Τρία κανάλια μεταδίδουν συστηματικά, σε νυχτερινές ώρες, αμερικανικές κυρίως παραγωγές με κάθε λογής μηχανιστικό σεξ. Πολλά κανάλια (που έχουν όλα πρόβλημα και με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, ας μην το ξεχνάμε) μεταδίδουν συστηματικά, σε ώρες μεγάλης τηλεθέασης, ελληνικές και ξένες «σειρές» που περιλαμβάνουν και σκηνές «καυτού» δήθεν ερωτισμού. Ορισμένα άλλα μεταδίδουν εκπομπές όπου εμφανίζονται κάθε λογής δυστυχείς εκπρόσωποι του κοινωνικού «λούμπεν» (ίσως να χρησιμοποιούνται και ηθοποιοί) για να βρίσουν ο ένας τον άλλον και να βροντοφωνάξουν τα πιο απόκρυφα μυστικά τους. Δηλαδή κάθε διαστροφή, κάθε ιδιωτική βία, κάθε προστυχιά. Τώρα όλοι τα έβαλαν με τους «μεγάλους αδελφούς» και με το τηλεοπτικό σεξ. Ακόμα και το ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, που αρχίζει να υποκαθιστά την Ιερά Σύνοδο…
Υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα και μια γενικευμένη υποκρισία.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι επιτρέψαμε να δημιουργηθεί στη χώρα μας ένα ραδιοτηλεοπτικό χάος χωρίς αρχές και νόμους. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ο «λαός» επικρότησε με τις επιλογές του όλα τα αίσχη. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η τεράστια δύναμη, πολιτική και οικονομική, των ΜΜΕ. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η αρχική ιδέα της πολιτικής εξουσίας (τότε της Νέας Δημοκρατίας) πως η χωρίς άδειες ανοχή των καναλιών θα τα καθιστούσε ευάλωτα στις πιέσεις έχει ανατραπεί υπέρ των καναλιών από την ημέρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έσπασε κυριολεκτικά τα μούτρα της: θέλησε να απαγορεύσει τον τότε παράνομο τηλεοπτικό Σκάι, που ξεκινούσε, και δεν το κατάφερε. Ζήσαμε τότε τη γνωστή «μάχη του Υμηττού». Αυτή η μάχη ήταν και το Βατερλό του Δημοσίου στον ραδιοτηλεοπτικό τομέα. Ο επίλογος είναι πασίγνωστος: λίγο μετά η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε τις εκλογές διότι βρέθηκε αντιμέτωπη με σχεδόν όλα τα κανάλια.
Το πραγματικό πρόβλημα τέλος είναι ότι και τώρα που προχωρεί επιτέλους η αδειοδότηση των ραδιοσταθμών και αρχίζει η διαδικασία αδειοδότησης των καναλιών μια απλή ανάγνωση των αποτελεσμάτων της πολύχρονης και όχι ξεκάθαρης διαδικασίας οδηγεί σε ένα και μόνο συμπέρασμα: ότι τελικά κέρδισαν όσοι είχαν «δόντι» και στο μεταξύ κατάφεραν οι κρατούντες να απαλλαγούν από όλες (σχεδόν;) τις πιθανές «ελεύθερες φωνές»: σε αντίθεση με τα όσα συμβαίνουν σε τόσες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν φροντίσαμε να υπάρχει συχνότητα για τους μετανάστες (η ΕΡΑ κάνει μια προσπάθεια αλλά κάτω από κρατικό έλεγχο), να υπάρχει συχνότητα για τους διαφορετικούς ή για τόσους που έχουν κάτι να μας πούνε. Ετσι η ραδιοφωνική μας δημοκρατία είναι μόνο εμπορική και η ελευθερία του λόγου επαφίεται στον πατριωτισμό των εμπόρων. Η υποκρισία τώρα. Τη ζούμε με τον θόρυβο για το τηλεοπτικό σεξ και τους «μεγάλους αδελφούς». Ναι, οι εκπομπές αυτές είναι άθλιες, ναι, τα «παιδιά» κάνουν καθημερινά επίδειξη του κοινωνικού, επαγγελματικού και πνευματικού τίποτε, του μικροτσαμπουκά των απελεύθερων, της αγοραίας ανθρώπινης σχέσης με στόχο την «επιτυχία», τη δημοσιότητα και – γιατί όχι; – μια αναγκαστικά προσωρινή (μπορεί να υπάρξει και μια προσωπική εξαίρεση φυσικά) μετατροπή τους σε «αστέρες» αναγνωρίσιμους από όλους και πλουσιοπάροχα (για λίγο) αμειβόμενους. Για ποια δουλειά; Για ποιο ταλέντο; Μετά από ποια προσπάθεια; Η απάντηση είναι γνωστή: για καμιά δουλειά, για κανένα ταλέντο και για καμιά προσπάθεια. Εκτός από την προσφορά του σώματός τους, επί χρήμασι, στις επιταγές των καναλαρχών.
Ποια είναι η υποκρισία; Μα το απλό γεγονός ότι όσο διαρκεί η μόδα αυτό θέλει να βλέπει ο κόσμος. Οτι η κοινωνία μας αυτό είναι, μόνο που συνήθως καλύπτεται πίσω από μια «μπούρκα» ηθικών αρχών. Μα αν υπήρχαν αρχές πέρα από τα όσα (πολλά ευτυχώς) άτομα τις ασπάζονται, διαφορετικές θα ήταν οι νομοθεσίες και οι πρακτικές, διαφορετικές θα ήταν οι επιλογές των ταγών και του όχλου και θα φροντίζαμε όλοι μας να έχουμε τουλάχιστον μιαν ανεξάρτητη, ισχυρή, καλή, ανταγωνιστική ΕΡΤ να δίνει το σωστό παράδειγμα. Γιατί γελάτε;
