Τα «45 χρόνια» (45 years) είναι μέχρι σήμερα η αγαπημένη ταινία του υπογράφοντος (και όχι μόνον) από το 65ο Φεστιβάλ Βερολίνου. Και αν μέχρι τον ερχόμενο Νοέμβριο δεν έχει ξεχαστεί, είναι επίσης μια ταινία που μπορεί να κτυπήσει την πόρτα των Οσκαρ 2016, όπως πέτυχε εφέτος το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» του Γουές Αντερσον. Η επισήμανση έγινε από έγκυρο περιοδικό κινηματογραφικού προσανατολισμού στο φεστιβάλ.
Ταινία δωματίου και θεατρικών βάσεων σε ό,τι αφορά τις εξαιρετικές ερμηνείες των δύο κεντρικών ηθοποιών της, της Σαρλότ Ράμπλινγκ και του Τομ Κόρτνεϊ, η ταινία αναφέρεται στους Μέρσερ, ένα ηλικιωμένο αλλά καλοστεκούμενο ζευγάρι στο Νόρφολκ της Αγγλίας, το οποίο ετοιμάζεται να γιορτάσει την 45η επέτειό του.
Διαφορετικοί χαρακτήρες μεν –εκείνος ήσυχος, λιγάκι στον κόσμο του, εκείνη δραστήρια και με τον τρόπο της κάπως πιεστική –αλλά «δεμένοι» μεταξύ τους, ο Τζεφ και η Κέιτ δείχνουν οι ιδανικοί σύζυγοι. Και όμως, ένα μυστικό του Τζεφ από το μακρινό παρελθόν έρχεται να ταράξει τη σχέση τους κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πριν από την ημέρα της επετείου, που είναι και ο κανονικός χρόνος της ταινίας.
Βασισμένη σε ένα διήγημα του Ντέιβιντ Κόνσταντιν ονόματι «Σε μια άλλη χώρα» (In another country), η ταινία είναι η τρίτη μεγάλου μήκους μυθοπλασίας του βρετανού σκηνοθέτη Αντριου Χέιγκ, μετά τα ομοφυλοφιλικού περιεχομένου «Greek Pete» και «Weekend».
Τα μυστικά και τα ψέματα στη ζωή των Μέρσερ που εν μέρει εξηγούν τον λόγο για τον οποίο δεν απέκτησαν ποτέ παιδιά, βάζουν σκιές στη μέχρι σήμερα σχέση τους αλλά τίποτε στην ταινία δεν παρουσιάζεται με υπερβολικούς συναισθηματισμούς. Αντιθέτως, οι λέξεις οικονομία και αξιοπρέπεια ανήκουν στα χαρακτηριστικά των δύο ηρώων αλλά και της ίδιας της ταινίας.
Φυσικά, τίποτε απ’ όλ’ αυτά δεν θα είχε σημασία αν δεν υπήρχαν οι δύο ηθοποιοί για να δώσουν σάρκα και οστά στους ήρωές τους. Η Σαρλότ Ράμπλινγκ, που δεν έπαψε ποτέ να εμφανίζεται στον κινηματογράφο, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Το ταλαιπωρημένο κορίτσι της ταινίας «Ο θυρωρός της νύχτας» που στα τέλη της δεκαετίας του 1970 την έκανε διάσημη, έχει πια μεγαλώσει αλλά η υποκριτική της είναι ισάξια με τη λυγερή κορμοστασιά της.
Εκείνος όμως που ίσως να χρειάζεται κάποιες παραπάνω συστάσεις είναι ο Τομ Κόρτνεϊ, ένας θαυμάσιος ηθοποιός που παρότι δύο φορές υποψήφιος για Οσκαρ (Β’ ρόλου για τον ρόλο του νεαρού, παθιασμένου μπολσεβίκου στην ταινία «Δρ Ζιβάγκο» το 1965 και Α’ ρόλου για εκείνον του ήρωα του τίτλου στον «Αμπιγέρ» το 1983) δεν υπήρξε ποτέ σταρ διότι, όπως μας είπε, ποτέ δεν το επιδίωξε.
«Πολύς θόρυβος, μεγάλο το τίμημα, προτιμούσα την ησυχία μου και το θέατρο» μας είπε χαρακτηριστικά ο Κόρτνεϊ, που νιώθει ότι τώρα, ενώ βρίσκεται κοντά στα 80 (γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1937), ανακαλύπτει σιγά-σιγά τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Θα ήταν λοιπόν πολύ όμορφο αυτός ο ηθοποιός που στα νιάτα του ταυτίστηκε με ταινίες του αγγλικού Free Cinema («Μπίλι ο ψεύτης», «Η μοναξιά του δρομέα μακρινών αποστάσεων») επιτέλους να δικαιωθεί με ένα σημαντικό βραβείο.
HeliosPlus
