Η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα με ιστορία. Είναι η γενέτειρα του θεάτρου. Από τις αρχαίες τραγωδίες και τις κωμωδίες μέχρι τις σύγχρονες παραστάσεις, το θέατρο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας. Και μπορεί η Πιερία να είναι μικρή σε έκταση και πληθυσμό, όμως στον τομέα του θεάτρου παρουσιάζει αξιόλογη δραστηριότητα.
Ενα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά της «διαμάντια» είναι το Αρχαίο Θέατρο του Δίου. Πρόκειται για θεατρική κατασκευή, με τυπικά ελληνιστική διάταξη, αποτελούμενη από χωμάτινη ορχήστρα (κονίστρα), λίθινο περιμετρικό αποχετευτικό αγωγό, κοίλο κατασκευασμένο με επίχωση από φερτό υλικό και λίθινο κτίριο σκηνής, το οποίο δεν σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στο θέατρο αυτό πρωτοανέβηκαν τα έργα του Ευριπίδη (ο ίδιος ζούσε στην αυλή του βασιλιά Αρχέλαου τα τελευταία χρόνια της ζωής του) «Αρχέλαος» (410 π.Χ.), και «Βάκχες» (407 π.Χ.). Η σωζόμενη μορφή του θεάτρου είναι αποτέλεσμα ανακαίνισης ή καλύτερα ανακατασκευής εκ βάθρων στην ίδια θέση, η οποία έγινε στο δεύτερο μισό του 3ου π.Χ. αιώνα, στα χρόνια του Φιλίππου Ε’.
Εκεί διοργανώνονταν γιορτές και αγώνες, θεατρικοί και αθλητικοί. Η αρχιτεκτονική του, όπως και σε όλα τα αρχαία θέατρα, εξασφάλιζε άριστη ακουστική και ορατότητα από κάθε σημείο. Στο Δίον τελούνταν τα περίφημα «εν Δίω Ολύμπια» (8ος-4ος αι. π.Χ.), γεγονός που μαρτυρείται και από επιγραφή, η οποία εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο του Δίου και αναφέρει την τέλεση γυμνικών και σκηνικών αγώνων που διαρκούσαν 4-5 ημέρες και αποτελούσαν σημαντικό πολιτιστικό γεγονός της εποχής.
Είμαστε πολύ τυχεροί που το Αρχαίο Θέατρο του Δίου έχει αναστηλωθεί και παραμένει ενεργό, φιλοξενώντας θεατρικές παραστάσεις και μουσικές εκδηλώσεις από διάφορους ομίλους-ομάδες, κυρίως στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ολύμπου, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Οι σύγχρονες ομάδες
Παράλληλα, αξιόλογες τοπικές θεατρικές ομάδες συμβάλλουν στη διατήρηση του θεατρικού πνεύματος στην περιοχή μας. Ξεχωρίζει η θεατρική ομάδα Πήγασος, η οποία από το 1980 με μεράκι και ενθουσιασμό κατάφερε να «ανέβει στη σκηνή» και συνεχίζει δυναμικά μέχρι σήμερα, με τμήματα ενηλίκων, εφήβων και παιδιών. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται παραστάσεις όπως «Η μαριχουάνα της μαμάς είναι η πιο γλυκιά» του Ντάριο Φο (σκηνοθεσία Χάρη Αμανατίδη) και «Πώς να παντρευτείτε έναν δισεκατομμυριούχο» της Οντρεϊ Βερνόν (σκηνοθεσία Δανάης Αμανατίδου).
Σημαντική παρουσία έχει και το θέατρο Commedia, με τμήματα όλων των ηλικιών και παραστάσεις όπως «Ολα στη φόρα» του Θανάση Μαργαρίτη και «Χόρεψέ με, πατέρα» της Κατερίνας Αντωνιάδου σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη. Εξίσου αξιόλογο είναι και το θέατρο Μω, με παραστάσεις όπως «Η Μουσειοβαλίτσα του Μάρκο Πόλο» σε σκηνοθεσία Τίνας Ιωαννίδου.
Σημαντική είναι επίσης η δράση σχολικών ομάδων και συλλόγων, που καταφέρνουν να ανεβάζουν εξαιρετικές παραστάσεις.
Ολα τα θέατρα της περιοχής μας έχουν πολλαπλά οφέλη για την πόλη μας. Προσελκύουν επισκέπτες, ενισχύοντας την τοπική οικονομία, ενώ ταυτόχρονα δίνουν ζωή στην πόλη και την καθιστούν πολιτιστικό πόλο έλξης.
Επιπλέον, το θέατρο είναι μια μορφή ψυχαγωγίας για όλους τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, τους απομακρύνει από τις οθόνες, καθώς αποτελεί χώρο συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών, ενώ παράλληλα καλλιεργεί την κριτική σκέψη και συχνά οδηγεί σε προβληματισμό.
Τέλος, δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, όπως ηθοποιών, σκηνοθετών, τεχνικών και άλλων επαγγελμάτων που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία και τη συντήρηση των θεατρικών χώρων.
Παρ’ όλα αυτά, είναι θλιβερό το γεγονός ότι, ενώ ζούμε στη χώρα που γέννησε το θέατρο, ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για αυτή την τέχνη. Παρότι οι θεατρικοί χώροι της περιοχής μας ανεβάζουν συχνά παραστάσεις, λίγοι τις παρακολουθούν, χάνοντας μια πολύτιμη ευκαιρία επαφής με τον πολιτισμό μας.
Πιστεύουμε πως είναι κρίμα να αγνοούμε την πολιτιστική μας κληρονομιά επιλέγοντας να μένουμε μπροστά σε μια οθόνη. Βέβαια, ευελπιστούμε ότι με τη σωστή προώθηση του θεάτρου, κυρίως μέσα από τα σχολεία και τα ΜΜΕ, περισσότεροι άνθρωποι θα ευαισθητοποιηθούν και το θέατρο θα αποκτήσει τη θέση που του αξίζει στη ζωή μας.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην εφημερίδα TO BHMA της Κατερίνης που κυκλοφόρησε με «Το Βήμα της Κυριακής» στις 22 Φεβρουαρίου 2026.
