Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με την πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Aγκυρα βράζει από θυμό. Εκτός από «απαξίωση» της ελληνικής παρουσίας στη Σύνοδο, η πρόεδρος, κυρία Καρυστιανού, διαπιστώνει «δουλικότητα χαρακτήρα» στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, στον οποίο απευθύνει ή, μάλλον, απαγγέλλει την κατηγορία της «Εσχάτης Προδοσίας»!
Το έγκλημά του, κατά τη διατύπωση της προέδρου, είναι «η σκόπιμη μη άσκηση του βέτο» εκ μέρους της Ελλάδας, για το οποίο πιστεύει ότι είναι «αναφαίρετο δικαίωμά μας». Η φλογερή ανάρτηση καταλήγει με τη σύγχρονη Μπουμπουλίνα (όπως την παρομοίασε ένας απόγονος του Νικηταρά του Τουρκοφάγου) να ομολογεί ότι «ως Ελληνίδα, νιώθω ντροπή, θυμό και απογοήτευση».
Είναι δικαίωμα της κυρίας Καρυστιανού (αναφαίρετο κιόλας, αν το θέλει έτσι) να παίζει την εθνική εισαγγελέα. Η ίδια επιλέγει το ύφος με το οποίο πολιτεύεται και απευθύνεται στον κόσμο. Αν της αρέσει να μιλάει με τον στόμφο και την πόζα μελλοντικής ηρωίδας σε biopic του Γιάννη Σμαραγδή (μετά τον Κολοκοτρώνη, εννοείται), σε εμάς δεν πέφτει λόγος – αυτά κρίνονται και αποφασίζονται στην καμαρίλα των δύο φιλενάδων.
Η στάση της, όμως, είναι μία πρώτης τάξεως αφορμή για να επισημάνουμε τους κινδύνους από τη μεγάλη αυταπάτη, την οποία τρέφουν στο μυαλό τους και πάρα πολλοί άλλοι εκτός από την κυρία Καρυστιανού. Δεν είναι μάλιστα μια αθώα αυταπάτη, αν κρίνουμε από τις βαρύτατες επιπτώσεις στην πρόεδρο (αισθήματα θυμού, ντροπής και απογοήτευσης). Συνεπώς, έχει σημασία να την εξετάσουμε στο φως της ημέρας.
Λυπάμαι που θα απογοητεύσω ή θα ταράξω κάποιους με αυτό που θα πω, ξέρετε όμως, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ δεν είχε αντικείμενο τα ελληνοτουρκικά… Τι να κάνουμε; Το ξέρω ότι είναι δυσάρεστο, αλλά αυτό είναι. Τους απασχόλησαν κυρίως η στρατηγική των επενδύσεων στην αμυντική βιομηχανία (το 5% για την άμυνα που απαιτεί ο πρόεδρος Τραμπ), η διευκόλυνση της βιομηχανικής συνεργασίας για την παραγωγή εξοπλισμών, καθώς και η υποστήριξη της Ουκρανίας στον αγώνα της εναντίον των ρώσων εισβολέων.
Αυτά περιλαμβάνονται στα πέντε σημεία του ανακοινωθέντος (το έκτο σημείο δεν υπολογίζεται, διότι σε αυτό εκφράζονται ευχαριστίες για την άψογη φιλοξενία). Θα μπορούσε η Ελλάδα να εξαιρεθεί με τη θέλησή της από τη νέα στρατηγική του ΝΑΤΟ προκειμένου να πλήξει την Τουρκία; Μα, θα έπληττε μόνο τον εαυτό της αν το έκανε! Επιπλέον, δε, θα δικαίωνε απολύτως τους Τούρκους στην κρίση των άλλων συμμάχων. «Θυμάστε που σας λέγαμε; Δεν είναι σοβαροί οι άνθρωποι…».
Αυτό θα έλεγαν σε όλους και μην αμφιβάλλετε ότι δεν θα βρισκόταν ένας να υποστηρίξει τα «απαράγραπτα ελληνικά δίκαια». Είτε με την ευρεία έννοια του εθνικού συμφέροντος, που εξετάζει τη θέση της χώρας μέσα στους διεθνείς συσχετισμούς ισχύος, είτε με την πιο στενή, που δίνει προτεραιότητα σε ό,τι θα βλάψει ή θα εμποδίσει την Τουρκία, η διαφωνία μας και η απομόνωση από τη στρατηγική της Συμμαχίας δεν θα συνέφεραν καθόλου και σε τίποτα την Ελλάδα.
Θα συνέφεραν όμως τη Ρωσία. Α, ναι! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πανηγύριζαν στο Κρεμλίνο. Η πάγια πολιτική τους ήταν να υποδαυλίζουν την αντιπαράθεση για τα ελληνοτουρκικά ώστε να συντηρείται και, ει δυνατόν, να επιδεινώνεται το γνωστό πρόβλημα στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας. Αυτό όμως η κυρία Καρυστιανού θα το θεωρούσε «έμπρακτη δήλωση εθνικής αξιοπρέπειας»! Συγγνώμη αν σας το χαλάω, αλλά δεν υπάρχει καμία αξιοπρέπεια σε εκείνον που πυροβολεί το πόδι του – εντάξει; Μόνο η χλεύη και ο οίκτος τού αξίζουν – και, φυσικά, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αξιοπρέπεια στην εθελούσια απομόνωση της χώρας, με ταυτόχρονη μάλιστα δικαίωση της Τουρκίας, μόνο σε νοσηρά μυαλά που έλκονται από την αυτοκαταστροφή μπορεί να υπάρχει.
Μη νομίζετε όμως ότι εκείνοι που τα λένε τα πιστεύουν κιόλας! Οχι, βέβαια, σιγά μην είναι κορόιδα! Επαγγελματίες είναι οι άνθρωποι, τα λένε για να προσελκύσουν κορόιδα και ευήθεις. Αυτό ισχύει και για τους ακροδεξιούς πολιτευτές και για τους πολυδιάστατους της Αριστεράς. Εξαιρώ από τη γενίκευση την κυρία Καρυστιανού, γιατί είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνει για τι μιλάει. Η κυρία Καρυστιανού, δυστυχώς για την ίδια, τα πιστεύει αυτά που λέει.
ΒΕΤΟ
Σημειώστε ότι το βέτο, όπως το εννοούν τουλάχιστον οι οπαδοί της αξιοπρέπειας του αυτοτραυματισμού, δεν υφίσταται. Εφόσον δεν πρόκειται για εισδοχή νέου μέλους ή για έναρξη πολεμικών επιχειρήσεων, δεν μπορείς να εμποδίσεις τη διαμόρφωση της στρατηγικής της Συμμαχίας· μπορείς, αν θέλεις, να μείνεις στην άκρη και να μη συμμετέχεις. Για τη δική μας περίπτωση, αυτό θα σήμαινε ότι το δικό μας κενό στη λειτουργία της Συμμαχίας το παραχωρούμε εμείς οι κιμπάρηδες στην Τουρκία. Θα επρόκειτο για επανάληψη του μεγάλου λάθους του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με την απόσυρση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας. Αν, πάντως, θα έπρεπε σώνει και καλά να εκφράσουμε μια διαφωνία, το ασφαλέστερο θα ήταν για το έκτο σημείο του ανακοινωθέντος, όπου εξαίρεται η τουρκική φιλοξενία. Θα μπορούσαμε να ζητήσουμε έναν αστερίσκο, που να λέει με εύσχημο τρόπο ότι η ελληνική ίσως είναι καλύτερη…
