«Εκείνη» του Ζαν Ζενέ στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Το μονόπρακτο «Elle» εκδόθηκε το 1988, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Ζαν Ζενέ (19 Απριλίου 1986). Ακόμα και σήμερα αποτελεί μυστήριο γιατί ο συγγραφέας, ενώ το έγραψε το 1955 και στις 9 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς υπέγραψε συμβόλαιο με τον εκδότη του Μαρκ Μπαρμπεζά, ζήτησε τελικά να εκδοθεί μετά θάνατον.

Το πρώτο ανέβασμα πραγματοποιήθηκε στις 26 Απριλίου του 1989 στην ιταλική πόλη Πάρμα όπου τιμήθηκε η μνήμη και το έργο του Ζενέ στο Festival de Parme. Η Μαρία Καζάρες ανέλαβε τον ρόλο του τίτλου _σε σκηνοθεσία του Μπρούνο Μπαγιέν.

Γραμμένο σε 27 φύλλα ενός καταλόγου ξενοδοχείου την ίδια χρονική περίοδο με το «Μπαλκόνι», θεωρείται ως μια φυσική του προέκταση. Σύντομο αλλά περιεκτικό, συμπυκνώνει μία ολόκληρη δημιουργική εποχή κλείνοντας τον κύκλο της τελετουργικής και μυσταγωγικής έκρηξης που διακρίνουμε τόσο στα μυθιστορήματά του, όσο και στα θεατρικά του έργα , όπως στις «Δούλες», στην «Υψηλή Εποπτεία» και φυσικά στο «Μπαλκόνι».

Εδώ πρωταγωνιστής είναι ο Πάπας: «Εκείνη», όπως είναι ο ελληνικός τίτλος του έργου, δεν είναι παρά η αιώνια μούσα του _η ιερότητα. Και στην πραγματικότητα ο ίδιος ο γάλλος συγγραφέας ένιωθε να έλκεται αλλά και να απωθείται από αυτή…. Ιερότητα, με εισαγωγικά. Αγιοσύνη. Κλεισμένη, περίφρακτη, προστατευμένη. Κι ίσως στα εισαγωγικά να κρύβεται όλο το νόημα….

Στο θεατρικό, ο Πάπας καλεί τον φωτογράφο να τον απαθανατίσει. Η φωτογραφία λειτουργεί ως σφραγίδα του «ιερού», ως πειστήριο «αγιοσύνης». «Εκείνη», ακροβατεί ανάμεσα στο φως και τη σκιά, το αληθινό και το κατασκευασμένο, το σώμα και το ρούχο.

Εργο σκληρό και λυρικό, σοβαρό και γελοίο, πάνω στο μηχανισμό της εξουσίας και στη γοητευτική δύναμή της. Άλλη μια ματιά του Ζενέ στον εαυτό του, στην εικόνα του και το ενδιάμεσό του _όπως συνήθως

Η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο της συνεργασίας του Γαλλικού Ινστιτούτου με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για το Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου: «Το γαλλικό θέατρο a la Grecque»