To 1921, όταν o «Manchester Guardian» («Guardian» από το 1959) συμπλήρωνε τα εκατό χρόνια του, ο εκδότης του C. Ρ. Scott κληροδοτούσε στη δημοσιογραφία μια σημαντική διάκριση ανάμεσα σε σχολιασμό και γεγονότα: «Ο σχολιασμός είναι ελεύθερος αλλά τα γεγονότα είναι ιερά» (comment is Free but facts are sacred). Κανένα από τα δύο μέρη αυτής της πρότασης δεν είναι αυτονόητο αλλά, επειδή στη σημερινή δημοκρατική μας αιθρία μόνο ιδιάζουσες εκδοχές συνωμοσιολογίας θα αμφισβητούσαν την ελευθερία του σχολιασμού, είναι το δεύτερο μέρος, δηλαδή ο σεβασμός γεγονότα, που βρίσκεται υπό αίρεση. Η συκοφάντηση της έννοιας του «γεγονότος» είναι ιστορία με βαθιές φιλοσοφικές ρίζες, έδωσε ποικίλους εξωτικούς καρπούς μέσα στην «κλιματική αλλαγή» της μετανεωτερικότητας και ένα πρωί ξυπνήσαμε στον αστερισμό της «μετα-αλήθειας» (post-truth), λέξη της χρονιάς για το 2016 σύμφωνα με το Oxford Dictionary, οριζόμενη ως κατάσταση όπου η προβολή καθαρά προσωπικών απόψεων, η θυμικότητα και οι συναισθηματισμοί επηρεάζουν την κοινή γνώμη πολύ περισσότερο από όσο τα αντικειμενικά γεγονότα. Προϊόν ανάλογης ασέβειας είναι και η πιο κοινή και εύπεπτη κατηγορία των fake news. Ως γνωστόν, πολύ πρόσφατα ο συνδυασμός της πολιτικής της μετα-αλήθειας και των fake news κατάφερε να ολοκληρώσει τετραετή θητεία στον προεδρικό θώκο της Αμερικής.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν είδα έναν αμερικανικό ιστότοπο (που διεκδικεί ρόλο μαντρόσκυλου της ειδησεογραφικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας) να διαπιστώνει ότι «”Το Βήμα” χρησιμοποιεί ελάχιστα συναισθηματικές διατυπώσεις στους πρωτοσέ
