Το λέω χωρίς δισταγμό ότι θορυβήθηκα – και επιλέγω σκοπίμως το ρήμα. Για να θύμωσε τόσο πολύ ο Νίκος, σκέφτηκα, δεν μπορεί, κάτι πολύ σοβαρό πρέπει να ήταν η παρενόχληση που του έκαναν οι Τούρκοι καθώς το αεροπλάνο που τον μετέφερε στην Κύπρο πλησίαζε στον προορισμό του. Ανάλογη παρενόχληση υπέστησαν ο γάλλος και ο ολλανδός ομόλογος του κ. Δένδια, που μετέβαιναν επίσης στην Κύπρο για το συμβούλιο των υπουργών Αμυνας της ΕΕ.
Μα τι είδους παρενόχληση να ήταν αυτή στον αέρα; Οπωσδήποτε δεν θα μπορούσε να ήταν «παρακούμβηση», όπως λέμε όταν ένα πλοίο πλησιάζει ένα άλλο πλοίο και, χωρίς να του ζητήσει την άδεια, αρχίζει να το ψαύει πλευρικά. Οχι, η παρενόχληση του κ. Δένδια έγινε δι’ ασυρμάτου. Πώς γίνεται όμως παρενόχληση δι’ ασυρμάτου; Μίλησαν απρεπώς, π.χ. «ποιος είσαι εσύ, μανάρι μου;». Ή μήπως άρχισαν να τον λούζουν με χυδαία βρωμόλογα; Ξέρετε, αναρωτιέμαι, επειδή υπάρχει το σχετικό προηγούμενο, αλλά αντιστρόφως. Θυμάμαι, γύρω στα μέσα της περασμένης δεκαετίας, τον τότε υπουργό Αμυνας Π. Καμμένο να πετάει πάνω από νησιά και να σιχτιρίζει (κυριολεκτικά) τους Τούρκους από τον ασύρματο. Τα σχετικά πλάνα μετέδωσε (με δικαιολογημένη περηφάνια, ομολογουμένως…) η κρατική τηλεόραση της εποχής. Μήπως λοιπόν ήταν αυτοί τώρα που έκαναν το ίδιο στον Νίκο; Ούτε αυτό όμως ήταν η παρενόχληση.
Η παρενόχληση ήταν ότι οι Αρχές στα Κατεχόμενα ενήργησαν με τον τρόπο που θα ενεργούσε σε ανάλογη περίπτωση ένα αναγνωρισμένο κράτος, με δικό του FIR. Πήγαν, δηλαδή, να υποκαταστήσουν τον ρόλο της Λευκωσίας – με πρόσθετο bonus κιόλας ότι θα την έσπαγαν στον Δένδια. Το μήνυμα, λοιπόν, της παρενόχλησης ήταν ότι εσείς μπορείτε να μας λέτε «ψευδοκράτος», αν αυτό σας ικανοποιεί, όμως εμείς είμαστε εδώ και παραμένουμε από το 1983. Αυτό ήταν η παρενόχληση. Και ξέρετε τι έτσουξε περισσότερο; Οτι του το έκαναν οι ατιμάντρες, τα ρεμάλια, μπροστά στους φίλους του, που τους κατέβαζε όλο καμάρι στην Κύπρο. Πώς να μη γίνει τούρμπο μετά ο Νίκος;
Και φυσικά δεν το άφησε να περάσει έτσι! Ξέρετε τι έκανε στους Τουρκοκύπριους; (Γιατί τον βλέπετε έτσι ευγενή και πάντα ευπρεπή, αλλά ούτε φαντάζεστε πόσο σκληρός και αδυσώπητος είναι με τους εχθρούς του έθνους…) Τους έκανε ό,τι πιο βαρύ και επώδυνο μπορούσε να τους κάνει… Ενημέρωσε τους ομολόγους του στο συμβούλιο…
Και μετά; Μετά, δεν ξέρω. Φαντάζομαι όμως ότι και οι ομόλογοί του, από την πλευρά τους, θα ενημέρωσαν τον Νίκο για τις πολύ πιο επικίνδυνες «προκλήσεις» της Ρωσίας, στα βορειοανατολικά σύνορα της Ενωσης. Και τις αξιολογώ ως πιο επικίνδυνες γιατί γίνονται με ντρόουν, που κάπως ξεστρατίζουν και σκάνε στη Μολδαβία, τη Ρουμανία και τις χώρες της Βαλτικής. Οχι δι’ ασυρμάτου…
Καταλαβαίνω πόσο ευκολότερο είναι να βλέπεις τα ελληνοτουρκικά υπό το στενό πρίσμα των συμφερόντων μας, των αισθημάτων μας, των καημών μας, των τραυμάτων μας και όλων των άλλων που μας κάνουν τον εξυπνότερο* λαό του κόσμου. Ιδίως πόσο ευκολότερο είναι να πολιτεύεσαι έτσι. Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι με τον τρόπο αυτόν δεν συμβάλλεις στη διευθέτησή τους – φροντίζεις μάλλον για τη διαιώνισή τους.
*Σχετικά με την επιστημονική τεκμηρίωση της ιδιότητάς μας ως του εξυπνότερου λαού του κόσμου, ετοιμάζω πόνημα, το οποίο θα απευθύνεται στην Ακαδημία Αθηνών. Γιατί ποιος άλλος θεσμός είναι ο πλέον αρμόδιος να απονείμει την αναγνώριση; Είναι και ο πλέον αντικειμενικός, άλλωστε, για ζητήματα Ελληνισμού. Εννοείται, δε, ότι το αίτημα θα το απευθύνω προσωπικώς στον Προκόπιο Παυλόπουλο, καθόσον εκτιμώ ότι είναι ο καταλληλότερος για να το υποστηρίξει.
ΑΒΕΛΑΡΔΟΣ
Το ερώτημα αυτό απασχολεί σοβαρά τους αναλυτές: Υπήρχε σχέδιο ή, καλύτερα, «σκέδιο» πίσω από την παράλογη απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να ευνουχιστεί μόνος του; (Διευκρίνιση επί του γλωσσικού: σχέδιο το λέμε όταν είναι καλό και φωτεινό· σκέδιο όταν είναι κακό και σκοτεινό.) Πληροφορίες δεν έχω, όμως η καχυποψία που προκαλεί το ερώτημα είναι απολύτως βάσιμη. Γιατί, ποιος κάνει το άλμα στο κενό χωρίς να έχει φροντίσει προηγουμένως να υπάρχει δίχτυ ασφαλείας; Πολλοί είναι εκείνοι, λοιπόν, που υποψιάζονται ότι το δίχτυ ασφαλείας υπάρχει, αλλά δεν το γνωρίζουμε, για τον λόγο ότι μια τέτοια συμφωνία δεν μπορεί παρά να είναι μυστική. Επειδή ο Σωκράτης Φάμελλος (των χαρούμενων γραφείων) δεν μπορεί να είναι τόσο κουτός, πρέπει να είναι πονηρός! Αυτή είναι η λογική των καχύποπτων, με την οποία δεν θα διαφωνήσω, προτείνω μάλιστα τη συμβιβαστική λύση: είναι κουτοπόνηρος. Φαίνεται, όμως, οι καχύποπτοι λησμονούν ένα κρίσιμο στοιχείο: το 2015. Ολοι αυτοί έκαναν το άλμα στο κενό το 2015 – ξεχάσαμε κιόλας; Πανηγύριζαν μάλιστα, μέσα στο Μαξίμου για το επαίσχυντο 61% στο δημοψήφισμα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά, συνεπώς, που κάνουν άλμα στο κενό. Γνωρίζουν το άθλημα και, δεδομένης της φιλοτιμίας που τους διακρίνει, ασκούνται για να βελτιωθούν. Ωστόσο, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά μεταξύ του τότε και του τώρα. Τότε πέταγαν στο κενό τη χώρα· τώρα το άλμα το κάνουν οι ίδιοι και αφορά τις δουλίτσες τους και το μέλλον τους. Δεν είναι το ίδιο. Σαφή θέση επί του ζητήματος, επομένως, δεν έχω. Για ένα μόνο είμαι σίγουρος: ο Σωκράτης είναι ο σύγχρονος Αβελάρδος της Αριστεράς!
