“Τώρα κάνουν οι άλλοι τον σταυρό τους”
ΣΑΪΤΑΜΑ.
Οταν τον Αύγουστο του 2005 ο Μιχάλης Κακιούζης υποστήριζε δημοσίως ότι η Εθνική μπάσκετ θα κατακτούσε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βελιγραδίου, ακόμη και οι ίδιοι οι συμπαίκτες του φρόντισαν να τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα χαρακτηρίζοντάς τον… θεότρελο! Ηξερε όμως ο αρχηγός ότι, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, ο «χρησμός» του θα ταρακουνούσε τους υπόλοιπους οπλίζοντας με τεράστιο κίνητρο τους μετέπειτα πρωταθλητές Ευρώπης, οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο γνώριζαν εκ προοιμίου ότι θα αγωνίζονταν μόνο για την κορυφή και για κανένα άλλο αποτέλεσμα. Οσο και αν φαίνεται παράξενο, και εφέτος για… χρυσό μετάλλιο στην Ιαπωνία σκόπευε να μιλήσει ο Κακιούζης! Σκέφτηκε όμως ότι μια τέτοια δήλωση πιθανώς να δημιουργούσε μεγαλύτερη πίεση στην ομάδα, η οποία ούτως ή άλλως θα πολεμούσε για να μη χαρακτηριστεί «φωτοβολίδα» σε περίπτωση αποτυχίας στο 15ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Σε μια τόσο υψηλού επιπέδου διοργάνωση, άλλωστε, η οποία κρύβει παγίδες, αναποδιές και αναπάντεχους τραυματισμούς (Ζήσης), υπάρχει κίνδυνος η ανύψωση του πήχη στην κορυφή να αποτελέσει μπούμερανγκ και το αποτέλεσμα να μην είναι ευνοϊκό. «Γι’ αυτό ακριβώς είπα ότι στην Ιαπωνία πηγαίνουμε για μετάλλιο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου και στον κόσμο ότι αν καταφέρναμε να σκαρφαλώσουμε στο βάθρο, θα έγραφα βιβλίο για την περιπέτειά μας στην άκρη του κόσμου. Τώρα που αποκλείσαμε και τις ΗΠΑ, δεσμεύομαι ότι θα υλοποιήσω στην υπόσχεσή μου και ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο του βιβλίου μου θα είναι αφιερωμένο στην κατάκτηση του χρυσού. Για αυτό ζω!» εξομολογήθηκε ο αρχηγός της Εθνικής, ο οποίος μίλησε στο «Βήμα» για το όνειρο που ζει η πρωταθλήτρια Ευρώπης στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Ο σημερινός (13.30) τελικός με την Ισπανία στη «Saitama Super Arena» συνιστά τη σπουδαιότερη αναμέτρηση στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Και επειδή οι «χρησμοί» βρίσκονται στο… αίμα του 29χρονου Μιχάλη Κακιούζη, ο αρχηγός της Εθνικής είχε προβλέψει ότι οι Ιβηρες εύκολα ή δύσκολα θα εξασφάλιζαν το εισιτήριο για τον τελικό αποκλείοντας την Αργεντινή του Μανού Τζινόμπιλι. Για την ακρίβεια, λίγα λεπτά μετά τη θρυλική νίκη της Ελλάδας επί των ΗΠΑ, ο Κακιούζης είχε εκφράσει την προτίμησή του να αντιμετωπίσει την Ισπανία «ώστε να την κερδίσουμε και επί έναν ολόκληρο χρόνο να πειράζω τον Ναβάρο, ο οποίος είναι συμπαίκτης μου στην Μπαρτσελόνα».
– Εχεις σκεφτεί ότι στον τελικό μπορεί να συμβεί το αντίθετο; Και αντί να πικάρεις εσύ τον Ναβάρο, να μη σε αφήνει σε ησυχία όλη τη χρονιά;
«Οχι, γιατί πολύ απλά δεν σκέφτομαι ότι μπορεί να χάσουμε από την Ισπανία. Σέβομαι πολύ τους αντιπάλους μας, αλλά διακρίνω τέτοια δίψα στα μάτια των συμπαικτών μου που δεν γίνεται να πιστέψω ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά και να μη γυρίσουμε στην Ελλάδα με το χρυσό μετάλλιο»!
– Η διαφαινόμενη απουσία του Πάου Γκασόλ πόσο διαφοροποιεί τα πλάνα της Εθνικής; Καλώς ή κακώς, η Ελλάδα δεν διαθέτει τέτοιον παίκτη για να μπορεί να ξέρει πώς θα λειτουργούσε μια τέτοια απώλεια, ωστόσο αν μπορούσες να διεισδύσεις στο μυαλό των Ισπανών, πώς πιστεύεις ότι θα αντιδρούσαν χωρίς τον ηγέτη τους;
«Εκτιμώ πολύ την αγωνιστική αξία του Γκασόλ, αλλά η απουσία του δεν θα επηρεάσει τον τελικό. Και πέρυσι, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βελιγραδίου, ο Γκασόλ δεν αγωνίστηκε, αλλά η ομάδα του έφτασε στον ημιτελικό και για ένα σουτ του Νοβίτσκι έχασε το εισιτήριο για τον τελικό, όπου θα αντιμετώπιζε την Ελλάδα. Αλλωστε, οι αντίπαλοί μας διαθέτουν εξαιρετική ομάδα, μονάδες με πολύ ταλέντο και οι πιθανότητες κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου είναι 50-50».
– Θα αισθανθείς οικειότητα αντικρίζοντας γνωστά πρόσωπα στον αγωνιστικό χώρο;
«Εννοείται ότι θα νιώσω οικειότητα βλέποντας τις ίδιες φάτσες που έχω απέναντί μου στο ισπανικό πρωτάθλημα. Με τους περισσότερους παίκτες της Ισπανίας έχουμε αναμετρηθεί πολλές φορές. Τους έχω κερδίσει και εκείνοι έχουν κερδίσει εμένα. Το ζητούμενο είναι ποιος θα καταφέρει να σκαρφαλώσει στο πρώτο σκαλί. Ολα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση. Το όνειρό μου είναι να με χειροκροτήσουν στην πρώτη προπόνηση της Μπαρτσελόνα οι συμπαίκτες μου, όπως έκαναν πέρυσι μετά το Βελιγράδι. Τώρα θυμήθηκα ότι ο προπονητής μου, Ντούσκο Ιβάνοβιτς, με έχει πάρει τριάντα φορές τηλέφωνο για να με συγχαρεί. Το κακό είναι ότι επειδή δεν με έβρισκε, μου άφησε μήνυμα ότι θα ειδωθούμε στα βουνά, εκεί όπου λιώσαμε στο τρέξιμο κατά τη διάρκεια της περυσινής προετοιμασίας»…
– Ξεφυλλίζοντας το φωτογραφικό άλμπουμ της περιπέτειας στη Χαμαμάτσου και στη Σαϊτάμα, ποια σκηνή δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
«Οταν είδα τον Ζήση στο κρεβάτι του νοσοκομείου! Επαθα σοκ. Το πρόσωπό του ήταν παραμορφωμένο, το μάτι του εντελώς κλειστό και μελανιασμένο. Αυτή η εικόνα ειλικρινά με στιγμάτισε και όλα τα παιδιά παίζουν και γι’ αυτόν τώρα που δεν μπορεί να μας βοηθήσει στον αγωνιστικό χώρο επειδή ένας ανεγκέφαλος ήθελε να τον σκοτώσει».
– Ισως να μην είναι ακόμη ο καλύτερος προπονητής του κόσμου, ωστόσο αισθάνεσαι ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης έχει αφήσει τη σφραγίδα του σε αυτή την ομάδα;
«Αστειεύεστε; Ασφαλώς την έχει αφήσει και με το παραπάνω. Στον πάγκο μας κάθεται ένας μύθος και αυτό το εισπράττουμε όλοι οι παίκτες αυτής της ομάδας. Το γεγονός ότι στα τριάντα χρόνια παρουσίας του στην Εθνική φέρνει μόνο επιτυχίες αντικατοπτρίζει το μέγεθος της συμβολής του, η οποία όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη».
– Αυτή η ομάδα έχει φτάσει στο μάξιμουμ της ωριμότητας ή διακρίνεις περιθώρια βελτίωσης;
«Θεωρώ ότι μπορούμε να παίξουμε καλύτερα. Ή μάλλον όχι καλύτερα, αλλά με μεγαλύτερη σταθερότητα. Απέναντι στις ΗΠΑ είχαμε συγκέντρωση και σπουδαία απόδοση και στα σαράντα λεπτά. Είναι κάτι που πρέπει να επιδιώκουμε σε κάθε αγώνα, ανεξάρτητα από το όνομα και την ποιότητα του αντιπάλου. Εννοείται ότι την ίδια νοοτροπία θα πρέπει να δείξουμε και στον τελικό, αν θέλουμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα με το τρόπαιο».
– Η κριτική που ασκήθηκε καλοπροαίρετα μετά τις πέντε σερί νίκες στην προκριματική φάση σάς ενόχλησε ή σας προβλημάτισε;
«Προσωπικά δεν με ενόχλησε γιατί ξέρω πια τι να περιμένω. Κερδίζουμε τον αντίπαλο με σκορ 60-40 και μας κατηγορούν ότι πετύχαμε μόνο 60 πόντους. Δεν βλέπουν όμως ότι δεχθήκαμε μόλις 40 στην άμυνα! Στον ημιτελικό με τις Ηνωμένες Πολιτείες ξεπεράσαμε τους 100 πόντους, αλλά πάλι μπορεί να μας προσάψει κάποιος ότι δεχθήκαμε 95! Τον Ελληνα γενικά δεν τον βρίσκεις! Λειτουργεί παρορμητικά. Και αυτό συμβαίνει σε συνάρτηση με την έλλειψη αθλητικής παιδείας. Τη μια στιγμή μεγαλοποιούμε καταστάσεις και την ακριβώς επόμενη μηδενίζουμε τα πάντα».
– Αν όλα πάνε κατ’ ευχήν και η Εθνική κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο, είναι δυνατό να προκύψει νέο κίνητρο γι’ αυτή την ομάδα, αφού μάλιστα το 2008 έχουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο;
«Φυσικά! Μετά το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο στέμμα, θα θελήσουμε να κατακτήσουμε και ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Τώρα που πήραμε το κολάι στην Ιαπωνία, λέτε να έχουμε πρόβλημα στη γειτονική Κίνα το 2008; Δεν νομίζω! Το κακό είναι ότι αν δεν κατακτήσουμε εδώ το χρυσό, θα πρέπει να υποστούμε τη δοκιμασία του προολυμπιακού τουρνουά, το οποίο σκαρφίστηκε κάποιος παράγοντας της FIBA που δεν είχε τι να κάνει. Και το οποίο συνιστά έγκλημα για τους αθλητές».
– Ποια είναι η πιο χτυπητή διαφορά αυτής της Εθνικής από τις προηγούμενες;
«Το ότι παλιά κάναμε τον σταυρό μας στο άκουσμα του αντιπάλου, ενώ τώρα τον κάνουν οι αντίπαλοί μας»!
– Με ποιον από τους δώδεκα συμπαίκτες σου έχεις έλθει πιο κοντά σε αυτό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα;
«Με τον Σοφοκλή Σχορτσανίτη. Οχι μόνο γιατί μέναμε στο ίδιο δωμάτιο στη Χαμαμάτσου, αλλά γιατί έχουμε έναν ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας. Θεωρώ ότι είναι εξαιρετικό παιδί και είναι πολύ σημαντική η προσθήκη του στην ομάδα. Ο τύπος είναι θωρηκτό και το ελληνικό μπάσκετ τον χρειάζεται. Αρκεί να συνεχίσει να διατηρεί τα μυαλά μέσα στο κεφάλι του και να μην ξεφύγει»…
