Υποτίθεται ότι η επάνοδός του στο προσκήνιο, με αφορμή το βιβλίο του, θα προκαλούσε μια «κοινωνική μόχλευση από τα κάτω», όπως λένε οι σοφοί της Αριστεράς, από την οποία θα γεννηθεί το καινούργιο. Θα είναι κόμμα; Θα είναι κίνημα; Ο,τι προκύψει.
Τι σημασία έχει, που λέει ο λόγος, αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι; Υγιές να είναι το παιδί κι ας είναι ό,τι θέλει. Το ζητούμενο είναι η ανασύνθεση του λεγόμενου προοδευτικού χώρου από την αρχή, όχι η συγκόλληση των θραυσμάτων του. Πώς μπορεί να συμβεί αυτό; Οπως εξήγησε σε άρθρο του ο Θανάσης Καρτερός, είναι δυνατό μέσα από μια «ανοιχτόκαρδη πρωτοβουλία», η οποία «θα επιβάλλει ένα νέο laissez-passer στον προοδευτικό χώρο».
Ο ίδιος μάλιστα επικαλέστηκε σχετικώς το προηγούμενο της ίδρυσης του ΠαΣοΚ. Του διαφεύγει, ωστόσο, η μεγάλη διαφορά ότι το ΠαΣοΚ είχε τον Ανδρέα Παπανδρέου επικεφαλής, ενώ στη δική τους περίπτωση έχουν τον Αλέξη Καραμήτρο. Η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, ώστε κάθε σύγκριση παύει να έχει οποιαδήποτε σημασία.
Μέχρι τώρα, πάντως, όπως έδειξε και η πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου στη Θεσσαλονίκη, η ανταπόκριση δεν είναι ενθαρρυντική. Δεν διαπιστώνονται ίχνη «αυτοοργάνωσης» ανά την επικράτεια, ούτε και βλέπουμε ανεξάρτητες προσωπικότητες να σπεύδουν να παρασταθούν στο εγχείρημα, για να του δώσουν τον αέρα της ανανέωσης που χρειάζεται. Μόνο κάποιος κύριος Σαολίδης, πρώην υποψήφιος του ΠαΣοΚ από τη Θεσσαλονίκη, προσχώρησε, αλλά οι σεισμογράφοι δεν κατέγραψαν την παραμικρή δόνηση. Σωστά διαπιστώνει λοιπόν ο Ευάγγελος Βενιζέλος ότι το εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού «δεν απογειώνεται».
Ούτε και πρόκειται να απογειωθεί. Δεν υπάρχει λόγος να ελπίζετε, ούτε όμως και να ανησυχείτε. Οσα λάθη μπορούσε να κάνει μέχρι τώρα τα έκανε. Κατ’ αρχάς, βιάστηκε να επιστρέψει. Τον έσπρωξε, προφανώς, η απουσία άλλων επιλογών, αφού δεν έχει κάτι άλλο στη ζωή του, εκτός από την πολιτική. Το κενό αντιπολίτευσης είναι πανθομολογούμενο, πίστεψε ότι μπορεί να το καλύψει. Αφέθηκε να παρασυρθεί όμως από τη δημοσιότητα που προκάλεσε η έκδοση του βιβλίου του και ανέτρεψε τη στρατηγική του. Ετσι, αντί να γίνει η έκδοση του βιβλίου ένα παράθυρο προς το μέλλον, άνοιξε το παράθυρο προς το παρελθόν. Ο εκδοτικός οίκος διοχέτευε στη δημοσιότητα κουτσομπολίστικού ενδιαφέροντος αποσπάσματα από το βιβλίο, ο Αλέξης μαγεύτηκε από την αναστάτωση που προκάλεσε και, από εκεί και πέρα, έπαθε Αρδίζογλου, κατά την ποδοσφαιρική ορολογία του παρελθόντος, δηλαδή, άρχισε να τρέχει με το κεφάλι κάτω και τελικά βγήκε με την μπάλα από το γήπεδο χωρίς να κάνει ούτε σουτ ούτε σέντρα.
Η «εθνική πυξίδα» του Καραμήτρου δεν είναι παρά μια σωστική λέμβος από το ναυάγιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολύ-πολύ να τον πάει μέχρι την επόμενη Βουλή. Ισως μαζί με τον ίδιο σώσει και κάποιους ακόμη, όχι πολλούς όμως…
ΟΥΦ, ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΑΜΕ
Σκληρή ειρωνεία, πράγματι. Τόσο καιρό ο Πρωθυπουργός αναζητεί μια ευκαιρία συνάντησης με τον πρόεδρο Τραμπ και, τώρα, ματαιώνει τη συμμετοχή του στο Νταβός, μην τυχόν και τον πετύχει σε κανέναν διάδρομο κι εκείνος αρχίσει να του γυρεύει το δισεκατομμύριο για την ανοικοδόμηση της Γάζας. Βοήθησε και η κακοκαιρία, που έδωσε τη δικαιολογία να καθυστερήσει την αναχώρησή του, μετά δεν προλάβαινε, επειδή ακολουθούσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ετσι, τη γλίτωσε, δηλαδή τη γλιτώσαμε, γιατί το ένα δισεκατομμύριο που ζητάει ο Τραμπ από κάθε χώρα που θα μετάσχει στο ιδιότυπο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα, που έχει σκαρφιστεί μόνος του, είναι κατά πάσα πιθανότητα μια απάτη. Μιλάμε για ένα ταμείο, με σκοπό την ανοικοδόμηση (real estate) στη Γάζα, το οποίο θα διαχειρίζεται αποκλειστικά ο Τραμπ. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο η Ουγγαρία του Ορμπαν συμμετέχει από τις ευρωπαϊκές χώρες στο Συμβούλιο. Υποθέτω ότι κάπως θα τα καταφέρουν οι Ούγγροι να βρουν το ποσό από τους ευρωπαϊκούς πόρους…
ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ
Είναι ανατριχιαστικό ότι οι Αρχές στο Ιράν ζητούν από τους συγγενείς των νεκρών από τις διαδηλώσεις να καταβάλουν ένα υπέρογκο ποσό για τα μέτρα του Ιράν, σχεδόν 4.000 δολάρια, για να παραλάβουν τις σορούς των νεκρών τους. Είναι μια μορφή ποινής για τις οικογένειες των εξεγερμένων. Δεν είναι όμως πρωτότυπη αυτή η πρακτική, την έχουμε συναντήσει ξανά στην ιστορία του είδους μας. Το ίδιο έκαναν και οι ναζί, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδίως στην Ανατολική Ευρώπη, όπου ήταν συγκεντρωμένο και το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής διασποράς. Οταν «εκκαθάριζαν» μια ομάδα Εβραίων, ζητούσαν μετά από την τοπική εβραϊκή κοινότητα να πληρώσουν το κόστος των πυρομαχικών που είχαν χρησιμοποιήσει. Πάντα σχολαστικοί οι Γερμανοί, εργατικό κόστος για το σκάψιμο των τάφων δεν ζητούσαν, γιατί τους υποχρέωναν να σκάψουν μόνοι τους τον λάκκο. Δεν είναι συμπτωματικό ότι και τα δύο αυτά καθεστώτα μοιράζονται το ίδιο μίσος για τους Εβραίους…
