Την περασμένη Τρίτη, στην κρύπτη της εκκλησίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών, στο κέντρο του Λονδίνου, ένα καινούργιο βρετανικό ποπ συγκρότημα με το όνομα «Amelia and the Housewives – «Η Αμίλια και οι Νοικοκυρές», παρουσίαζε ζωντανά τα τραγούδια του που σύντομα θα κυκλοφορήσουν σε δίσκο. Το κοινό ανταποκρινόταν – ένα ζευγάρι μάλιστα άρχισε να χορεύει.
Οι μουσικοί χαμογελούσαν ικανοποιημένοι μέχρι που έμειναν αποσβολωμένοι: το ζευγάρι που χόρευε ανέμελα μπροστά τους, ήταν ο Πολ Μακάρτνεϊ και η σύζυγός του, Νάνσι Σεβέλ. Ο Πολ Μακάρτνεϊ των Μπιτλς. Ο Μπετόβεν του εικοστού αιώνα.
Γνωρίζω την ιστορία από πρώτο χέρι: μία από τις «Νοικοκυρές» που συνοδεύουν την Αμίλια, και ο συνθέτης των τραγουδιών τους, είναι παιδικός μου φίλος. Και παρά το βρετανικό του φλέγμα, μου περιέγραψε τη σκηνή ως σουρεαλιστική: στην κρύπτη μιας παμπάλαιας εκκλησίας στο Λονδίνο, πέντε ερασιτέχνες καλλιτέχνες είδαν τον Πολ Μακάρτνεϊ να χορεύει και να ενδιαφέρεται για τη μουσική τους: έπιασε κουβέντα με τον κιθαρίστα και τον ντράμερ.
Προχθές, ο Μακάρντνεϊ κυκλοφόρησε τον 18ο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Τhe Boys of Dungeon Lane» – «Τα παιδιά της οδού Ντάντζον», ένα δρομάκι στο Λίβερπουλ, όπου ο ίδιος έπαιζε μικρός με τους φίλους του στη δεκαετία του 1950. Ενα δρομάκι που το χρησιμοποιούσαν για να ξεφύγουν προς το ποτάμι, τον Μέρσεϊ, όταν τα πράγματα αγρίευαν – οι έφηβοι όλου του κόσμου, όλων των εποχών, έχουν πάντα την ίδια αστείρευτη ενέργεια. Στο δρομάκι σύχναζε και ένα άλλο παιδί, ο Τζορτζ Χάρισον, που αγαπούσε επίσης πολύ το ροκ εν ρολ.
Το δρομάκι δεν ήταν και τίποτε σπουδαίο, όπως όλο το Λίβερπουλ μετά τον πόλεμο δεν ήταν και τίποτε σπουδαίο. Ηταν όμως το σπίτι τους, όπως λέει ένα από τα τραγούδια του δίσκου, το «Home To Us», που ο δημιουργός του τραγουδάει σε ντουέτο, με ένα άλλο παιδί της γειτονιάς του, τον Ρίνγκο Σταρ.
Η παιδική ηλικία αυτών των παιδιών και ενός ακόμη, του Τζον Λένον, στο Λίβερπουλ, έγινε τελικώς ιστορία όλου του κόσμου. Στον καινούργιο του δίσκο ο Μακάρτνεϊ την τιμά, όπως και την ιστορία των γονιών του που μεγάλωσαν τα παιδιά τους στη φτώχεια του μεταπολεμικού κόσμου.
Ομως μην έχετε αμφιβολία: ο δίσκος δεν είναι γλυκανάλατος ύμνος στο παρελθόν. Ο αιωνίως αισιόδοξος δημιουργός του κοιτάζει πάντα μπροστά και συνεχίζει, προς μεγάλη μας χαρά. Αυτό ακριβώς έκανε και την περασμένη Τρίτη, στην κρύπτη της εκκλησίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών.
