” Η κρίση είναι πρόβλημα των εταιρειών ”
Η Δήμητρα Γαλάνη είναι σίγουρη όταν λέει πως η καριέρα της χωρίζεται στην προ και μετά «Χάραμα» εποχή. Παρατηρεί, με την απόσταση ψυχραιμίας που δίνει ο χρόνος, πως ανάμεσα σε εκείνη και στον κόσμο σαν να υπήρχε ένα διαχωριστικό τζάμι. «Δεν έφταιγε ο κόσμος, ίσα ίσα που με περίμενε κιόλας να το σπάσω» λέει. Και στο «Χάραμα» το τζάμι έσπασε. Τη μάγεψε η επαφή. Μπήκε σε ερωτική σχέση με τον κόσμο. «Αν δεν το έκανα θα ήμουν ανάπηρη» επισημαίνει.
Συμπληρώνει 34 χρόνια στο τραγούδι εφέτος η Δήμητρα Γαλάνη, πάντα από την καλή του πλευρά, και έχει σχέδια πολλά ακόμη. Ετοιμάζει ένα δίσκο, για πρώτη φορά, σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή, μόλις κυκλοφόρησε η μουσική της για την ταινία της Κατερίνας Ευαγγελάκου «Θα το μετανιώσεις», ενώ πρόκειται να κάνει παραγωγές, μια και το πρόσφατο συμβόλαιό της με δισκογραφική εταιρεία αφορά και τη διεύθυνση παραγωγής, όχι μόνο σε μια προσωπική δισκογραφική παραγωγή. Ενα μεγάλο και διαρκές ανοιχτό κεφάλαιο στην καριέρα της είναι και οι συνεργασίες με νέους καλλιτέχνες. Με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη πριν από λίγα χρόνια, με τον Κωνσταντίνο Βήτα πέρυσι, με τον Μανώλη Φάμελο τώρα, συμμετέχοντας στον δίσκο του που μόλις κυκλοφόρησε, και βεβαίως με τον ποπ σταρ Μιχάλη Χατζηγιάννη, στον «Ζυγό» της Πλάκας.
– Η συνεργασία σας με τον Χατζηγιάννη είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα. Εχετε μια απόλυτη επικοινωνία επί σκηνής. Πράγματι, δεν υπάρχει χρόνος στη μουσική όταν οι άνθρωποι θέλουν να είναι μαζί;
«Η παιδεία του Μιχάλη, επειδή είναι 23 χρόνων, είναι ποπ και είναι λογικό να απευθύνεται στο νεανικό κοινό. Βλέπεις όμως, πίσω από αυτό τη στόφα του έχει μια χροιά, έχει μια ερμηνευτική γκάμα που του επιτρέπει να πει τα πάντα, εφόσον τα μελετήσει. Θα διανύσει μεγάλη απόσταση και αυτή η επιτυχία που του συμβαίνει – γιατί είναι πραγματικά πολύ μεγάλη – δεν τον έχει τρελάνει. Ισα ίσα τον έχει βάλει σε σκέψη για το επόμενο βήμα του. Είναι μουσικός. Τον παρατηρώ και θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία του. Απλά εγώ είχα την τύχη, όταν ξεκίνησα, να πέσω στην αγκαλιά του Χατζιδάκι, του Γκάτσου, του Μούτση, του Ξαρχάκου, του Σπανού, αργότερα του Χατζηνάσιου. Εκεί αρχίζει και φαίνεται ο κοινός μας δρόμος».
– Αυτός ο κοινός δρόμος φαίνεται στον «Ζυγό». Υστερα από πολύ καιρό ερμηνεύετε Χατζηνάσιο, Σπανό. Ενώ εκείνος ερμηνεύει λαϊκά για να πλησιάζει εσάς.
«Γι’ αυτούς οι οποίοι απορούν “γιατί, ρε παιδί μου, η Γαλάνη έχει πάντα ωραία προγράμματα”, η απάντηση είναι μία: γιατί έχω ένα ρεπερτόριο τόσο μεγάλο που μπορεί να λειτουργήσει σαν ραδιόφωνο. Κάνει καλό release. Από το ρεπερτόριό μου, ανάλογα με τον άνθρωπο που συνεργάζομαι, κάνω και το release μου. Δανείζομαι πράγματα, ανακαλώ από το ρεπερτόριό μου. Δημιουργείται μια ενιαία εικόνα. Σοβαρό τραγούδι εθεωρείτο αυτό που είχε κάποιες αιχμές, ας πούμε, κοινωνικοπολιτικές. Μέσα σ’ αυτό βέβαια βγήκαν αριστουργήματα, αλλά βγήκαν και “πατάτες”. Σ’ αυτή τη φοβερή περίοδο της έντονης πολιτικοποίησης του τραγουδιού, που ήταν ανάγκη της κοινωνίας, χάθηκαν ωραία τραγούδια. Τώρα που έχουμε απαλλαγεί από όλα αυτά, γιατί έχουμε καταλάβει πού πήγε το πράγμα, τα ανακαλούμε και ξαφνικά βλέπεις ότι δεν υπάρχουν χυδαία τραγούδια, υπάρχουν χυδαίοι άνθρωποι και χυδαίες καταστάσεις. Αυτό το καταπληκτικό τραγούδι που έλεγε ο Τόλης Βοσκόπουλος του Μίμη Πλέσσα, το “Ενα ρολόι σταματημένο», το λέμε κι εμείς σήμερα. Εκείνη την εποχή ο Βοσκόπουλος λέγαμε ότι είναι “γρίπη και θα περάσει”, να που αποδείχθηκε καλλιτέχνης με λαϊκή βάση».
– Θεωρείτε ότι απ’ αυτούς που, ελαφρά τη καρδία ίσως, ακυρώνουμε, κάποιους θα βρούμε μπροστά μας στα χρόνια δικαιωμένους;
«Και βέβαια, μέχρι κι εγώ την έχω πατήσει στο παρελθόν, να χαρακτηρίσω ανθρώπους και τραγούδια, τα οποία τελικά στον χρόνο απέδειξαν τη δύναμή τους. Κι εγώ το ‘χω περάσει αυτό το λούκι του ταγαριού. Λίγο όμως, γιατί πάντα με γοήτευε το τραγούδι το οποίο εθεωρείτο “περιθωριακό”.
Περιθωριακό, γιατί βέβαια, αφού το αγόραζε και το αγαπούσε ο λαός… Δεν ξέρω, αλλά τέλος πάντων, κατά τις δικές μας απόψεις τις τότε. Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχουν άνθρωποι των οποίων τα τραγούδια θα ακούμε και στο μέλλον. Το κακό αυτής της ιστορίας είναι ότι το περισσότερο υλικό είναι σκουπίδι, αλλά υπάρχουν δέκα, δεκαπέντε διαμάντια τα οποία θα μείνουν».
– Ποιους εννοείτε;
«Τον Αντώνη Ρέμο, π.χ., που ενώ είχε τραγουδήσει στην αρχή της καριέρας του κάποια αμφιβόλου αξίας τραγούδια, τώρα προσέχει πολύ το ρεπερτόριό του. Μα και εγώ έχω τραγουδήσει κακά τραγούδια, απλά είναι πολύ λιγότερα από το συνολικό μου ρεπερτόριο. Θα μιλήσω για μια τραγουδίστρια η οποία είναι θεότητα για μένα, η Μαρινέλλα. Είναι τεράστια ερμηνεύτρια, μπορεί να πει τα πάντα, είναι μια λαϊκή τραγουδίστρια. Αν κάτσεις όμως και σκαλίσεις το ρεπερτόριό της, είναι λίγα τα πράγματα τα οποία διαλέγεις. Κι όμως, αυτά τα λίγα και ο τρόπος που έχει χειριστεί την καριέρα της – ευφυής και σωστά ενστικτώδης – την κάνουν να είναι ένα μυθικό πρόσωπο. Πιστεύω ότι η Καίτη Γαρμπή είναι μια καθαρή λαϊκή τραγουδίστρια. Εχει πει και πράγματα του συρμού, ας πούμε. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Ακουσα ένα τραγούδι που το έχει γράψει πρόσφατα ο Νίκος Τερζής, ένα πολύ αξιόλογο τραγούδι, ή του Φοίβου, το “Χαμένα”, τι ωραίο τραγούδι… Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να είμαστε καταδικαστικοί για πράγματα τα οποία έχουν υπόσταση».
– Υπάρχει αμηχανία στους έντεχνους καλλιτέχνες της γενιάς σας, μια ανασφάλεια, το πώς θα ξεπεραστεί η δισκογραφική κρίση;
«Στόχος μου είναι να κάνω πωλήσεις, όπως και όλων των καλλιτεχνών. Οσο ψηλότερες, τόσο καλύτερα. Απλά, εγώ δεν μεταθέτω άλλων προβλήματα σε μένα. Το πρόβλημα της κρίσης της ελληνικής δικογραφίας δεν είναι πρόβλημα των καλλιτεχνών, πρόβλημα των εταιρειών είναι. Ετσι όπως διαχειρίστηκαν την υπόθεση “ελληνικό τραγούδι”, έτσι όπως ευτέλισαν τον χώρο, ας ξεμπλέξουν αυτοί λοιπόν. Να βρουν αυτοί την άκρη. Οσοι δώσουν την προσοχή τους εκεί, και δεν πάνε στην ευκολία και στην ευτέλεια, θα έχουν αποτέλεσμα. Λοιπόν, η δισκογραφία στην Ελλάδα ήταν ζωντανή, διότι ήταν ζωντανοί οι καλλιτέχνες. Το ελληνικό τραγούδι είναι ζωντανό, διότι υπάρχει επαφή των καλλιτεχνών με το κοινό τους. Ο,τι και αν κάνει η δισκογραφική εταιρεία, δεν μπορεί να κόψει τη συνάντηση του καλλιτέχνη με τον κόσμο. Ασε τις εταιρείες να έχουν το πρόβλημα. Οπως τα έκαναν, θα τα ξεμπλέξουν, όσοι είναι έξυπνοι επιχειρηματίες. Εμείς έχουμε άλλη δουλειά να κάνουμε. Να βρίσκουμε τραγούδια με χρυσές ισορροπίες. Και να αφορούν πολλούς και να είναι καλά».
– Εχετε γράψει μουσική για ταινία, ετοιμάζεστε να κάνετε παραγωγές, γράφετε τραγούδια για συναδέλφους σας. Τελικά αισθάνεστε τραγουδίστρια που γράφει ή μουσικός που τραγουδά;
«Από την αρχή πάντα αισθανόμουν μουσικός που τραγουδά. Μου αρέσει να γράφω για κάποιον άλλον. Μου αρέσει η αποταύτισή μου από το γεγονός. Με αφορά η μουσική σε όλες της τις μορφές. Σε όσες μπορώ να κολυμπήσω μέσα σ’ αυτή θα το κάνω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, γιατί θέλω εκεί να κλείσω τα μάτια μου».
