Τα πράγματα φαίνεται πως παίρνουν τον δρόμο τους. Το ΠαΣοΚ, έπειτα από 55 μέρες σκληρής αντιπαράθεσης, επέλεξε, και μάλιστα κατά τρόπο κατηγορηματικό και αδιαμφισβήτητο, τον κ. Γ. Παπανδρέου για τη θέση του προέδρου.
Η μετεκλογική αμφισβήτηση εκρίθη και απερρίφθη. Οι 850.000 ψηφοφόροι της περασμένης Κυριακής, τα μέλη και οι φίλοι του ΠαΣοΚ κατέστησαν σαφές, με την ψήφο τους, ότι θέλουν να συνεχίσουν με τον κ. Παπανδρέου. Καλώς ή κακώς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε την επιλογή του και μένει τώρα στον κ. Παπανδρέου να δικαιώσει την ορθότητα της επιλογής.
Εχει το δικαίωμα, την ελευθερία, αλλά και την υποχρέωση και την ευθύνη να οργανώσει το κόμμα, να συνθέσει τις ιδέες και να διατάξει τις δυνάμεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά τρόπο αποδοτικό, ώστε να δικαιώσει την επιλογή της περασμένης Κυριακής.
Αυτή, λοιπόν, η πλευρά του λόφου «καθάρισε», όπως λένε και οι νεότεροι.
Το ζήτημα τώρα μετατίθεται στην άλλη πλευρά, που εδώ και δύο μήνες αδρανούσε επειδή, υποτίθεται, τελούσε εν αναμονή.
Η κυβέρνηση, όπως τα στελέχη της μετέδιδαν, ανέμενε τις εξελίξεις στο ΠαΣοΚ, ήθελε να ξέρει ποιον και ποιους θα έχει απέναντι, ώστε αντιστοίχως να κινηθεί και αναλόγως να χαράξει «γραμμή» στρατηγικής.
Αυτό τουλάχιστον υποστήριζαν οι στενότεροι των συνεργατών του κ. Καραμανλή.
Βέβαια το αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής έδειξε πως τζάμπα ανέμεναν, αν όντως ανέμεναν τον νέο ηγέτη του ΠαΣοΚ για να δράσουν.
Ούτε αλλαγές, λοιπόν, ούτε ανατροπές έφερε η άλλη πλευρά. Τον ίδιο αρχηγό θα έχει το ΠαΣοΚ, περίπου την ίδια ομάδα ή, καλύτερα, την ίδια σχολή σκέψης, που αντιμετώπισε στις περασμένες εκλογές, θα αντιμετωπίζει και από εδώ και πέρα.
Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση περίπου γνωρίζει τον διεκδικητή της εξουσίας, κατέχει τις βασικές ιδέες και τα εργαλεία που χρησιμοποιεί.
Δεν έχει πια καμία δικαιολογία, ούτε τρόπο θεωρητικοποίησης τυχόν παρατεταμένης αδράνειας.
Οφείλει, λοιπόν, να κινηθεί, να αναλάβει πρωτοβουλίες, να αναπτύξει τις πολιτικές που, κατά την κρίση της, έχει ανάγκη ο τόπος και βεβαίως να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών και να τοποθετηθεί έναντι των επερχόμενων κρίσεων, ξεπερνώντας το όποιο πολιτικό κόστος πηγάζει ή θα πηγάσει από καταστάσεις ανεπιθύμητες.
