Οταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έφθανε στη Χίο, το πρωινό της 16ης Αυγούστου, κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι η επίσκεψη αυτή θα κατέληγε να γίνει ένα ταξίδι – σταθμός.
Στη διάρκεια της τριήμερης παραμονής του επιτεύχθηκε μια αξιοζήλευτη προβολή για το ακριτικό νησί, χάρη, κυρίως, στη φωτεινή προσωπικότητα του υψηλού επισκέπτη μας αλλά και στη σωστή, από πλευράς επικοινωνίας, οργάνωση, παρά τις όποιες ελλείψεις.
Παράλληλα ο λαός της Χίου επώνυμος και ανώνυμος στρατεύθηκε στο χρέος της συμμετοχής με ευσυνειδησία. Αυτή η άμεση και αυθόρμητη ανταπόκριση καρπός ευαισθησίας αλλά και οργάνωσης των Χιωτών, που έδιναν το «παρών» σε κάθε πέρασμα του Πατριάρχη, υπήρξε μία επιπλέον επιβεβαίωση της αταλάντευτης πιστότητας του λαού μας σε αρχές και ιδανικά και κυρίως στον θεσμό του Οικουμενικού Πατριάρχη και στον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει στην επικοινωνία Ανατολής και Δύσης.
Ωστόσο υπήρξαν, δυστυχώς, και αυτοί που αντιπολιτεύτηκαν αυτή την επίσκεψη. Υπήρξαν, όμως, και οι «άλλοι». Αυτοί που δεν έκριναν την ουσία της επίσκεψης αλλ’ ασχολήθηκαν με το παρασκήνιο, την παραπολιτική. Δεν κατέγραψαν το βάθος που έκρυβε αυτό το ταξίδι, ούτε μπήκαν στον κόπο να σχολιάσουν επί της ουσίας το, όντως, εξοντωτικό πρόγραμμα του Πατριάρχη που δεν θα το άντεχε ούτε ο πιο καλογυμνασμένος δρομέας. Εντόπισαν, όμως, τα «κενά» που ενδεχομένως να είχε. Σχολίασαν τις επισκέψεις στα σπίτια των «πλουσίων» και στα εδέσματα που παρέθεσαν στα προς τιμήν του γεύματα και δείπνα, δεν έγραψαν όμως κουβέντα για την επίσκεψη στο νοσοκομείο και στο γηροκομείο, ούτε για τις δεκάδες ακροάσεις ανωνύμων Χιωτών, που είχε στο ξενοδοχείο, στα λίγα στάσιμα του προγράμματός του, τα οποία θυσίαζε και αντί για ξεκούραση προτιμούσε να δει αυτούς τους «ανώνυμους» και «ταπεινούς» που ήθελαν να τον δουν από κοντά και να πάρουν την ευχή Του· γιατί και «ο ίδιος από ανώνυμη και ταπεινή οικογένεια κατάγεται» σύμφωνα με προσωπική του ομολογία.
* Δεν σχολίασαν αλλ’ ούτε καν πρόσεξαν την παροιμιώδη παρατηρητικότητά του, που έτσι και έβλεπε κάποιον μία φορά τον θυμότανε οπωσδήποτε την επομένη.
* Δεν ασχολήθηκαν και δεν έστρεψαν τα φώτα και τους φακούς τους πάνω του την ώρα που… έσπαγε τον κλοιό των αστυνομικών για να τρέξει να ευλογήσει, να αγκαλιάσει και να φιλήσει τα παιδιά τη μεγάλη του αγάπη. Και ήταν η μόνη ίσως φορά που τον είδαμε να… «υψώνει» κάπως τη φωνή του στο τριήμερο αυτό όταν αστυνομικός έσπρωξε μητέρα με μωρό στην αγκαλιά, που πετάχτηκε μπροστά του για να πάρει την ευλογία του Πατριάρχη.
* Δεν ασχολήθηκαν με το ταξίδι στα Ψαρά και τα λόγια εμψύχωσης στους λιγοστούς κατοίκους τους, που του θύμισαν «τους ολίγους της Πόλης που μένουν πιστοί στο Χρέος».
* Δεν θεώρησαν «μοναδική» τη στιγμή που γονάτισε πάνω στο «αλευρωμένο» χώμα, την ώρα που «κέντησε» (ένυξε) τον φλοιό του μαστιχόδενδρου, για να τρέξει το μαστιχέλαιο, βασικό συστατικό του Αγίου Μύρου.
* Δεν τον «είδαν» να γονατίζει και να προσκυνά συγκινημένος τους τάφους των Αγίων Ισιδώρου και Μυρόπης Μυρόπη έλεγαν και την αείμνηστη μητέρα του ούτε να μοιράζει, με τα ίδια του τα χέρια, κατά εκατοντάδες χρυσά σταυρουδάκια – φυλαχτά σε μικρούς και μεγάλους.
* Δεν συγκινήθηκαν με το «δάκρυ» που έτρεξε στο μάγουλό του, καθώς άκουγε την Ηγουμένη Βρυαίνη της Παναγίας Βοηθείας μια όντως οσιακή μορφή να του λέγει πως «σήμερον πληρούται η προφητεία του Αγίου Ανθίμου, ο οποίος μας είπε πως κάποια μέρα θα επισκεφθεί την Μονή μας ο Πατριάρχης του μαρτυρικού Γένους των Ελλήνων».
* Δεν «μεταρσιώθηκαν» την ώρα που περνούσε το κατώφλι της Πατριαρχικής Σταυροπηγιακής Νέας Μονής ο μόνος και ο πρώτος Πατριάρχης από τότε που ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μονομάχος «πλήρωσε το τάμα και το θάμα» στη Νεαμονίτισσα Παναγιά.
* Αντιθέτως «είδαν», «πρόσεξαν», «σχολίασαν» και «ασχολήθηκαν» εκ περισσού με όλα εκείνα που προκαλούν το παρα-πολιτικό ενδιαφέρον.
Εκαναν πρωτοσέλιδη είδηση την ιστορική αλήθεια ότι «η Χίος είναι επαρχία του Θρόνου» λες και αμφισβήτησε ότι η Χίος είναι Ελλάδα.
Σχολίασαν και διακωμώδησαν την πατριαρχική γλώσσα γλώσσα της λόγιας παράδοσης, γλώσσα που κράτησε ζωντανή τη συνείδηση του έθνους, γλώσσα που μας χάρισε την ελευθερία μας.
Βεβαίως όλα αυτά τους πολλούς, δηλ. το σύνολο του λαού, ευτυχώς, δεν τους άγγιξαν. Ο λαός έτρεξε αυθόρμητα και έδειξε την αγάπη του και τον σεβασμό του στον Πατριάρχη.
