ΜΠΟΛΟΝΙΑ Οι σκηνοθεσίες του Λούκα Ρονκόνι έχουν πάντοτε το στοιχείο της έκπληξης. Τώρα για το Teatro Comunale ο Ρονκόνι σκηνοθέτησε τον Ιούλιο Καίσαρα του Χέντελ με τρόπο που να τον κάνει προσιτό στο ευρύ κοινό. Παρά τη θαυμαστή μουσική της η όπερα του Χέντελ, για τους μη φανατικούς του λυρικού μπαρόκ, μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και ανιαρή. «Το πιο δύσκολο πράγμα για μια λυρική σκηνή είναι να μπορέσει να κάνει ελκυστική στο σημερινό κοινό μια opera seria του 18ου αιώνα» γράφει η Stampa. Γι’ αυτό και ο Ρονκόνι επιστράτευσε όλη του την ευρηματικότητα και μετέφερε «το Χόλιγουντ στην Αίγυπτο του Χέντελ», όπως λέει ο ίδιος στη Repubblica. Με τη βοήθεια της από χρόνια συνεργάτιδάς του σκηνογράφου Μαργκερίτα Πάλι, ο Ρονκόνι δημιούργησε ένα πραγματικό υπερθέαμα: Στη σκηνή έχουν… φυτρώσει αιγυπτιακοί κίονες και φοινικιές και στο βάθος και δεξιά έχουν στηθεί δύο γιγαντοοθόνες όπου προβάλλονται σκηνές από παλιές ταινίες με το ίδιο ή περίπου το ίδιο θέμα (στη φωτογραφία μακέτα σκηνικού). Δηλαδή, την ώρα όπου εκτυλίσσεται η πλοκή της ιστορίας όπως την περιγράφει στο λιμπρέτο του ο Νικόλα Φραντσέσκο Χαΐμ και ακούγονται οι θεϊκές άριες του Καίσαρα (Ντανιέλα Μπαρτσελόνα) ή της Κλεοπάτρας (Μαρία Μπάγιο), στις οθόνες οι θεατές βλέπουν και άλλες Κλεοπάτρες, από τη Βίβιαν Λι ως την Κλοντέτ Κολμπέρ και από τη Σοφία Λόρεν ως την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Πάντως μη φανταστείτε ότι πρόκειται για υποβάθμιση του έργου του Χέντελ. Κάθε άλλο. Ο ιταλικός Τύπος εγκωμιάζει την καλλιτεχνική αρτιότητα των τραγουδιστών καθώς και την άψογη διεύθυνση της ορχήστρας από τον Ρινάλντο Αλεσαντρίνι. Ηλεκτρονικός Καραβάτζιο
ΝΑΠΟΛΙ Πρόκειται για μια τρελή τρελή έκθεση η οποία ωστόσο, μέσα στην τρέλα της, είναι πραγματικά γοητευτική. Με τον τίτλο Ολο το έργο του Καραβάτζιο. Μια απίθανη έκθεση, στις ευρύχωρες αίθουσες του Castel Sant’ Elmo, του φρουρίου που «υπερίπταται» της πόλης και του κόλπου της Νάπολι, εκτίθενται για πρώτη φορά και οι 64 πίνακες του Καραβάτζιο που έχουν διασωθεί ως τις ημέρες μας. Μην περιμένετε φυσικά ότι θα δείτε μαζεμένους όλους τους αυθεντικούς Καραβάτζιο που τους φυλάνε ζηλότυπα Κέρβεροι σε μουσεία και εκκλησίες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με αντίγραφα. Είναι όμως αντίγραφα θαυμαστά αφού έχουν αναπαραχθεί ηλεκτρονικά με υψηλή πιστότητα και έχουν εμφανισθεί σε διαφάνειες στις πραγματικές διαστάσεις των πινάκων. Πίσω από τους πίνακες-διαφάνειες έχουν τοποθετηθεί φώτα τα οποία ζωντανεύουν τις παραστάσεις, τα χρώματα, τις πινελιές. Εστω και αν έχετε δει σε κάποιο μουσείο αυθεντικά έργα του μεγάλου μανιεριστή ζωγράφου η εμπειρία τούτης της έκθεσης είναι μοναδική, επισημαίνει ο ιταλικός Τύπος. Ο μικρός Λαουτίστας (φωτογραφία), η Φυγή στην Αίγυπτο, ο Αποκεφαλισμός του Ιωάννη, η Μετανοούσα Μαγδαληνή, η Ανάσταση του Λαζάρου, οι Χαρτοκλέφτες κ.ά. μεταφέρουν τον επισκέπτη στην εποχή όπου έζησε τη σύντομη αλλά πολυτάραχη ζωή του (1573-1610) ο Μικελάντζελο Μερίζι από το χωριό Καραβάτζιο της Λομβαρδίας και τον κάνει να βλέπει με τη φαντασία του τα μοντέλα που χρησιμοποιούσε ο ζωγράφος – πόρνες, αλήτες και μαχαιροβγάλτες – για να αφήσει στην αιωνιότητα Παναγίες, Χριστούς, Αγίους, Ερωτιδείς, Βάκχους. Η παγίδα του αρεστού
ΠΑΡΙΣΙ Η υστεροφημία του Ραούλ Ντυφί τις δεκαετίες 1970 και 1980 δεν ήταν η καλύτερη. Οι τεχνοκριτικοί επέμεναν πεισματικά στα είκοσι χρόνια όπου ο ζωγράφος είχε αποφασίσει να κερδίσει το ψωμί του ενδίδοντας στη διακοσμητική ζωγραφική. Την εποχή εκείνη ο Ντυφί προτιμούσε σκηνές από ιπποδρομίες, λεμβοδρομίες, παρελάσεις, συναυλίες, δηλαδή φιλοτεχνούσε πίνακες κατάλληλους για τα σαλόνια των αστών. Παράλληλα έφτιαχνε σχέδια για υφάσματα, κεραμικά και ταπετσαρίες. Ολες αυτές οι δραστηριότητές του μπορεί να του εξασφάλισαν κάποια οικονομική άνεση αλλά σίγουρα δεν προώθησαν το ταλέντο του, το οποίο στην αρχή της καριέρας του είχε υποσχεθεί πολλά στον χώρο της σοβαρής ζωγραφικής. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεγάλη αναστροφή στην εκτίμηση του έργου του Ραούλ Ντυφί. Παρακάμπτοντας την πληθωρική διακοσμητική φάση του ή μάλλον και από αυτήν ξεδιαλέγοντας την ήρα από το σιτάρι, έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται θαυμαστές εκθέσεις με έργα αυτού του μέχρι πρότινος παρεξηγημένου καλλιτέχνη. Τούτη την εποχή μπορεί κανείς να επισκεφθεί δύο εκθέσεις, τη μία στο Μουσείο Maillol στο Παρίσι ως τις 16 Ιουνίου και την άλλη στη γενέτειρά του ζωγράφου, τη Χάβρη, στο Μουσείο Μαλρό ως την 1η Ιουνίου. Ο Ραούλ Ντυφί (1877-1953) ξεκίνησε ως ιμπρεσιονιστής αλλά γρήγορα προτίμησε τα ζωηρά χρώματα των φωβιστών. Αργότερα επηρεάστηκε από τον Σεζάν και «φλερτάρισε» με τον κυβισμό ώσπου να βρει το δικό του προσωπικό στυλ. Στις δύο τωρινές εκθέσεις συγκινητικά αξιόλογα είναι τα έργα που φιλοτέχνησε ο Ντυφί μετά τον πόλεμο. «Μετά την απελευθέρωση» γράφει ο Monde «ο Ντυφί, άρρωστος και δυσαρεστημένος από τον εαυτό του επιστρέφει στη ζωγραφική για να ξαναβρεί την καθαρότητα και τη ζωντάνια που είχε πριν από το 1914». Επικερδής ενοχοποίηση
ΛΟΝΔΙΝΟ Ο Τζόναθαν Πράις έχει γίνει διάσημος κυρίως για τους ρόλους του σε λονδρέζικα μιούζικαλ. Ωστόσο τώρα ο Πράις επέλεξε να ενσαρκώσει στο έργο του αμερικανού Γουέσλι Μουρ Ξεκαθάρισμα λογαριασμών τον Σπένσερ, έναν επιτυχημένο αρχιτέκτονα του οποίου έχει πρόσφατα πεθάνει η γυναίκα. Αναπάντεχα, την ημέρα της επετείου του γάμου του, τον Σπένσερ επισκέπτεται η κόρη του (Φλόρα Μοντγκόμερι), με την οποία δεν διατηρεί πολύ στενές σχέσεις. Και ενώ αρχικά ο θεατής πιστεύει ότι πατέρας και κόρη θα θρηνήσουν μαζί για τον χαμό του αγαπημένου τους προσώπου, η κόρη αρχίζει να επιτίθεται εναντίον του πατέρα της λέγοντάς του ότι αυτή βρίσκεται υπό ψυχιατρική παρακολούθηση και ότι εξαιτίας του έχει πάει τόσο στραβά στη ζωή της. Τον κατηγορεί για χίλια πράγματα και του ζητάει να κάνουν εντατική ψυχοθεραπεία. Και, όταν αυτός αρνείται, αυτή προσλαμβάνει έναν δικηγόρο και του κάνει αγωγή απαιτώντας να την αποζημιώσει χρηματικά για τα όσα υποτίθεται ότι τράβηξε στα παιδικά της χρόνια εξαιτίας του. Ο πατέρας συνεχίζει να αρνείται την ενοχή του και τελικά η υπόθεση καταλήγει στο δικαστήριο. Παρά τις εκπληκτικές ερμηνείες του Πράις και της Μοντγκόμερι (φωτογραφία), ο βρετανικός Τύπος υποδέχθηκε το θεατρικό έργο με αρκετή ειρωνεία υποστηρίζοντας ότι η ενοχοποίηση κάποιου προς πορισμό χρηματικού οφέλους είναι πολύ αμερικανικό θέμα για να βρει απήχηση σε βρετανικό κοινό.
