Κύριε διευθυντά

Είναι σύνηθες φαινόμενο πολιτικοί να στρέφονται κατά μέσων επικοινωνίας και δημοσιογράφων απαιτώντας αποζημιώσεις για «συκοφαντική δυσφήμηση» με βάση τον νόμο που έκοψε στα μέτρα της εποχής (Σκάνδαλο Κοσκωτά) ο αείμνηστος εντιμότατος Μένιος Κουτσόγιωργας. Είχαμε και το φαινόμενο πολιτικοί να στρέφονται κατά πολιτικών (Κώστας Λαλιώτης – Κωνσταντίνος Μητσοτάκης) αξιοποιώντας τον ίδιο νόμο, τώρα έχουμε την περίπτωση επιχειρηματία (Ανδρέας Βγενόπουλος) να στρέφεται κατά πολιτικού (Αλέξης Τσίπρας) επειδή θεωρεί ότι τον δυσφήμησε. Το φαινόμενο έχει τη θετική πλευρά ότι συντελεί στην «αποϊεροποίηση» της πολιτικής, διότι στη χώρα μας μέσω της δυναστικής διαδοχής και μέσω ρυθμίσεων που οι ίδιοι ψηφίζουν για τον εαυτό τους (όπως ο συγκεκριμένος νόμος), οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει προνόμια που τα είχαν μόνο οι ελέω θεού κυβερνώντες. Είναι όμως και δυσάρεστο διότι δείχνει έλλειψη ανοχής στην κριτική και υποτίμηση του δημόσιου διαλόγου και της επιχειρηματολογίας: εντάσσεται στην ίδια λογική με τη δίωξη κατά του κ. Μπάγια, τις αγωγές των πολιτικών, τις αθρόες αποφάσεις των δικαστηρίων υπέρ αυτών και κατά των δημοσιογράφων, που κατά κανόνα ακυρώνονται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διότι δεν σέβονται την ελευθερία του λόγου. Ο κ. Βγενόπουλος, όπως και οι πολιτικοί, έχει άνετη πρόσβαση στα μέντια, όμως θεωρεί, όπως και αυτοί, ότι η απάντησή του στις κατηγορίες του κ. Τσίπρα ή άλλου θα είναι πειστική μόνο αν συνοδεύεται από δικαστική απόφαση. Ητοι, αυξάνονται όσοι πιστεύουν ότι στη χώρα μας το μόνο επιχείρημα που γίνεται σεβαστό είναι η, θεσμοποιημένη έστω, βία.