Επειτα από τέσσερις μήνες δημιουργικής ασάφειας, προβολής θεωριών για οικονομικά παίγνια και άλλων παρομοίου τύπου (πλην σοβαρών διαπραγματεύσεων) πολύπλοκων ελιγμών, που αποκλειστικό στόχο είχαν να μεταθέσουν την ευθύνη για το αδιέξοδο στους εταίρους μας, φθάσαμε στο τέλος του δρόμου. Πρέπει μάλιστα να αισθανόμασθε εθνικά υπερήφανοι που, έπειτα από τόσους κόπους, βρισκόμαστε επιτέλους στο επίπεδο της Ζάμπιας, η οποία υπήρξε η μοναδική χώρα στην ιστορία του ΔΝΤ που πλήρωσε, πριν από εμάς, όλες μαζί τις δόσεις του δανείου της. Και πάλι καλά να λέμε διότι αν δεν πραγματοποιηθεί και αυτή η πληρωμή τότε θα έχουμε την τιμή να συμπεριληφθούμε στη μαύρη εκείνη λίστα που θα μας κατατάξει δίπλα σε χώρες όπως το Σουδάν, η Ζιμπάμπουε και η Σομαλία, οι οποίες ουδέποτε πλήρωσαν! Μικρή αξία θα έχουν τότε οι προειδοποιήσεις που απηύθυνε προς του Ευρωπαίους ο Αλέξης Τσίπρας για τον κίνδυνο διάσπασης της Ευρώπης. Διότι απλούστατα η Ελλάδα δεν θα ανήκει πλέον στην Ενωμένη Ευρώπη και ουδείς θα ενδιαφέρεται για τη γνώμη της.
Προτού συμβούν όμως όλα αυτά, το εξαιρετικά δυσάρεστο είναι ότι έχουμε καταφέρει να συνασπίσουμε όλες τις χώρες της ευρωζώνης εναντίον μας. Και ενώ αρχικά ορισμένες από αυτές, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, είχαν δει με συμπάθεια το πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, γρήγορα άλλαξαν γνώμη. Ακόμη και κόμματα φίλα προσκείμενα, όπως οι περιώνυμοι Podemos στην Ισπανία, τηρούν τώρα αποστάσεις και προτιμούν να συνεργάζονται με μετριοπαθέστερες δυνάμεις, παραμένοντας πάντως τρίτο κόμμα, όπως έδειξαν και τα πρόσφατα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών. Εγινε δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ το παράδειγμα προς αποφυγήν ενώ αρχικά είχε δημιουργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας και συμπάθειας στην ευρύτερη ευρωπαϊκή Αριστερά. Τινάχθηκαν παράλληλα στον αέρα και τα όνειρα για τη δημιουργία ενός μετώπου της Νότιας Ευρώπης, ιδιαιτέρως μετά την ταύτιση της Γαλλίας με την πολιτική του Βερολίνου.
Και δεν είναι τυχαίο ότι η Ανγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ συμφώνησαν σε ένα κοινό σχέδιο ελέγχου και συντονισμού της οικονομικής πολιτικής των χωρών της ευρωζώνης που θα συζητηθεί στη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες στις 25 Ιουνίου. Ενα σχέδιο που δεν προβλέπει ριζοσπαστικές αλλαγές, αναμένοντας προφανώς τις εκλογές το 2017 στη Γαλλία και στη Γερμανία. Η ουσία όλων αυτών είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον δεν κατάφερε να αλλάξει την Ευρώπη, όπως ευελπιστούσε, αλλά έχει απομονωθεί πλήρως, ακόμη και από τις φίλιες δυνάμεις. Για ποιον λοιπόν κτυπά η καμπάνα, όπως διερωτήθηκε στο πολυσυζητημένο άρθρο του στη «Μοντ» ο κ. Τσίπρας προειδοποιώντας για διάσπαση της Ευρώπης; Μάλλον για την Ελλάδα, αν κρίνει κανείς από την τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ που αναθεωρεί επί τα χείρω όλες τις προηγούμενες προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
