Οι συλλήψεις και οι προσωρινές κρατήσεις για τον φονικό εμπρησμό στο υποκατάστημα της Marfin έπειτα από 16 ολόκληρα χρόνια άνοιξαν και πάλι ένα βαρύ κεφάλαιο για ένα έγκλημα που παραμένει ατιμώρητο και ανεπούλωτο τραύμα για συγγενείς των θυμάτων, τους επιζήσαντες αλλά και για τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία.
Υστερα από έρευνες τα τελευταία χρόνια με τη συνδρομή νέων τεχνολογικών δεδομένων, οι αρμόδιες αστυνομικές αρχές συγκρότησαν τον φάκελο και η Δικαιοσύνη, η μόνη αρμόδια να αξιολογήσει τα επιβαρυντικά στοιχεία, προχώρησε σε εντάλματα σύλληψης για τρεις, δύο εκ των οποίων ήδη προφυλακίστηκαν. Συνήγοροι των κατηγορουμένων, όπως ήταν ως έναν βαθμό αναμενόμενο, έκαναν λόγο για σκευωρία, ισχυρισμό που διατυπώθηκε στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και από κάποιους που έχουν δημόσιο λόγο. Είναι όμως σκευωρία οι συλλήψεις για τη Marfin;
H άποψη της σκευωρίας δεν επιβεβαιώνεται από την ίδια τη δικογραφία, ούτε από τις μέχρι τώρα αξιολογήσεις των δικαστικών αρχών, που εξέδωσαν εντάλματα σύλληψης, άσκησαν διώξεις, και μάλιστα βαρύτατες, και προχώρησαν σε προσωρινές κρατήσεις. Σκευωρία, άλλωστε, σημαίνει ανυπαρξία πραγματικών στοιχείων, ότι δεν υπάρχουν, και αυτά που περιλαμβάνονται στη δικογραφία είναι κατασκευασμένα. Ομως το φωτογραφικό υλικό που ξαναδιαβάστηκε με νέες μεθόδους και αξιοποιήθηκε εκ νέου καθώς και οι μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων που περιλαμβάνονται στη δικογραφία της Marfin δεν είναι κατασκευές, είναι πραγματικά γεγονότα.
Δικαστικές πηγές αξιολογούν τα επιβαρυντικά στοιχεία για τους εμπλεκομένους, που προσωρινά κρατούνται, ως σημαντικά και για ορισμένα από αυτά εκφράζεται η αξιολόγηση ότι αλληλοεπιβεβαιώνονται, γεγονός σημαντικό και κρίσιμο.
Αλλωστε, αν δεν τα αξιολογούσαν έτσι τα στοιχεία της δικογραφίας οι αρμόδιες δικαστικές αρχές, δεν θα προχωρούσαν σε προσωρινές κρατήσεις των δύο που απολογήθηκαν.
Ωστόσο τα σημαντικά αυτά στοιχεία που έχουν οδηγήσει σε προσωρινές κρατήσεις κρίσιμο είναι αν θα αποδειχθούν και ικανά να οδηγήσουν σε καταδίκη.
Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθώς το δικαστήριο που θα δικάσει, πέρα από τη μεγάλη χρονική απόσταση που χωρίζει το έγκλημα από τη δίκη, συγκροτείται κατά πλειοψηφία από ενόρκους, δηλαδή απλούς πολίτες που καλούνται να ψηφίσουν για την επιβολή βαρύτατων ποινών, που στην προκειμένη περίπτωση, αν οδηγηθούν σε καταδικαστική κρίση, μιλάμε για ισόβια.
Χωρίς την καταδίκη όμως η ιστορία της Marfin με τους τρεις νεκρούς θα μείνει και πάλι μετέωρη, προκαλώντας συνέπειες που δεν περιορίζονται μόνο στους εμπλεκομένους αλλά και στους συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι θα ξαναζήσουν τα τραγικά γεγονότα χρόνια μετά, όταν με κόπο και ψυχικό κόστος επιχειρούν για τόσο καιρό να επουλώσουν τα τραύματά τους.
Το κόστος θα είναι βαρύ και για τη Δικαιοσύνη, η οποία οφείλει το υλικό των αστυνομικών αρχών να το αξιολογήσει με εξαιρετική θεσμική βαρύτητα, ώστε το όποιο αποτέλεσμα να είναι η πραγματικότητα και μόνο.
Μέχρι όμως η Δικαιοσύνη να αποφανθεί, οι φωνές για σκευωρίες και για δικογραφία που είναι στον αέρα δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα των στοιχείων που οφείλουν να αξιολογηθούν δικαστικά. Ολα τα άλλα είναι για άλλες προσεγγίσεις, που δεν ταιριάζουν στην αναζήτηση της αλήθειας για ένα τόσο βαρύ έγκλημα, που μένει χωρίς τιμωρία για 16 χρόνια σε μια δημοκρατία που οφείλει την απάντηση για τους νεκρούς της Marfin και την απόδοση της ποινικής τιμωρίας σε εκείνους που τόλμησαν να κάψουν ζωντανούς αθώους ανθρώπους.
