Αν θέλετε με μια ματιά να καταλάβετε το πρόβλημα των ΗΠΑ, κάντε τον κόπο να δείτε τη συνέντευξη Τύπου του προέδρου Τραμπ, μετά το πέρας των εργασιών της G7. Η κατάπτωσή του, πνευματική και σωματική, δεν κρύβεται. Απήγγειλε από στήθους το ίδιο γνωστό ρεπερτόριο από κομπασμούς, εμμονές, προσβολές και νευρώσεις, με τις ίδιες μακράς διαρκείας παρεκβάσεις πάντοτε για κάτι ανούσιο. Εν τούτοις, η αισθητή διαφορά από τον Τραμπ που θυμόμασταν μέχρι και πριν από έναν χρόνο περίπου ήταν ότι επαναλάμβανε τα ίδια ξανά και ξανά, σαν να είχε ξεχάσει ότι τα είχε πει μόλις πριν από λίγο! Χωρίς καμία παρέκκλιση μάλιστα στις διατυπώσεις. Ηταν τόσο αλλόκοτο, ώστε στα πρώτα 15 λεπτά, μέχρι να καταλάβω, αναρωτιόμουν μήπως κάτι πηγαίνει στραβά στη διαδικτυακή μετάδοση. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίον η εισαγωγική ομιλία του στη συνέντευξη διήρκεσε σαράντα αφόρητα λεπτά, περισσότερο δηλαδή από το μισό του χρόνου της συνέντευξης.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι δεν είχε το μπρίο που άλλοτε έκανε τις παραστάσεις του διασκεδαστικές ως θέαμα, ακόμη και σε εκείνους που τον απεχθάνονται. Καμπουριασμένος, με μάτια μισόκλειστα, ξέπνοη φωνή, με δέρμα σαν περγαμηνή, δεν ήταν πια ο ημίτρελος που μπορούσα να τον παίρνω στο χάζι, για να εκτονώνω τον θυμό που μου προκαλούσε. Ηταν ένας καταβεβλημένος γέρος, που χάνει σταδιακά τις δυνάμεις του και τη διαύγειά του, χωρίς μάλιστα ίχνος αυτεπίγνωσης, σε σημείο ώστε να κοροϊδεύει τον Μπάιντεν (απορείς που τον θυμήθηκε) για τη γεροντική αδυναμία του στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.
Το συμπέρασμα είναι ότι, μετά από αυτό το οικτρό θέαμα, ό,τι και αν περιλαμβάνει η συμφωνία του με το Ιράν, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει…
Αν τώρα θέλετε να δούμε το πρόβλημα της λεγόμενης Γηραιάς Ηπείρου, να δούμε δηλαδή τι είναι εκείνο που κάνει τις ρητορείες περί ενότητας και ευρωπαϊκής «υπερδύναμης» να απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα, ας στρέψουμε την προσοχή μας στο ναυάγιο του ευρωπαϊκού πρότζεκτ για το πολεμικό αεροπλάνο του μέλλοντος. Το πρόγραμμα, με την επωνυμία «Future Air Combat System», ξεκίνησε το 2017, ως συνεργασία Γαλλίας και Γερμανίας στην οποία αργότερα προσχώρησε και η Ισπανία. Σκοπός ήταν η ανάπτυξη ενός ευρωπαϊκού αεροσκάφους με τεχνολογία «stealth», που το κάνει αόρατο από τα ραντάρ, το οποίο θα επιχειρεί μαζί με σμήνος ντρόουν να το καλύπτουν γύρω του, ενώ όλο το σύστημα θα τροφοδοτείται με πληροφορίες από δορυφόρο και θα ελέγχεται από το έδαφος. Εν ολίγοις, σκοπός της Ευρώπης ήταν να φτιάξει τη δική της «αμερικανιά», που θα ήταν εφάμιλλη των αμερικανικών.
Την περασμένη εβδομάδα έπεσαν οι τίτλοι του τέλους στο πρότζεκτ. Η Γερμανία αποχώρησε, επειδή η Γαλλία, που έχει ανώτερη βιομηχανία στον αμυντικό τομέα, αντιμετώπιζε τη Γερμανία ως υπεργολάβο και όχι ως συνεταίρο. Δεν έχει σημασία ποιος από τους δύο είχε δίκιο· μεγαλύτερη σημασία έχει ότι εκείνος που είχε το άδικο κατάφερε να ματαιώσει τη συνεργασία. Λάβετε υπ’ όψιν, δε, ότι το αεροσκάφος ήταν το ένα μέρος μόνο του πρότζεκτ. Τα υποσυστήματα του όλου συστήματος (δορυφόροι, ντρόουν, αισθητήρες, η αρχιτεκτονική του δικτύου κ.λπ.) ήταν το άλλο και εξίσου σημαντικό. Είναι, δε, τόσο περίπλοκο όλο αυτό, ώστε να είναι απαραίτητη η συνεργασία όσων μπορούν να εισφέρουν, έστω και σε δεύτερο ή τρίτο ρόλο. Εν πάση περιπτώσει, πάει αυτό, τέλειωσε. Η απεξάρτηση της Ευρώπης από τη στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή της υπερδύναμης αποδεικνύεται φενάκη. Επομένως; Στα F-35, αδελφές μου, στα F-35!…
Επιπλέον, σε αυτή τη θλιβερή αποτυχία, πέφτει βαριά η σκιά της ειρωνείας από την τελευταία συνεδρίαση του ECO/FIN (Συμβούλιο Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων) στο Λουξεμβούργο. Η ειρωνεία προκύπτει από την ομιλία με την οποία ο έλληνας υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης, έθεσε την ανάγκη της ενοποίησης των κεφαλαιαγορών στη ζώνη του ευρώ – ουσιαστικά, μίλησε στη γραμμή της περίφημης Εκθεσης Ντράγκι. Πρόκειται για το αυτονόητο, που θα εκτοξεύσει την ευρωπαϊκή οικονομία και, παρ’ όλα αυτά, προσκρούει σε εθνικά συμφέροντα. Δεν μέμφομαι, ούτε υποτιμώ τα όποια εθνικά συμφέροντα εμποδίζουν τους Ευρωπαίους να ολοκληρώσουν την πραγματικά ενιαία αγορά. Αντιθέτως, τα σέβομαι και πολύ περισσότερο όταν βλέπω τη δύναμή τους. Λέω μόνο ότι δεν υπάρχει παρηγοριά στις αυταπάτες.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ
Με την κατάσταση του κόσμου μας τόσο ζοφερή, πάλι καλά που υπάρχει ο Υπαρκτός Ελληνισμός να μας διασκεδάζει, να μας παρηγορεί και, κυρίως, να μας θυμίζει ότι το μεγαλύτερο λάθος στη ζωή είναι να την παίρνεις στα σοβαρά. Θαυμάστε, ας πούμε, πόσο έξυπνα θα αντιμετωπίσει την ακρίβεια των τιμών η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία Μαρία Καρυστιανού: με την πολιτική βούληση, όπως λέει. Τη θεωρεί σημαντικότερη για τη θεραπεία του προβλήματος, γι’ αυτό και δεν χάνει χρόνο να καταλάβει πώς λειτουργεί η αγορά. Οπως το σπαθί του Αλέξανδρου έκοψε τον Γόρδιο Δεσμό, ομοίως η κυρία Καρυστιανού θα πατάξει την ακρίβεια με τη βούλησή της. Σας ακούω να λέτε ότι δεν γίνεται αυτό; Μην το λέτε, γιατί σφάλλετε. Γίνεται και παραγίνεται, αν μπορείς να ανοίξεις ταυτοχρόνως όλα τα τσάκρα και να ενεργοποιήσεις το τρίτο μάτι. Και γίνεται, σας πληροφορώ, με την κβαντική προσέγγιση. Δυστυχώς, όμως, δεν έχω τον απαιτούμενο χώρο να σας το εξηγήσω. Αλλη φορά…
