«Ας μην ντρεπόμαστε γι’ αυτό που είμαστε» ήταν η απάντηση που έδωσε ο Εμανουέλ Μακρόν σε όλους όσοι εντός της Γαλλίας τον κατέκριναν για την απόφασή του να ανοίξει την περασμένη Τετάρτη το Ανάκτορο των Βερσαλλιών για το χατίρι του Ντόναλντ Τραμπ.
Γνώριζε άλλωστε πως η μεγαλομανία του προέδρου των ΗΠΑ είναι μάλλον ταπεινή μπροστά στη μεγαλομανία των Λουδοβίκων, που έβαλαν 20.000 εργάτες να δουλεύουν για 25 χρόνια, προκειμένου να παραδώσουν, στα τέλη του 18ου αιώνα, ένα κτίριο 700 δωματίων, με κήπους 8.000 στρεμμάτων, που κόστισε κάπου 10.500 τόνους ασήμι, δηλαδή περίπου 2,6 δισ. ευρώ σε σημερινά λεφτά.
Και όλα αυτά για να μένουν δίπλα τους οι ευγενείς και οι κληρικοί με τους οποίους συνήθιζαν να παίζουν χαρτιά. Βεβαίως από τυπικής απόψεως το Ανάκτορο δεν άνοιξε την Τέταρτη απλά και μόνο για το χατίρι του Τραμπ. Ανοιξε, όπως επισήμως ανακοινώθηκε, διότι εκεί υπέγραψε το 1784 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ τη Συνθήκη αναγνώρισης της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ από τη Γαλλία. Επίσης ασφαλώς και δεν είναι ο Τραμπ ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος που επισκέφθηκε τις Βερσαλλίες.
Πριν από αυτόν την είχαν επισκεφτεί μεταπολεμικά ο Τζον Κένεντι, ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο Τζίμι Κάρτερ και ο Ρόναλντ Ρίγκαν. Μόνο που αυτοί βρέθηκαν στο Ανάκτορο στο πλαίσιο διεθνών διασκέψεων, όπου παρόντες ήταν και άλλοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων.
Ο Τραμπ είναι ο μόνος αμερικανός πρόεδρος που τα τελευταία 60 χρόνια βρέθηκε στις Βερσαλλίες χωρίς κανέναν άλλον δίπλα του και ο Μακρόν ήξερε πως τέτοια «επίχρυση» πρόσκληση δεν θα την απέρριπτε.
Οπως άλλωστε δεν είχε απορρίψει ανάλογη πρόσκληση ούτε ο Βλαντίμιρ Πούτιν τον οποίο ο Εμανουέλ Μακρόν είχε προσκαλέσει το 2017 στις Βερσαλλίες, τρία χρόνια μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, για να τιμήσουν από κοινού τη συμπλήρωση 300 ετών από την επίσκεψη που είχε πραγματοποιήσει εκεί το 1717 ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας. Ο γάλλος πρόεδρος ήλπιζε τότε ότι μπορεί να φέρει τους Ρώσους «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Ματαιοπονούσε. Πέντε χρόνια αργότερα ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία.
Υπήρξαν βεβαίως και προσκεκλημένοι, όπως για παράδειγμα οι βρετανοί μονάρχες, που αντιμετώπισαν τις Βερσαλλίες «σαν το σπίτι τους». Εκεί προσκάλεσε το 1972 ο Ζορζ Πομπιντού τη βασίλισσα Ελισάβετ για να συνεορτάσουν την επικείμενη τότε προσχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Εκεί προσκάλεσε, πενήντα χρόνια αργότερα, ο Εμανουέλ Μακρόν τον βασιλιά Κάρολο για να επιβεβαιώσουν ότι παρά το Brexit οι σχέσεις της Γαλλίας με τη Βρετανία παραμένουν ισχυρές. Οι Βερσαλλίες ήταν, είναι και θα είναι ένα ανάκτορο παντός καιρού.
