνες δεν θα βλέπουμε τις φάτσες της Ζωής, του Λαφαζάνη και του Στρατούλη.Προτείνω όμως στον ΕΟΤ να τους βάλει στην επόμενη καμπάνια του στο εξωτερικό.

ΠΑΝΟΣ ΑΡΓΥΡΗΣ, @YAHOO.GR

Πάλι καλά που η υπουργός Φωτίου έχει σχέδιο να τη βγάλουμε με γεμιστά –κινδυνέψαμε να ζούμε με ζωοτροφές, όπως μας συνιστούσε ο σύντροφος Μαδούρο.
ΝΙΚΟΣ ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Στη χώρα της Ουτοπίας, σαν πρωταγωνιστές οπερέτας, ο μεν υπουργός Αμυνας κάνει τελετές στη θάλασσα της Σαλαμίνας, ενώ ο πρωθυπουργός, με το αμήχανο χαμόγελο της Kolynos, προσπαθεί να καλύψει την έλλειψη επιχειρημάτων.

ΠΙΤΕΡ ΟΡΤΟΝ, ΑΘΗΝΑ

41 ψήφους επιπλέον της κοινοβουλευτικής δύναμης της Χρυσής Αυγής έλαβε ο υποψήφιός της για τη θέση του πέμπτου αντιπροέδρου. Φαίνεται ότι για ορισμένους βουλευτές το «Δημοκρατικό Τόξο» σταματάει στο παραβάν…

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΧΙΑΣ

Προς παρέα Πλατάνου Αγίας Ζώνης: Λυπάμαι που, όπως τα είχα γράψει τα περί «λογιστών», σας έκανα να καταλάβετε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ήθελα να πω. Το Σημίτης και ξερό ψωμί της εποχής κυβερνούσε, το πιστεύω πάντα.

Διόδωρος