«Μέχρι και η άλγη (φύκια και μικροοργανισμοί που αναπτύσσονται στο νερό) συμπράττει στην αντίσταση εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ». Με αυτόν τον ευρηματικό τίτλο περιέγραψε το «New York Magazine» μία από τις τελευταίες «ήττες» του αμερικανού προέδρου στο εσωτερικό των ΗΠΑ: έχοντας δαπανήσει 14,2 εκατ. δολάρια (12,2 εκατ. ευρώ) για την ανακαίνιση της τεχνητής λίμνης μπροστά από το μνημείο του Λίνκολν στην Ουάσιγκτον, εν όψει των εορτασμών για τη φετινή επέτειο των 250 ετών από την ίδρυση των ΗΠΑ, η λίμνη γέμισε με άλγη και πρασίνισε. Χρειάστηκε εκ νέου ο καθαρισμός της. Σημειωτέον ότι η εταιρεία που είχε αναλάβει την ανακαίνισή της, με απευθείας ανάθεση από τον Τραμπ, χωρίς διαγωνισμό, είναι η ίδια που χτίζει τα γήπεδα γκολφ του αμερικανού προέδρου.
Η Fed και η μετονομασία του Κέντρου Κένεντι
Η άλγη στο νερό της τεχνητής λίμνης εμφανίστηκε λίγες μέρες μετά την «αποκαθήλωση» του ονόματος του Τραμπ από την πινακίδα του Κέντρου Κένεντι για τις Τέχνες στην Ουάσιγκτον με δικαστική απόφαση. Τον Ιανουάριο του 2025, μόλις ανέλαβε τη δεύτερη θητεία του, ο Τραμπ αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Κένεντι και απαίτησε τη μετονομασία του ιδρύματος σε Τραμπ – Κένεντι.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, πολλοί καλλιτέχνες ακύρωσαν τις προγραμματισμένες παραστάσεις τους. Στις 29 Μαΐου, ομοσπονδιακό δικαστήριο αποφάσισε ότι το διοικητικό συμβούλιο του Κέντρου Κένεντι δεν έχει δικαίωμα να μετονομάσει το ίδρυμα και ότι ενδεχόμενη μετονομασία του θα πρέπει να ψηφιστεί από το Κογκρέσο.
Στις 13 Ιουνίου, την παραμονή των 80ών γενεθλίων του Τραμπ, το όνομά του αφαιρέθηκε από την πρόσοψη του κτιρίου. Η υπόθεση του Κέντρου Κένεντι εγγράφεται σε μια γενικότερη τάση κατά την οποία θεσμοί, δικαστήρια, πανεπιστήμια και πολιτειακές αρχές εναντιώνονται στην πολιτική ατζέντα του Τραμπ.
Η σημαντικότερη αντίδραση από πλευράς θεσμών προήλθε από την Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (Fed), η οποία διατηρεί την ανεξαρτησία της παρά τις προσπάθεις του Τραμπ να επηρεάζει τις αποφάσεις της. Την περασμένη Τετάρτη, η Fed, υπό τον νέο διοικητή της Κέβιν Γουόρς – ο οποίος επελέγη από τον αμερικανό πρόεδρο επειδή βρίσκεται πιο κοντά στις απόψεις του για την οικονομία, σε σχέση με τον προκάτοχό του Τζερόμ Πάουελ που είχε συγκρουστεί ανοιχτά με τον Τραμπ –, αποφάσισε να διατηρήσει τα βασικά επιτόκια αμετάβλητα παρά τις πιέσεις του αμερικανού προέδρου για τη μείωσή τους.
To γεγονός ότι η απόφαση της Fed ήταν ομόφωνη καταδεικνύει ότι η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ διατηρεί την ανεξαρτησία της και ότι λαμβάνει αποφάσεις με γνώμονα τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της αμερικανικής οικονομίας και όχι τις επιθυμίες του προέδρου.
Σε μία ακόμη «ήττα» για τον Τραμπ, σε επίπεδο συμβόλων, κατέληξε και η πρόταση για την κυκλοφορία του επετειακού – για τα 250 χρόνια από την ανεξαρτησία των ΗΠΑ – χαρτονομίσματος των 250 δολαρίων που θα έφερε τη μορφή του αμερικανού προέδρου. Από το 1866, όμως, η αμερικανική νομοθεσία απαγορεύει την απεικόνιση στα χαρτονομίσματα προσώπων που βρίσκονται εν ζωή. Συνεπώς, για να κυκλοφορήσει το επίμαχο χαρτονόμισμα, το Κογκρέσο θα έπρεπε να αλλάξει τη σχετική νομοθεσία, γεγονός που δεν κατέστη εφικτό. Ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων που αυτοπροσδιορίζονται ως υποστηρικτές του κινήματος MAGA οι δημοσκοπήσεις κατέγραψαν ότι λιγότεροι από τους μισούς στήριζαν την ιδέα, ενώ 25% δήλωσαν αντίθετοι.
Τελικώς, η πρόταση έγινε αντικείμενο χλεύης ως ένδειξη προσωπολατρίας που απαντάται σε αυταρχικά καθεστώτα και η οποία δεν προσιδιάζει στις αμερικανικές δημοκρατικές παραδόσεις.
Ιστορικά, πάντως, τη μεγαλύτερη φθορά σε έναν πρόεδρο δεν την προκαλούν ζητήματα συμβολισμού, όπως η άλγη στη λίμνη στο μνημείο του Λίνκολν ή η απεικόνισή του σε χαρτονόμισμα, αλλά η δυσαρέσκεια των πολιτών για την οικονομική κατάσταση. Και ο Τραμπ δεν αποτελεί εξαίρεση. Πολλές δημοσκοπήσεις καταγράφουν ότι οι Αμερικανοί είναι δυσαρεστημένοι με την ακρίβεια και το αυξημένο κόστος ζωής, το οποίο διογκώθηκε μετά την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Σύμφωνα με δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos, η δημοτικότητα του Τραμπ κυμαίνεται σε ποσοστά 35%-36%. Οσο για τον πόλεμο στο Ιράν, δημοσκόπηση του CNN τον Μάιο κατέγραψε ότι 61% των Αμερικανών τον θεωρούν σφάλμα – ποσοστό αντίστοιχο με εκείνο των Αμερικανών που θεωρούσαν λάθος τον πόλεμο στο Βιετνάμ τον Μάιο του 1971.
Στην ίδια δημοσκόπηση του CNN, μεταξύ των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, οι Δημοκρατικοί διαθέτουν πλέον μικρό προβάδισμα έναντι των Ρεπουμπλικανών. Το 31% των Αμερικανών δηλώνει ότι ταυτίζεται με το Δημοκρατικό Κόμμα, έναντι 28% που δηλώνουν Ρεπουμπλικανοί, ενώ το 41% δεν ταυτίζεται με κανένα εκ των δύο κομμάτων. Αντιθέτως, το 2024, 34% των Αμερικανών δήλωναν Ρεπουμπλικανοί, 31% Δημοκρατικοί ενώ 35% ανέφεραν ότι δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα. Χωρίς η τωρινή αλλαγή να σημαίνει ότι οι συγκεκριμένοι ψηφοφόροι μετατοπίζονται προς τους Δημοκρατικούς, ενισχύεται πάντως η τάση για τη διαφαινόμενη ήττα των Ρεπουμπλικανών και στα δύο σώματα του Κογκρέσου (Βουλή των Αντιπροσώπων και Γερουσία) στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.
Πολιτική επίπτωση των πρακτικών της ICE
Μία ακόμη «ήττα» για τον Τραμπ στο εσωτερικό των ΗΠΑ συνιστά η στροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης εναντίον των μεθόδων της ICE (Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων), η οποία έχει επιφορτιστεί με την εφαρμογή της σκληρής αντιμεταναστευτικής πολιτικής του προέδρου.
Σε δημοσκόπηση του Φεβρουαρίου, το 65% των Αμερικανών θεωρούσε ότι η ICE έχει «υπερβεί τα όρια» στις επιχειρήσεις της, το 60% αποδοκίμαζε συνολικά το έργο της και το 59% θεωρούσε τις διαδηλώσεις εναντίον της μια νόμιμη μορφή διαμαρτυρίας και όχι παράνομη συμπεριφορά. Δεδομένου ότι η αντιμετώπιση της μετανάστευσης αποτελεί παραδοσιακά ένα από τα πιο ισχυρά πολιτικά χαρτιά του Τραμπ, η μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης από το ερώτημα «πρέπει να εφαρμόζονται οι μεταναστευτικοί νόμοι;» στο «με ποιον τρόπο πρέπει να εφαρμόζονται;» δεν ευνοεί τον Ρεπουμπλικανό πρόεδρο.
