Μιχαλακοπούλου 80, Αθήνα 115 28 ● Τηλ.: 211-365.7000 ● Fax: 211-365.8004
● Ε-mail: epistoles@tovima.gr
▅ Προαστιακός
Ο κ. Ιωάννης Διπλάρης, από την Κόρινθο,γράφει:
Ταξιδεύω πάρα πολύ συχνά για Αθήνα και Πάτρα και η κατάσταση είναι πάντα η ίδια. Οι τουαλέτες μόνιμα βρώμικες, χωρίς χαρτί υγείας και σαπούνι, και το μηχάνημα στέγνωσης χεριών κατεστραμμένο. Τα ασανσέρ, και ιδιαίτερα της γραμμής Αθηνών, πάνω από δύο μήνες συνεχώς δεν λειτουργούν. Ετυχε πολλές φορές να βοηθήσω άτομα με ειδικές ανάγκες και υπερήλικες που δεν μπορούν να ανέβουν τα τριάντα σκαλιά, χώρια τις βαριές αποσκευές πολλών επιβατών. Η αγανάκτηση του κόσμου εκδηλώνεται με παράπονα και βρισιές. Στις παρατηρήσεις μας προς τους υπαλλήλους (οι οποίοι είναι αδιάφοροι και αγενείς, ιδιαίτερα αφότου εμπήκαν στον ΟΣΕ) καμία απάντηση δεν λάβαμε. Σε mail που εστείλαμε στα κεντρικά γραφεία του Προαστιακού, πριν από ένα μήνα περίπου, ουδεμία απάντηση δεν λάβαμε. Κατά τα άλλα, οι αυξήσεις των εισιτηρίων αρχίζουν από σήμερα.
▅ Μπίζνες με Θεό
Ο κ. Αλέξανδρος Μιτζάλης, από το Ιβρί συρ Σεν της Γαλλίας,γράφει:
Οι μπίζνες των μοναστηριών και ο θησαυρισμός γενικότερα της θρησκευτικής αρχής εμπερικλείουν κινδύνουςκαι αυτό σε πλανητικό επίπεδο. Η ιστορία είναι γεμάτη από θρησκευτικές ιδεολογίες που κατέληξαν σε θεοκρατικά καθεστώτα και υποκατέστησαν διεφθαρμένα πολιτικά σχήματα. Το είδαμε με τις φιλοδοξίες του μακαριστού Χριστόδουλου και άλλων θρησκευτικών ταγών ανά την υφήλιο. Σε τι άλλο οδηγούν οι οικονομικές δραστηριότητες ορισμένων ιερωμένων παρά στην όλο και μεγαλύτερη επιρροή, με τη μορφή κοινωνικών έργων, στον κοινωνικό κορμό και στην υποκατάσταση σε δεδομένη στιγμή της πολιτικής εξουσίας από τη θρησκευτική εξουσία; Τα δύο μεγάλα κόμματα στην Ελλάδα που ευνόησαν για ψηφοθηρικούς λόγους τις επενδύσεις ηγουμένων μοναστηριών, όπως ο κύριος Εφραίμ, και τις πολιτικοθρησκευτικές διαπλοκές είναι συνυπεύθυνα, μαζί με την Εκκλησία, για το σημερινό πολιτικό και κοινωνικό τέλμα στο οποίο έχει βυθιστεί η Ελλάδα. Η συνοδοιπορία πολιτικών και θρησκευτικών δυνάμεων, αντί να προκαλέσει γαλήνη και κοινωνική ασφάλεια, μπορεί να προκαλέσει μια άλλη «έκρηξη», συμπληρωματική εκείνης των νέων: την έκρηξη των αληθινών δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων με όραμα προς την Ευρώπη και το τεχνολογικό μέλλον της χώρας.
▅ «Αγοραία»
Ο κ. Λεωνίδας Κ. Στυλιανόπουλος, πολιτικός μηχανικός,από την Αθήνα, γράφει:
Κατά την περίοδο αυτή που περνάμε, θα ήθελα, όπως ίσως και οι περισσότεροι Ελληνες, να στραφώ προς το συγκλονιστικό γεγονός των Χριστουγέννων και να αφουγκραστώ τα μηνύματα της ειρήνης και της αγάπης που φέρνει η γιορτή για όλους μας. Φευ, όμως! Τα θλιβερά γεγονότα του τελευταίου 15ημέρου, που εκθρέψαμε όλοι, άλλοι με τις πολιτικές τους σκοπιμότητες και άλλοι με την αφέλεια και την ανοχή μας, λογικά δεν αφήνουν χώρο για αισιόδοξα μηνύματα. Ούτε, ακόμη, και για ευχές για το μέλλον!.. Δυστυχώς, και ο τόπος μας- παρά την αντίθετη μακραίωνη παράδοσί του – έχει προσβληθή από τη νόσο της αγοραίας «δημοκρατίας». Και το ζητούμενον είναι: Πώς θα ξεφύγουμε από το κράτος αυτό του παραλογισμού και της ένοχης καταναλωτικής αδιαφορίας; Με ένα θαύμα; Είναι η κατάλληλη περίοδος για κάτι τέτοιο! Ας το ευχηθούμε. Αλλά και ας ανασκουμπωθούμε για αγώνα διαρκείας κατά της αδιαφορίας μας και της «λογικής» του παραλόγου που άρχισε επικίνδυνα να κυκλοφορή γύρω μας.
▅ Τζόγος Δεκεμβρίου
Ο κ. Νίκος Δ.Παπαμιχάλης γράφει: Πολλές φορές ακούμε να λένε ότι τα τυχερά παιχνίδια όπως το Λόττο, το Τζόκερ κτλ. είναι στημένα. Δεν μπορώ να πω αν είναι ή όχι, αυτό όμως που μου έχει προκαλέσει μεγάλη εντύπωση είναι ότι σχεδόν πάντοτε τα τελευταία χρόνια τον Δεκέμβριο, ειδικά στο Τζόκερ, ως το τέλος του μήνα υπάρχει συνεχώς τζακ ποτ, όπως λέγεται. Είναι δυνατόν να είναι επαναλαμβανόμενη σύμπτωση όλα αυτά τα χρόνια ή πράγματι κάτι δεν πηγαίνει καλά με τις κληρώσεις;
▅ Ουκ επ΄ άρτω
Ο Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Κ. Κιλίφης , της Μονής Πεντέλης,γράφει:
Οταν σε προκαλούν τα γεγονότα δεν μπορείς να σιωπάς, έστω κι αν η φωνή σου ξέρεις ότι αποτελεί «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Τουλάχιστον κάνεις το καθήκον σου, ξεσπάς κι έχεις και τη συνείδησή σου σχετικά ήρεμη. Επιπλέον, μπορεί και κάποιοι να παρηγορηθούν ή και να θελήσουν να συντονίσουν κι αυτοί τη φωνή τους για μια πιθανήίσως- αλλαγή της σημερινής απαράδεκτης, τραγικής κατάστασης που διέρχεται η χώρα μας. Ολα βαίνουν αλματωδώς από το κακό στο χειρότερο και μας απειλεί ολοκληρωτική καταστροφή. Σχεδόν όλοι οι θεσμοί είναι χρεοκοπημένοι. Από το βούλιαγμα των κομμάτων μέσα στο τέλμα της εξουσιολαγνείας και του εύκολου πλουτισμού ως τις ανίκανες και δολοπλόκες κυβερνήσεις και τους λοιπούς παράγοντες που συνθέτουν τον κοινωνικό ιστό (Παιδεία – Υγεία- Δικαιοσύνη- ΜΜΕ κτλ.), όλα είναι σκοτεινά και χαώδη. Αυτά, βέβαια, είναι σε όλους γνωστά, γι΄ αυτό και ο σκοπός τούτου του κειμένου μου είναι άλλος. Να επισημάνω- κατά τη γνώμη μου πάντα- τη βαθύτερη αιτία της όλης κρίσης, που είναι η παντελής έλλειψη μεταφυσικής πυξίδας. Ασφαλώς ο άνθρωπος ζητεί και χρειάζεται καθημερινά να επιδιώκει τον «άρτον τον επιούσιον». Αλλά, πέραν αυτού, δεν μπορεί να αγνοεί και τον άλλο «Αρτο της Ζωής» στη ζωή του, τον Λόγο, τον Χριστό, που είναι και ο Δημιουργός της ζωής του. Διότι «ουκ επ΄ άρτω ζήσεται μόνον άνθρωπος». Μόνο, λοιπόν, αν συνδυαστούν και λειτουργήσουν αρμονικά και τα δύο αυτά στοιχεία ως γραμμή και οδηγός στη ζωή μας μπορούν να καλύψουν ολόκληρη τη φυσικομεταφυσική ύπαρξή μας και κατά συνέπεια να δοθούν σωστές και ολοκληρωμένες λύσεις για όλα τα προβλήματά μας, τόσο τα καθημερινά, όσο και τα «επέκεινα», έστω κι αν θέλουν μερικοί αυτά να τα αγνοούν και άλλοι ακόμη να τα ειρωνεύονται και να τα χλευάζουν.
ΛΑΒΑΜΕ
Επιστολές απέστειλαν οι κκ. Γοτς Κνάπε, από το Κιάτο, Γιώργος Κ. Σταραντζής, δικηγόρος, από την Αθήνα, Γεώργιος Θεοχάρης, από την Οιχαλία Τρικάλων, Δημήτρης Παυλίδης, πρώην διευθυντής Εθνικής Τράπεζας, από την Αθήνα, Αδαμάντιος Καρασούλας, φοιτητής, Θανάσης Νικ. Παπαδιώτης, από την Ιστιαία Ευβοίας, Ανδρέας Διον. Αγραπίδης, από την Ανδραβίδα Ηλείας, Αλέξανδρος Δημητριάδης, από την Αθήνα.
«Η επαναστατική γυμναστική (ημών) των καλοπερασάκηδων»
Ο κ. Παναγιώτης Λιανός, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, γράφει:
Στις 26 Δεκεμβρίου 2004, την επομένη των Χριστουγέννων, ένας υποθαλάσσιος σεισμός 9 ρίχτερ σήκωσε ένα φοβερό τσουνάμι που σάρωσε τις ακτές της Νοτιοανατολικής Ασίας και άφησε πίσω του γύρω στους 230.000 νεκρούς. Εφέτος, παραμονές Χριστουγέννων, ένα τσουνάμι λαϊκισμού σαρώνει την πολύπαθη χώρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης που λέγεται Ελλάδα. Το τσουνάμι που μαστίζει την Ελλάδα δεν έγινε από έναν ξαφνικό σεισμό αλλά είναι περιοδικό φαινόμενο που απλώς έχει πάρει αυτή τη φορά μεγαλύτερες διαστάσεις. Τι θα γινόταν αν ο Πρωθυπουργός ανακοίνωνε αύριο ότι διαλύει την κυβέρνηση και προκηρύσσει εκλογές; Η απάντηση είναι βέβαια ξεκάθαρη και ας καμωνόμαστε ότι δεν την ξέρουμε: (1) Θα σταματούσαν αμέσως οι καταλήψεις και οι πορείες. (2) Θα άρχιζαν να βγαίνουν έξω οι κάθε λογής κομματάρχες που θα χοροπηδούσαν σαν καλικάνζαροι- άλλωστε το ζητεί η εποχή. Ο κατεργάρης στην αναμπουμπούλα χαίρεται. (3) Θα χοροπηδούσαν από τη χαρά τους και οι κάθε λογής κατασκευαστές σημαιών, αφισών και άλλων σκουπιδιών για τις χρυσές δουλειές που θα έκαναν, όπως ακριβώς τώρα χοροπηδάνε οι τζαμάδες και οι «ρολάδες». (4) Τα ΜΜΕ θα έτριβαν και πάλι με ικανοποίηση τα χέρια τους γιατί, όσο κι αν ο θάνατος του Νέου τούς έσωσε σε μια στιγμή βατοπαιδικής ανίας, κινδυνεύουν να υποπέσουν σύντομα στις γνωστές αγιοβασιλιάτικες αναδουλειές κτλ. Δεν είμαι από αυτούς που συμμερίζονται την ατάκα αυτών των ημερών, ότι δηλαδή οι «καταπιεσμένοι» νέοι εξεγείρονται και επαναστατούν, παρ΄ όλο που είμαι και εκπαιδευτικός και πατέρας παιδιών σε ηλικία «εξέγερσης». Η επαναστατική γυμναστική ασκείται εδώ και πολλά χρόνια. Τον ρόλο του προπονητή τον παίζουν και οι γονείς και οι δάσκαλοι, ενώ την κεντρική γραμμή τη δίνουν τα κόμματα. Τέλος, οι εφημερίδες και η τηλεόραση κλείνουν τον φαύλο κύκλο της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής- κοινωνικής ζωής σύμφωνα με τα συμφέροντα του κάθε προέδρου… Κάπως έτσι γίνεται και στο πραγματικό ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο θέλει απλοϊκούς φιλάθλους επειδή έχει ανάγκη από οπαδούς. Τα κόμματα και η άθλια δημοσιογραφία του θεάματος και του εντυπωσιασμού θέλουν απλοϊκούς πολίτες γιατί επίσης έχουν ανάγκη από οπαδούς. Η Δημοκρατία όμως στεριώνει με γνωστικούς πολίτες και όχι με οπαδούς κομμάτων και προέδρων.
Οταν ηρωοποιούνται οι καταληψίες και καταδικάζονται οι επιμελείς μαθητές, όταν καταργείται το σχολείο και αναδεικνύεται η παραπαιδεία, όταν εμείς οι δάσκαλοι βολευόμαστε με τις επιπλέον αργίες των καταλήψεων και ο γονέας δεν διαμαρτύρεσαι, μην εκπλήσσεσαι! Συμμετέχεις και εσύ στη συντήρηση της επαναστατικής γυμναστικής… Οταν οι κάθε είδους μαϊντανοί των τηλεπαραθύρων διαγκωνίζονται για το ποιος πρώτος θα τρέξει να πει την κοτσάνα του, ακόμη και αν είναι πανεπιστημιακός δάσκαλος που θα έπρεπε να τον διακρίνει μια άλφα σοβαρότητα, να είσαι σίγουρος ότι και πάλι ασκείται η επαναστατική γυμναστική. Μόνο που η γυμναστική αυτή δημιουργεί αφελείς «επαναστάτες», υποχείρια των πιο άθλιων συμφερόντων.
«Το θέμα της Παιδείας πρέπει να αποκτήσει υπερκομματικό χαρακτήρα»
Ο κ. Ανδρέας Σπύρου, φιλόλογος σε δημόσιο λύκειο,από τη Χαλκίδα,γράφει:
Οσοι λησμονούν ότι το ιδεολογικό εποικοδόμημα του εκπαιδευτικού μας συστήματος διαμορφώθηκε χωρίς αντίπαλο στη Μεταπολίτευση κατά τη δεκαετία του 1980 με υλικά των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων και με καλοζωισμένους τους πρωταγωνιστές του είναι απλώς πελώριοι υποκριτές. Αν δεν δούμε κατάματα τι συμβαίνει, αν κάθε φορά απλώς περιμένουμε να ξεθυμάνει η καταιγίδα της οργής, θα ανοίξουμε για τα καλά την πόρτα του τρελοκομείου. Η νεολαία της χώρας θα γίνει προνομιακός χώρος τυφλής βίας και μίσους. Αν οι μεγαλύτεροι για μια φορά επιτέλους δεν αποφασίσουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους, η εύθραυστη ιστορική περίοδος που έρχεται θα μας βρει ολότελα απροετοίμαστους.
Ως τώρα, όταν ξεκινούσε μια σοβαρή συζήτηση για την Παιδεία, έπρεπε να αλλάξει αμέσως η ατζέντα. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα όφειλε να μην ξυπνάει από τη χειμέρια νάρκη του. Στο μεταξύ τα σχολεία μπορούν εσαεί να καταλαμβάνονται, να καταστρέφονται, οι νέοι άνθρωποι μπορούν για δεκαετίες να μεγαλώνουν με λειψή μόρφωση και με το πρότυπο μιας μολότοφ και της ολοκληρωτικής ιδέας ότι ο κόσμος θα αλλάξει σε ένα πρωί κατόπιν διαταγής τους, χωρίς οι ίδιοι να αλλάξουν σε τίποτε και χωρίς να θέλουν εδώ και πολύ καιρό τίποτε για τον κόσμο. Οσοι τόσα χρόνια αναγόρευσαν τον γιο σε πατέρα και τον μαθητή σε δάσκαλο και δεν βρήκαν ποτέ το κουράγιο να μιλήσουν μια φορά με ειλικρίνεια στα «παιδιά», όσοι μετέτρεψαν τη μορφωτική τάξη της χώρας μας σε μια αναξιοκρατία κομματικών συνδικαλιστών και γραφειοκρατών, όσοι εξέθρεψαν αυτή την κατάσταση, θα τη βρουν σύντομα μπροστά τους.
Αυτή τη φορά ο κολακευμένος αντικομφορμισμός των νέων δεν θα είναι όπως άλλοτε. Και ο αντικομφορμισμός, καθώς γρήγορα μετατρέπεται σε κομφορμισμό, παίρνει, για όσους θέλουν να το αγνοούν, πολλούς δρόμους, δεξιά και αριστερά. Ο κολακευμένος νέος όταν σύντομα στερέψουν όλες οι πηγές χρηματοδότησής του, δεν θα αρκείται σε μια περιοδική αντίδραση: η τυφλή και ανεξέλεγκτη οργή του θα συστηματοποιηθεί καθώς όλοι θα στρέφονται εναντίον όλων. Τι θα γίνει με το εσωτερικό των πανεπιστημίων, τι θα γίνει με τα κατεστραμμένα κατειλημμένα σχολεία, τι θα γίνει με τον φόβο που σπέρνουν οι οργανωμένες ομάδες, πώς θα περάσουμε μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που θα επαναφέρει την αξιοκρατία και θα ανεβάσει το κύρος του δημόσιου σχολείου;
Θλιβεροί πρώην πρυτάνεις περιφέρονται νυχθημερόν στα κανάλια για να γίνεται συνεχώς φανερό ότι στα παιδιά τους δεν έχουν στην πραγματικότητα να πουν τίποτε. Ενδεχομένως να είναι οι πρώτοι που θα αντικρίσουν τη σκληρή πραγματικότητα όσων υποστηρίζουν. Οπως και κάποιοι «άνθρωποι του πολιτισμού» οι οποίοι αγόραζαν τα ακριβά τους ρούχα από μαγαζιά που κάψανε τα «παιδιά» μπορεί να παριστάνουν την άσπιλη συνείδηση της εποχής αλλά πιθανόν να έλθει ένας καιρός που ο τρόπος ζωής τους θα απειληθεί πραγματικά. Υπάρχει και άλλος κόσμος έξω από το τρίγωνο Θησείο – Εξάρχεια- Κολωνάκι. Τώρα όμως είμαστε όλοι μας με την πλάτη στον τοίχο. Τα αδιέξοδα πλησιάζουν. Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι σαφές εδώ και πολύ καιρό ότι μπορούν να συμφωνήσουν σε ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα σε όλο το φάσμα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Η πορεία θα είναι μακρόχρονη και επώδυνη, όποιο κόμμα και αν κατέχει την εξουσία. Μια διέξοδος θα ήταν η συμφωνία σε έναν υπερκομματικό υπουργό, ο οποίος θα παραμείνει στη θέση του για καιρό, όποιο κόμμα κι αν ασκεί κάθε φορά την εξουσία. Μια ad hoc επιτροπή της Βουλής θα μπορούσε να τον στηρίζει στο έργο του, στηριγμένη σε ένα συμβούλιο πνευματικών ανθρώπων. Η κοινωνική στήριξη θα είναι μεγάλη, ενώ θα έχουμε κερδίσει χρόνο και χώρο για την απαιτούμενη νηφαλιότητα που απαιτεί μια μεταρρύθμιση μακράς πνοής.
«Χρειαζόμαστε κράτος μη βίας»
Το παρακάτω κείμενο υπογράφουν οι: Θεοδότα Νάντσου,περιβαλλοντολόγος, Κωνσταντίνος Λιαρίκος, οικονομολόγος περιβάλλοντος, Λευτέρης Παπαγιαννάκης, νομικός, Χρήστος Ν. Πετράκος, νομικός, Φραντζέσκα Μπόθου, ιδιωτική υπάλληλος, Κατερίνα Παπαγιαννάκη ,χημικός/περιβαλλοντολόγος, Μάριος Βαληνάκης, μουσικός, Γιώργος Παπαγιαννάκης, οικονομολόγος, Βαγγέλης Τερζής, τεχνολόγος περιβάλλοντος, Γιώργος Κατσαδωράκης, βιολόγος/ορνιθολόγος, Γιώργος Παξιμάδης , θαλάσσιος βιολόγος, Γιώργος Βλάχος, γεωπόνος, Απόστολος Γ.Παπαδόπουλος, πανεπιστημιακός, Καλούστ Παραγκαμιάν , βιολόγος, Γιώργος Κεραμιτζόγλου,μηχανικός/δημοσιογράφος, Γιώργος Κανέλλης , εκπαιδευτικός, Δημήτρης Καραβέλλας, ιχθυοβιολόγος.
Σε αυτή τη στιγμή της πολιτικής και κοινωνικής κατάθλιψης που μας σκεπάζει όλους εκφράζουμε τη δική μας φωνή απόγνωσης αλλά και ελπίδας. Απόγνωση, γιατί με τον αδιανόητο για μια «δημοκρατική» πολιτεία φόνο του ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έγινε άθελά του το παιδί όλων μας. Η απαράδεκτη και πασιφανώς αδικαιολόγητη βία εκείνων που θα έπρεπε να περιφρουρούν την ασφάλεια όλων των πολιτών έβαλε αυτό το άτυχο παιδί στα σπίτια όλων μας. Ο ξαφνικός θάνατός του μάς γέμισε με προσωπική θλίψη για το παρόν και το μέλλον όλων των σημερινών παιδιών. Γιατί 34 χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας η Ελληνική Αστυνομία συνεχίζει να δρα σαν ημιαυτόνομος «τρομερός» κατασταλτικός μηχανισμός Απόγνωση, γιατί την επόμενη μέρα του φόνου και εν μέσω της βίας που σκοτείνιασε την Αθήνα όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές παρατάξεις επέλεξαν να περιχαρακωθούν πίσω από τον βαρετό και στερεότυπο λόγο που εξασφαλίζει την ηγεμονία στο «δικό τους κοινό». Αντί να απολογηθούν με συντριβή για το δικό τους μερίδιο ευθύνης, να δουν με ειλικρίνεια τις ρίζες του κακού και να προσπαθήσουν έστω να ψελλίσουν μια κουβέντα ειλικρίνειας, επέλεξαν να επενδύσουν στην ανανέωση της σχέσης τους με το ίδιο κοινό στο οποίο πάντα απευθύνονταν. Δεν είναι άραγε χαρακτηριστικό ότι μέχρι και σήμερα ούτε ένας από τους «υπευθύνους» της σημερινής κατάστασης δεν έχει «πάει σπίτι του», ενώ η κυβέρνηση της χώρας θεωρεί ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για παραιτήσεις υπουργών; Απόγνωση, γιατί αγαπάμε την Αθήνα που κάηκε και δεν αντιμετωπίζουμε τις πόλεις και τα ιστορικά τους κτίρια σαν αναλώσιμη καύσιμη μάζα για την εκτόνωση αγνώστων που κρύβονται πίσω από κουκούλες. Και μας είναι αδιανόητη η οποιαδήποτε δικαιολόγηση της κατατρομοκράτησης και χημικής δηλητηρίασης της ζωής στην πόλη από όσους έχουν λόγο να δρουν στο σκοτάδι. Τέτοιες εκρήξεις ακατανόητης βίας εναντίον της ιδιωτικής ή δημόσιας περιουσίας πολιτών που θα έπρεπε να θεωρούνται σύμμαχοι σε κάθε κοινωνικό αγώνα τελικά ωφελούν μόνο όσους ευαγγελίζονται τη βασιλεία της βίαιης καταστολής και όσους λίγους ταυτίζουν την κοινωνική πρόοδο με την εξίσου βίαιη ανατροπή του συστήματος, ακόμη και ενάντια στη θέληση των πολλών. Ελπίδα, γιατί η κατά κύριο λόγο μη βίαιη και μονοιασμένη εξέγερση των μαθητών από τα σχολεία ολόκληρης της χώρας έχει καθαρό στόχο και λόγο.
Οσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, ο καθένας προσωπικά και όλοι μαζί, αισθανόμαστε πως οφείλουμε να απολογηθούμε για το δικό μας μερίδιο ευθύνης στο αδιέξοδο που με τόσο καταιγιστικό και οδυνηρό τρόπο αποκαλύπτεται καθημερινά μετά το φονικό βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου. Αυτό το αδιέξοδο που εμείς δημιουργήσαμε βυθίζει στο σκοτάδι το μέλλον των σημερινών παιδιών. Μέσα από ένα στείρο και αδιάφορο εκπαιδευτικό σύστημα, ασφυκτικές περιβαλλοντικές συνθήκες, απουσία της φωνής τους από τα ΜΜΕ, κοινωνική αδιαφορία και νωθρότητα, πολιτική φαυλότητα που διαπερνά όλους τους τομείς της δημόσιας πραγματικότητας και μέσα από τη διάχυτη βία που κυλάει στους δρόμους, στα πανεπιστήμια και στην πολιτική και οικονομική ζωή, η δική μας γενιά των ενηλίκων έχει αφαιρέσει από τα δικά της παιδιά τις βάσεις για ένα φωτεινό αύριο. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε για την ελληνική δημοκρατία.
Διαφωνείτε; «Το Βήμα» δέχεται ευχαρίστως απαντήσεις, παρατηρήσεις και αντιρρήσεις.
Μιχαλακοπούλου 80, Αθήνα 115 28 ● Τηλ.: 211-365.7000 ● Fax: 211-365.8004
● Ε-mail: epistoles@tovima.gr
