Και όμως, κάτι έμεινε από το πέρασμα της πολυαγαπημένης Μαριέττας μας από το υπουργείο Παιδείας· κάτι το οποίο θα μείνει, τουλάχιστον για όσο θα υπάρχει ο Ευριπίδης Στυλιανίδης (τον βλέπετε στο σκίτσο) στη θέση του υπουργού Παιδείας.
Θα μείνει αυτή η μάλλον απροσδιόριστη αίσθηση που αφήνει στον χώρο η παρουσία ενός προσώπου- η σωματική παρουσία του. Πώς είναι όταν έχεις συνεχώς κάποιον στον νου σου και σπεύδεις, με τη δύναμη της συνήθειας, να το αναγνωρίσεις σε κάποιον άλλον που τον θυμίζει απροσδιόριστα; Κάπως έτσι.
Διότι, φέρτε στον νου την εικόνα της Μαριέττας και του διαδόχου της και διαπιστώνετε ότι έχουν περίπου τον ίδιο σωματότυπο, το ίδιο μεγάλο κεφάλι (βιδωμένο στον κορμό) και το ίδιο τετράγωνο πρόσωπο. Υπό αυτή την έννοια η Μαριέττα δεν θα λείψει τελείως από το υπουργείο Παιδείας: θα πλανάται η αίσθηση της παρουσίας της…
(Πάω στοίχημα ότι αν ο Ευριπίδης Στυλιανίδης έχει το τσαγανό να ρίξει επάνω του, κατάσαρκα, ένα καφτάνι, να φορέσει μια περούκα α λα Μαριέττα και να βγει μια βόλτα στους διαδρόμους του υπουργείου του οι αντιδράσεις των υπαλλήλων θα είναι αντικείμενο προς μελέτη…)
Για να είμαι ακριβής, πάντως, να σημειώσω ότι ο σωματότυπος Μαριέττας ήταν μέσα στις προδιαγραφές που είχε κατά νου ο Κ.
Καραμανλής για τον ρόλο όταν έψαχνε σε ποιον να τον αναθέσει. Επρεπε ο νέος υπουργός να είναι στιβαρός και ψωμωμένος, διότι εκκρεμεί και εκείνο το χαστούκι που δεσμεύθηκε ότι θα δώσει ο Γιακουμάτος στον υπουργό Παιδείας- εφόσον, βεβαίως, δεν του αρέσει το διορθωμένο βιβλίο της Ιστορίας…
Μ ε συγχωρείτε, αλλά ήταν τίτλος αυτός που είχαμε χθες για τη νέα κυβέρνηση;
Ακου « Κυβέρνηση υπερυπουργών, ισορροπιών και εκπλήξεων»! Αυτό ήταν το θέμα; Αυτή ήταν η μεγάλη είδηση από τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης;
Γνώμη μου ήταν ότι ο υπέρτιτλος έπρεπε να λέει το εξής: «Αδυσώπητος, σκληρός και ανοικτίρμων». Ο υπότιτλος να λέει: «Ο Καραμανλής καταπατεί κάθε έννοια δικαίου αξιοκρατίας». Και ανάμεσα στους δύο, με πηχιαία γράμματα ο τίτλος «Αξιζε μια τρίτη ευκαιρία ο Σάββας ». Αυτή ήταν η δική μου εισήγηση προς τη διεύθυνση· και, μία ακόμη φορά, βρέθηκα μπροστά από την εποχή μουπολύ μπροστά για να γίνω κατανοητή από τους συγχρόνους μου… Ο ι εξελίξεις στο εσωτερικό του ΠαΣοΚ είναι φυσικό να μπερδεύουν κάθε κανονικό άνθρωπο, διότι, στην τρέχουσα κρίση ηγεσίας, οι θέσεις όλων των πλευρών εκφράζονται σε διάφορους κώδικες. Γι΄ αυτό, να σας συνοψίσω την κατάσταση στο ΠαΣοΚ όπως την αντιλαμβάνομαι.
Ολα ξεκίνησαν με ένα ακόμη σφάλμα τακτικής- αντιστοίχου μεγέθους με την επιλογή της Φώφης για το Επικρατείας. Ο Γιώργος έβγαλε τον σύρτη και άνοιξε λίγο την πόρτα. Τι ήταν να το κάνει; Αμέσως, μπουκάρισε ο Βενιζέλος, σαν έτοιμος από καιρό: με τα κομπλιμέντα του, με τα ωραία τα γλυκά του, με τα λουλούδια του, με την αστική αγωγή τουένας κύριος! Ηταν να μην ανοίξει η πόρτα! Τώρα, άντε να τον βγάλεις έξω…
Το δεύτερο, που ίσως αξίζει τον κόπο να έχει κάποιος στον νου του, είναι ότι οι πάντες (πλην ενός στενού κύκλου περί τον αμέσως ενδιαφερόμενο)
είχαν και εξακολουθούν να έχουν πλήρη επίγνωση του πραγματικού προβλήματος. Το ένστικτο, όμως, της αυτοσυντήρησης του κόμματος επιβάλλει το πρόβλημα να μείνει άρρητο (στο επίπεδο του δημοσίου λόγου τουλάχιστονμεταξύ τους δεν φαντάζεσθε τι λένε…), διότι η φύση του προβλήματος είναι μειωτική για ολόκληρο το ΠαΣοΚ.
Το τρίτο, που απορρέει από το δεύτερο, είναι ότι οι θέσεις που εκφράζουν δημοσίως τα στελέχη δεν ταυτίζονται απαραιτήτως με τις ειλικρινείς πεποιθήσεις τους. Σε πολλές περιπτώσεις είναι μόνο θέσεις προς διαπραγμάτευση. Ολοι ξέρουν ότι άρχισε ήδη να γυρίζει η σελίδα στο ΠαΣοΚ και φροντίζουν για το μέλλον τους. Εκδηλώνονται, λ.χ., υπέρ του προέδρου (που μόνος του αμφισβήτησε τον εαυτό του) ή παριστάνουν τους αμφίρροπους, προσδοκώντας να αλλάξουν τη στάση τους εφόσον τους προσφερθεί κάτι προτιμότερο. Φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν πίσω από την πλάτη του Γιώργου, ο οποίος αμφιβάλλω αν έχει πάρει είδηση…
Από τη συμπεριφορά που περιγράφεται παραπάνω, εξαιρείται ο Στέφανος Τζουμάκας, οι διατυπώσεις του οποίου δεν επιτρέπουν αμφισβήτηση της ευθύτητάς του. Τις προάλλες, π.χ., τον άκουσα να ειρωνεύεται τον Βενιζέλο, επειδή «ήταν στην Ενωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις,ήταν στο ΚΟΔΗΣΟ, μετά έγινε ΠαΣοΚ» κτλ.
Μπορεί να ακούγονται δυσάρεστα σε ορισμένους, είναι όμως μια σαφής πολιτική βάση για τη στάση του Στ.
Τζουμάκα. Αν δεχθούμε ότι ο πασόκος γεννιέται, δεν γίνεται (όπως και ο Ελληνας κατά τον Ψωμιάδη ), αν δεχθούμε δηλαδή ότι είναι ζήτημα γνησιότητας του «πασοκικού αίματος», τότε γιατί η ηγεσία του ΠαΣοΚ να μην είναι κληρονομικό δικαίωμα;
Κληρονομικό χάρισμα, πάντως, δεν είναι!..
