Το πάλευαν χρόνια και τελικά δικαιώθηκαν. Οι δημιουργοί βρήκαν τρόπο να συνδυάζουν πολλά χρώματα μαζί χωρίς να είναι κιτς. Η απόλυτη πειθαρχία χρωμάτων είναι από τις πιο εντυπωσιακές τάσεις στην αρχιτεκτονική και στο ντιζάιν.
Tο καθημερινό ζάπινγκ στις τηλεοπτικές εκπομπές μάς έχει εξοικειώσει πλέον με τη γρήγορη εναλλαγή χρωμάτων και μας έχει κάνει ιδιαίτερα ικανούς στο να εστιάζουμε αυτομάτως σε αυτό που ψάχνουμε. Αυτή η ταχύτητα εναλλαγής χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο κοιτάμε σήμερα. Ο πλούτος της εικόνας, με τη σειρά του, οδηγεί στην αναζήτηση αντίστοιχου πλούτου στο ντιζάιν. Μία από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν οι σχεδιαστές για να το επιτύχουν είναι να βάζουν πολλά χρώματα στις δημιουργίες τους.
Σε μεγάλο βαθμό η πολυχρωμία αυτή ακολουθεί τη λογική ενός δειγματολογίου, όπως μας είναι γνωστό από το χρωματολόγιο της Pantone. Της στενόμακρης βεντάλιας με τα πανομοιότυπα κουτάκια που, καθώς ανοίγει, αποκαλύπτει όλο το βάθος και τη φωτεινότητα των χρωμάτων. Εδώ και καιρό βέβαια σε διάφορους δημόσιους χώρους παρατηρούσαμε τα φώτα να αλλάζουν βαθμιαία τον χρωματισμό τους, όπως στις κινηματογραφικές αίθουσες ή στις βιτρίνες των καταστημάτων, και να περνούν σχεδόν ανεπαίσθητα από όλο το φάσμα του ουράνιου τόξου. Μια τέτοια παρατακτική οργάνωση χρωμάτων σε βοηθούσε να αντιληφθείς την πληθώρα των αποχρώσεων, ενώ αποτέλεσε την απαρχή της αντίστοιχης πολυχρωμίας που εμφανίστηκε στις προσόψεις αρχιτεκτονημάτων, καθώς επίσης σε ντιζάιν έπιπλα και αντικείμενα.
Η πιο διαδεδομένη εφαρμογή της τάσης Pantone συναντάται σε σειρές αντικειμένων όπου το χρώμα γίνεται μέσο διαφοροποίησης: κάθε πανομοιότυπη μονάδα (τσάντα, μπολ κτλ.) επενδύεται με μια διαφορετική αλλά κοντινή απόχρωση και όλες μαζί αποκτούν την πολυχρωμία ενός δειγματολογίου. Αυτή τη λογική εφάρμοσαν οι σχεδιαστές RawEdges για τη δημιουργία της περίοπτης συρταριέρας Stack – ενός επίπλου που δεν προσπέρασε το μουσείο MoMa και εντάχθηκε στη μόνιμη συλλογή του – καθώς και οι βρετανοί ντιζάινερ BarberOsgerby στο Ιristable.
Στον τομέα της αρχιτεκτονικής, από την άλλη, οι γερμανοί αρχιτέκτονες SauerbruchHutton συστηματικά επιμερίζουν κάθε επιφάνεια σε μικρά τμήματα, το καθένα με το δικό του χρώμα, δημιουργώντας τελικά ένα κτίριο-καλειδοσκόπιο.
Δημοσιεύθηκε στο BHMΑDECO, τεύχος 21, σελ. 46-50, Ιούνιος 2009.
