«Χαρούμενη γνώση» είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του γερμανού φιλοσόφου Φρειδερίκου Νίτσε που γράφτηκε το 1881. Εκεί όμως σταματά και η σχέση των όσων θα δημοσιεύονται εδώ με το βιβλίο και τις ιδέες του Νίτσε. Οι ερωτήσεις αναφέρονται σε πράγματα που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή ή για τα οποία ακούμε να γίνεται λόγος και μας έχουν δημιουργήσει κάποιες απορίες. Οι απαντήσεις δίνονται με βάση τους νόμους της φυσικής, της χημείας, των μαθηματικών, της βιολογίας και των άλλων επιστημών.
Τι είναι αυτό που δίνει την τόσο διαπεραστική και επίμονη μυρωδιά στο σκόρδο;
Μία σκελίδα σκόρδο είναι σχεδόν άοσμη, όταν ακόμη είναι ακέραια και άθικτη. Το πρόβλημα εμφανίζεται μόλις αρχίσει να κόβεται σε κομματάκια. Τότε αρχίζει η δράση ενός ενζύμου που ονομάζεται αλινάση, η οποία δρα στο αμινοξύ αλίνη μετατρέποντάς το σε αλισίνη. Χάνοντας εύκολα ένα οξυγόνο, η αλισίνη καταλήγει στον βασικό υπεύθυνο της επίμονης μυρωδιάς, την ένωση δι-προπενυλο-δισουλφίδιο. Διότι τα δύο άτομα θείου που υπάρχουν στο κέντρο του μορίου ερεθίζουν πάντα τη μύτη μας. Μόνον όταν το σκόρδο μαγειρευτεί φεύγει το δι-προπενυλο-σουλφίδιο και μειώνεται η έντονη οσμή.
Παρ’ όλα όσα λέγονται δεν έχει αποδειχθεί με στοιχεία αδιάσειστα κάτι σχετικά με την ωφέλεια του σκόρδου για τον άνθρωπο. Επειδή όμως αποτελεί αντικείμενο εμπορίου στις Ηνωμένες Πολιτείες με 65.000 τόνους ετήσια παραγωγή στην Καλιφόρνια, αξίας 55 περίπου δισ. του έχει γίνει υπερβολική διαφήμιση.
Οσο για το ότι ο μαϊντανός ή το μαρούλι εξουδετερώνουν την έντονη οσμή και αυτό ανήκει πιο πολύ στη σφαίρα της δοξασίας και του μύθου που περιβάλλει το σκόρδο.
Γιατί οι άλτες στο μήκος και στο επί κοντώ προσπαθούν να αποκτήσουν πριν από το τελικό άλμα μεγάλη ταχύτητα, ενώ αντίθετα οι άλτες του ύψους πλησιάζουν τον πήχυ πολύ πιο ήρεμα;
Προφανώς χρειάζεται μεγάλη ταχύτητα και προπονούνται στις ταχύτητες ανάλογα οι άλτες του μήκους. Διότι στην ουσία πρόκειται για μία ευθεία βολή υπό γωνία που είναι καλύτερο μάλιστα να είναι γύρω στις 45 μοίρες. Στην περίπτωση των επικοντιστών έχουμε μετατροπή της κινητικής ενέργειας σε δυναμική με τη βοήθεια του κονταριού. Οπότε, όσο μεγαλύτερη είναι η αρχική ταχύτητα τόσο καλύτερα.
Ομως με τους άλτες του ύψους το πρόβλημα είναι να φθάσει όσο γίνεται πιο ψηλά το κέντρο μάζης του σώματός τους πατώντας γερά στα τελευταία βήματα. Η αλήθεια είναι ότι με τον παλμό που τώρα επικρατεί, το κέντρο μάζης του σώματος δεν χρειάζεται να περάσει επάνω από τον πήχυ όπως με τους παλαιότερους (ψαλίδα και περιστροφή του σώματος γύρω από τον πήχυ). Οπως ο αθλητής κάμπτει το σώμα του και το μισό έχει περάσει ήδη από τη μία πλευρά του πήχυ, ενώ το άλλο μισό ακόμη δεν έχει περάσει το κέντρο μάζης συνεχίζει να είναι κάτω από τον πήχυ και τελικά ποτέ το κέντρο μάζης δεν χρειάζεται να υπερβεί τον πήχυ.
Τι κάνει τον ανοξείδωτο χάλυβα να μη σκουριάζει;
Η συνταγή για τον ανοξείδωτο χάλυβα επινοήθηκε πριν από 85 ακριβώς χρόνια στο Σέφιλντ της Βρετανίας από τον Χάρι Μπρίρλεϊ καθώς πειραματιζόταν με διάφορα κράματα για να φτιάξει ανθεκτικές κάννες πυροβόλων όπλων. Κάποια κράματα βρήκε ότι ήταν ανθεκτικά στη σκουριά και σκέφθηκε να τα χρησιμοποιήσει για να κατασκευασθούν μαχαιροπίρουνα, κάτι που δεν άρεσε στους συγχρόνους του. Ο χάλυβας, που αποτελείται από άνθρακα και σίδηρο, γίνεται ανοξείδωτος όταν βρεθεί σε κράμα με χρώμιο κυρίως και βανάδιο. Διότι το χρώμιο αντιδρά με το οξυγόνο του αέρα και το σχηματιζόμενο οξείδιο του χρωμίου δημιουργεί μαζί με τα άτομα του χρωμίου ένα προστατευτικό στρώμα με πολύ πυκνή διαστρωμάτωση, ώστε το οξυγόνο να μην μπορεί να δράσει καταστρεπτικά στον χάλυβα. Σε αντίθεση με τον σίδηρο, όπου η σκουριά, τα μόρια δηλαδή από το οξείδιο του σιδήρου δεν φτιάχνουν με τον σίδηρο πυκνό ανθεκτικό στρώμα και απολεπίζονται εύκολα από τη σιδερένια επιφάνεια. Φυσικά άλλα διαβρωτικά που δεν έχουν βάση το οξυγόνο μπορούν να δράσουν και να προσβάλουν τον ανοξείδωτο χάλυβα.
