Βερολίνο, Αποστολή
Ο Ιρανός Τζαφάρ Παναχί, ένας δημιουργός που έχει ταλαιπωρηθεί αφάνταστα από το καθεστώς της χώρας του και ήταν απών από την τελετή λήξης της 65ης Μπερλινάλε, είναι ο εφετινός θριαμβευτής των βραβείων που δόθηκαν το βράδυ του Σαββάτου στο Μπερλινάλε Πάλαστ του Βερολίνου. Η ταινία του «Ταξί», η οποία γυρίστηκε με κρυφές κάμερες μέσα σε ένα ταξί με οδηγό τον ίδιο (!) απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα. Πρόκειται φυσικά για μια καθαρά πολιτική βράβευση της Μπερλινάλε και της κριτικής επιτροπής, πρόεδρος της οποίας ήταν εφέτος ο αμερικανός σκηνοθέτης Ντάρεν Αρονόφσκι.
Στην πιο συγκινητική στιγμή της εκδήλωσης, λίγο πριν από την τελική φωτογράφηση όλων των βραβευθέντων και το κλείσιμο της αυλαίας, η μικρή ηθοποιός, συγγενής του Παναχί η οποία παίζει στην ταινία και σηκώθηκε για να παραλάβει το βραβείο, ξέσπασε σε λυγμούς λέγοντας «δεν μπορώ να πω τίποτε αυτή την στιγμή». Aξίζει να σημειωθεί ότι το «Ταξί» κέρδισε και το βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).
Στο «El club» (Η λέσχη) του Χιλιανού Πάμπλο Λαρέν, μια ταινία – γροθιά στο στομάχι της Καθολικής Εκκλησίας που χαρακτηρίσθηκε «κλασική» από τον Αρονόφσκι (και υπήρξε η αγαπημένη του υπογράφοντος από την τελευταία διοργάνωση), δόθηκε η Αργυρή Αρκτος, το δεύτερο μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, ενώ σε μια ταινία από την Γουατεμάλα, το «Ixcanul» του Χάιρο Μπουσταμέντε, δόθηκε το βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ. Σε μια εξίσου πολύ συγκινητική στιγμή ο Μπουσταμέντε μαζί με τις δυο ηθοποιούς του, Μαρία Μερσέντες Κρόι και Μαρία Τελόν, ευχαρίστησαν το φεστιβάλ «που άνοιξε την πόρτα» στην χώρα τους.
Όπως ανέφερα πριν από λίγες ημέρες ανάμεσα στις ταινίες που ξεχώρισαν κατά την διάρκεια του φεστιβάλ ήταν τα «45 χρόνια» του Βρετανού Αντριου Χέιγκ η δραματική ιστορία δυο μόλις προσώπων, ενός παντρεμένου ζεύγους της Σαρλότ Ράμπλινγκ και του Τομ Κόρτνεϊ που ανατρέχουν στα χρόνια γάμου τους με αφορμή την 45η επέτειό τους.
Οι δυο πραγματικά υπέροχοι ηθοποιοί απέσπασαν τα βραβεία ερμηνειών από δυο μέλη της επιτροπής που είναι επίσης ηθοποιοί, την Οντρέ Τοτού και τον Ντάνιελ Μπριλ . Ο Κόρτνεϊ μνημόνευσε την βράβευση του φίλου του Αλμπερτ Φίνεϊ στο ίδιο φεστιβάλ του 1983 για την ταινία «Ο αμπιγιέρ» όπου μάλιστα συμπρωταγωνιστούσε. «Χρειάστηκα παραπάνω από 30 χρόνια για να τον φτάσω» είπε χαρακτηριστικά.
Η Σαρλότ Ράμπλινγκ και ο Τομ Κόρτνεϊ σε ρεσιτάλ ερμηνείας βραβεύθηκαν για στα «45 χρόνια»
Η Ράμπλινγκ από την πλευρά της είχε κάποιον άλλον να «φτάσει». Τον ίδιο τον πατέρα της, ο οποίος το 1936 είχε κερδίσει ένα έπαθλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου.
Ενας άλλος Χιλιανός όμως, ο Πατρίτσιο Γκουζμάν, έμπειρος δημιουργός ντοκιμαντέρ, απέσπασε το βραβείο σεναρίου για το ντοκιμαντέρ του «The pearl button» (Το μαργαριταρένιο κουμπί) που σχολιάζει την σχέση του νερού με την Ιστορία της Χιλής. Είναι μάλλον ασυνήθιστο μια ταινία ντοκιμαντέρ να κερδίζει το βραβείο σεναρίου, όμως ο πολιτικός χαρακτήρας της συγκεκριμένης, ήταν αδύνατον να αγνοηθεί: η ταινία θυμίζει το πώς οι αποικιοκράτες απέτρεψαν στους ντόπιους να αναπτύξουν το θαλάσσιο εμπόριο και την ίδια ώρα το πώς η δικτατορία του Πινοσέτ έπνιξε στα ίδια αυτά νερά εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους.
Μια ταινία για την οποία είχα αναφέρει ότι δεν θα λείψει από τα βραβεία είναι η γερμανική «Βικτώρια» του Σεμπάστιαν Σίπερ (γυρισμένη σε ένα μόνον πλάνο). Το φιλμ μοιράστηκε το βραβείο καλλιτεχνικής συμβολής για την φωτογραφία του Στούρλα Μπραντ Γκρόβλεν, μαζί με την φωτογραφία της ρωσικής ταινίας «Κάτω από τα ηλεκτρικά σύννεφα» του Αλεξέι Γκέρμαν Τζούνιορ.
Το βραβείο σκηνοθεσίας δόθηκε επίσης σε δυο ταινίες: στη ρουμάνικη «Aferim!» του Ράντου Γιούντε μια ασπρόμαυρη «φουστανέλα – γουέστερν» με πολιτικό περιεχόμενο, καθώς πολλές από τις καταστάσεις της ταινίας που αναφέρεται στο πρόβλημα των Ρομά αντανακλώνται στο σήμερα και στον Πολωνέζικο «Σώμα» (Body») της Μαλγκορζάτα Σουμόφσκα.
