O,τι σημαντικότερο περί την πολιτική έτυχε να διαβάσω τις τελευταίες ημέρες ήταν στη συνέντευξη του σερ Ντέιβιντ Φροστ στον «Ταχυδρόμο», και αφορούσε τον Μπαράκ Ομπάμα: «Είναι σπουδαίος ρήτορας. Χρόνια έχει να δει η Αμερική τέτοιον χειριστή του λόγου. Εναν άνθρωπο που ξέρει πώς να απευθύνεται στα πλήθη. Και, ξέρετε, ένας καλός ρήτορας συνήθως παίρνει τις καλές αποφάσεις. Γιατί το να έχεις οργανωτική δομή στη σκέψη και στον λόγο σου δεν είναι λίγο πράγμα».
Σκέψη και λόγος είναι πράγματα αλληλένδετα, σε μια σχέση παρεμφερή με εκείνη της κότας και του αβγού. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος μιλάει ανάλογα με τις δυνατότητες της σκέψης του και σκέπτεται ανάλογα με τις δυνατότητες του λόγου του. Το ζήτημα είναι κατά πόσον το σύστημα επιτρέπει να αναδεικνύεται η ουσία του δημόσιου λόγου, δηλαδή η σχέση του με τη σκέψη.
Σε ένα ανοικτό και φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα, που δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οι πολιτευόμενοι να εκφράζονται αυθεντικά, αδυναμίες ή υπεροχή στη σκέψη τους αποκαλύπτονται μέσω του λόγου τους.
Οποιος καταλαβαίνει αγγλικά και έκανε τον κόπο να παρακολουθήσει τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ (πανεύκολο για όποιον είχε τη διάθεση να ξενυχτήσει στην τηλεόραση- ας είναι καλά το CΝΝ), το έχει διαπιστώσει.
Εδώ σε εμάς, όπου υπέρτατη δημοκρατική αξία είναι η εξίσωση όλων προς τα κάτω, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το σύστημα απλώς αναπαράγει τον εαυτό του, αλλά αδυνατεί να ανανεωθεί. Ο δημόσιος λόγος των πολιτευομένων περιορίζεται στο «ποίημα». Το απαγγέλλουν από στήθους και κρίνονται βάσει της ευχέρειάς τους στην απαγγελία- όπως οι μαθητές στα δημόσια σχολεία που εκπαιδεύονται να παπαγαλίζουν. Εξυπνοι άνθρωποι, με συγκροτημένη σκέψη, επαναλαμβάνουν στερεότυπες μπούρδες, όπως και οι ηλίθιοι. Εμείς- οι δημοσιογράφοι κυρίως- το ανεχόμαστε, αντί να τους στείλουμε εκεί όπου τους αρμόζει.
Ετσι ο δημόσιος λόγος δεν προσφέρει την ευκαιρία στον ενδιαφερόμενο να διαπιστώσει τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των προσώπων. Το αποτέλεσμα είναι ο ξύπνιος να ταυτίζεται με τον ηλίθιο. Κοιτάξτε γύρω σας και θα το δείτε- μη με κάνετε να πω ονόματα…
Αντιγράφω από εφημερίδα της παρατάξεως: «Φιλέλληνας, όχι για λόγους πολιτικής αβροφροσύνης, αλλά βαθιάς ειλικρίνειας, δήλωσε ενώπιον του υπουργού Τουριστικής Ανάπτυξης Κ. Μαρκόπουλου ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. “Θέλω να πιστεύετε ότι βαθιά μέσα μου νιώθω Ελληνας” είπε με αυθορμητισμό ο κ. Μπάιντεν στον κ. Μαρκόπουλο…».
Ποιος βλάκας μπορεί να πιστέψει τέτοιες ηλιθιότητες; Ούτε καν ο κ. Μαρκόπουλος, που δεν είναι καθόλου- μα καθόλουβλάκας. Αντιθέτως, είναι πανέξυπνος, ευφυέστατος· τολμώ να πω ιδιοφυής! Απλώς, ο άνθρωπος είναι πολιτικός στην Ψωροκώσταινα…
Παρεμπιπτόντως ο κ. Κώστας Μαρκόπουλος έχρισε τον κ. Σάκη Ρουβά πρεσβευτή του ελληνικού τουρισμού στο εξωτερικό.
Ο Αρης δεν θα το έκανε ποτέ αυτό! (Από ζήλια, υποθέτω…)
Θα σώσει ο πρεσβευτής κ. Ρουβάς τον ελληνικό τουρισμό από την ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας;
Λάθος ερώτημα. Το σωστό είναι ποιος θα σώσει όλους εμάς από την πτώση της τουριστικής κίνησης, που έρχεται αναπόφευκτα εφέτος το καλοκαίρι. Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμη, ο τουρισμός είναι η μόνη «βιομηχανία» της χώρας.
(Υπάρχει βέβαια και η μπουρδολογία, αλλά έχει το μειονέκτημα ότι δεν αφήνει λεφτά…)
Ο Αρης πέρασε, ως γνωστόν, από τον Τουρισμό στην Παιδεία. Φοβάμαι όμως ότι τον κουβάλησε μαζί του στον νέο του τομέα: έγινε, ούτως ειπείν, ένας τουρίστας της Παιδείας…
Το λέω επειδή στο πάγιο αίτημα των πρυτάνεων να μειωθεί ο αριθμός των εισακτέων στα πανεπιστήμια, ο υπουργός Παιδείας αποκρίθηκε με αοριστολογίες:
καταλαβαίνει απόλυτα, θα δει, θα μεριμνήσει, δεν μπορεί να μας πει τώρα και τα τοιαύτα.
Συγγνώμη, αλλά μόλις προχθές ο Αρης εξεθείαζε την αξιολόγηση των πανεπιστημιακών τμημάτων (των πέντε όπου πραγματοποιήθηκε, από τα εκατοντάδες που υφίστανται…). Σημαντικότερη διαπίστωση της διαδικασίας ήταν ότι ο αριθμός των σπουδαστών υπερβαίνει τις δυνατότητες των υφισταμένων υποδομών. Συνεπώς, μήπως ο υπουργός αντιφάσκει; Ναι- γιατί όχι; Ποιος θα τον εμποδίσει; Οταν κοτζάμ Πρωθυπουργός δηλώνει «βέβαιος» ότι η οικονομική πολιτική του θα πετύχει μέσα «στην αβεβαιότητα της παγκόσμιας οικονομίας», γιατί ο Αρης να μην είναι και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα; (Εκεί θα κολλήσουμε τώρα;)
Χθες ο νομικός και καθηγητής Γιώργος Παπαδημητρίου επέστρεψε «στο μεγάλο τίποτα».
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς δώδεκα ημέρες προτού επιστρέψει στην Ελλάδα, έπειτα από επιτυχή εγχείρηση στην οποία είχε υποβληθεί σε νοσοκομείο των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση του καρκίνου, από τον οποίο έπασχε το τελευταίο διάστημα.
Κρίμα. Ενας καλός και άξιος άνθρωπος λιγότερος. Ανοίγει περισσότερος χώρος για τους φελλούς…
Κύριε διευθυντά
Ο Αλέξης Τσίπρας χαιρέτισε τη νίκη του Ούγκο Τσάβες στο δημοψήφισμα που του επιτρέπει να παραμείνει πρόεδρος όσο εκείνος το επιθυμεί. Κατά τον πρόεδρο του ΣΥΝ η νίκη ανοίγει «τον δημοκρατικό (sic) δρόμο προς την κοινωνική δικαιοσύνη και τον σοσιαλισμό», ανεξαρτήτως του αν ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό ανοίγει με δημοψηφίσματα που επαναλαμβάνονται ώσπου να τα κερδίσει ο πρόεδρος, με άμεσο έλεγχο του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της κεντρικής τράπεζας και της βιομηχανίας. Αντιθέτως, ο Φώτης Κουβέλης μιλώντας στον Αθήνα 98,4 δήλωσε απεριφράστως ότι, κατά τη γνώμη του, «η ρύθμιση είναι αντιδημοκρατική». Ισως διερωτάσθε πώς δύο τόσο διαφορετικοί κόσμοι θα μπορέσουν να συνυπάρξουν στο ίδιο κόμμα. Σας βεβαιώ ότι θα μπορέσουν! Ειδάλλως ο Αλέξης θα πρέπει να βρει νέο κτίριο και νέο όνομα για το κόμμα του. Το κτίριο της Κουμουνδούρου και ο τίτλος του κόμματος είναι κατοχυρωμένα στο όνομα του Φώτη Κουβέλη…
Με τους θερμούς χαιρετισμούς μου
ΠΑΝΔΩΡΑ
