Υπάρχουν ορισμένες πεποιθήσεις για τον γάμο και τις μακροχρόνιες σχέσεις που μοιάζουν αθώες, αλλά στην πράξη μπορούν να οδηγήσουν πολλούς ανθρώπους σε απογοήτευση. Συχνά, δεν είναι οι μεγάλες κρίσεις ή οι συγκρούσεις που κρατούν κάποιον εγκλωβισμένο σε έναν δυστυχισμένο γάμο, αλλά οι προσδοκίες που έχει χτίσει γύρω από το τι «πρέπει» να προσφέρει ένας σύντροφος.
Μία από τις πιο διαδεδομένες αντιλήψεις είναι ότι ο κατάλληλος άνθρωπος θα καλύψει όλα τα συναισθηματικά μας κενά. Η ιδέα αυτή καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες από ταινίες, βιβλία και ρομαντικές αφηγήσεις που παρουσιάζουν τον έρωτα ως τη λύση για κάθε προσωπική ανασφάλεια ή έλλειψη. Στην πραγματικότητα, όμως, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αναλάβει μόνος του την ευθύνη της ψυχικής πληρότητας ενός άλλου. Κανείς δε μπορεί να γίνει «τα πάντα» σου. Μια υγιής σχέση λειτουργεί ως σημαντικό κομμάτι μιας ήδη ολοκληρωμένης ζωής και όχι ως υποκατάστατό της.
Κανείς δε μπορεί να γίνει «τα πάντα» σου.
Εξίσου προβληματική είναι η πεποίθηση ότι ο σύντροφος έχει καθήκον να μας κάνει ευτυχισμένους. Αν και η συντροφικότητα, η υποστήριξη και η αγάπη παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ευημερία μας, η προσωπική ευτυχία δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από κάποιον άλλο. Ακόμη κι ο σύντροφός μας, παραμένει ένας εξωτερικός παράγοντας και δε μπορούμε να θέτουμε την ευτυχία μας σε εξωτερικούς παράγοντες. Όταν ένας άνθρωπος αναθέτει στον σύντροφό του την ευθύνη για τη δική του συναισθηματική ισορροπία, δημιουργείται συχνά μια σχέση εξάρτησης που καταλήγει σε απογοήτευση και αμοιβαία πίεση. Οι πιο σταθερές σχέσεις χτίζονται από δύο αυτόνομους ανθρώπους που επιλέγουν να μοιράζονται τη ζωή τους, όχι από δύο μισά που προσπαθούν να γίνουν ένα ολόκληρο. Το ψέμα του «άλλου μισού» έχει κάνει περισσότερο κακό παρά καλό στις σχέσεις.
