ΠΑΡΙΣΙ. Ντανιέλ Μιτεράν, πάντοτε πιστή στη μνήμη του Φρανσουά, πάντοτε ελεύθερη και ανεξάρτητη. Στο νέο της βιβλίο η χήρα του σοσιαλιστή προέδρου της Γαλλίας ανοίγει την καρδιά της. Μιλάει για το παρελθόν, για τη ζωή τους μαζί, για τους φίλους που τους πρόδωσαν, αλλά και για το παρόν- για τον αγώνα που δίνει για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Στη συνείδηση των Γάλλων η Ντανιέλ Μιτεράν υπήρξε μια «πρώτη κυρία» διαφορετική από τις προηγούμενες. Πάντοτε ανεξάρτητη, πάντοτε αριστερή, έφερε πολλές φορές σε δύσκολη θέση την επίσημη γαλλική διπλωματία.
Οπως τότε που στήριξε δημοσίως τον Φιντέλ Κάστρο. Ο Μιτεράν έλεγε ότι η Ντανιέλ ήταν «η αριστερή του συνείδηση».
Η κυρία Μιτεράν επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο στη Γαλλία με το βιβλίο της «Le Livre de ma memoire» («Το βιβλίο της μνήμης μου»), στο οποίο προσπαθεί για άλλη μία φορά να «ρετουσάρει» το προφίλ του Φρανσουά. Λέει ότι είναι πάντοτε πιστή στη μνήμη του, αλλά δεν της αρέσει να ζει ως «η χήρα του».
« Ο Φρανσουά δεν μιλούσε ποτέ για μένα λέγοντας “η γυναίκα μου”» εκμυστηρεύεται στην εφημερίδα «Le Figaro». Ούτε της άρεσε ποτέ ο ρόλος της πρώτης κυρίας. Ενας ρόλος που έγινε η αφορμή για να της φερθούν «σαν πακέτο» , πεταμένο από το ένα μέρος στο άλλο. Με αποκορύφωμα μία ημέρα στην Ουρουγουάη, όταν η επίσημη γαλλική αποστολή αναχώρησε ξεχνώντας τη σε έναν διάδρομο!
«Από τη στιγμή που γίνεσαι πρώτη κυρία της Γαλλίαςσού φορούν ένα ρούχο.Φτιαγμένο γρήγορα,ελαφρύ» λέει. Πάντοτε ένιωθε μεγαλύτερη άνεση μακριά από την εξουσία. Το μόνο που επιθυμεί τώρα είναι να αναγνωριστεί το έργο του ιδρύματος France Libertes, του οποίου είναι πρόεδρος, τόσο στη Γαλλία όσο και το εξωτερικό. Το ίδρυσε το 1986 με στόχο την προάσπιση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο. Θυμάται τις φορές που έφερε σε αμηχανία την επίσημη γαλλική διπλωματία. Οπως όταν υποστήριξε δημοσίως τον Δαλάι Λάμα, τον υποδιοικητή Μάρκος και φυσικά τον Φιντέλ Κάστρο. Μια πιστή γυναίκα
Επιμένει ότι είναι μια γυναίκα πιστή. Πάνω από όλα πιστή στην πολιτική της Αριστεράς. Μισεί όσους «προσκύνησαν το χρήμα», λέει για πρώην συντρόφους. Κατηγορεί και τους «περαστικούς φίλους» , εκείνους που υπέκυψαν στις σειρήνες των πολιτικών ανοιγμάτων. Και απορρίπτει, σηκώνοντας τους ώμους, «την επιθυμία που έχει ο κόσμος να δει τι γίνεται στο κρεβάτι του άλλου». Οσοι ελπίζουν να βρουν στο βιβλίο «αδιάκριτες» λεπτομέρειες θα απογοητευθούν. Η πιο γαργαλιστική λεπτομέρεια είναι η φράση που της ψιθύρισε στο αφτί ο Φρανσουά το βράδυ της μεγάλης νίκης, τον Μάιο του 1981: «Τι μας περιμένει τώρα,Ντανού μου;».
