Κάθε καλοκαίρι κουβαλά μαζί του μια υπόσχεση: ότι θα ξεκουραστούμε. Ότι θα αφήσουμε πίσω μας την ένταση της καθημερινότητας, το άγχος της δουλειάς, τις υποχρεώσεις και την αίσθηση ότι τρέχουμε διαρκώς να προλάβουμε κάτι. Οι διακοπές εμφανίζονται σχεδόν σαν μια ψυχική «παύση» που θα μας επιτρέψει να πάρουμε ανάσα. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι διαπιστώνουν κάτι παράδοξο: ακόμη και όταν βρίσκονται μακριά από τη δουλειά τους, σε ένα όμορφο μέρος, δυσκολεύονται να χαλαρώσουν πραγματικά.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Ένας λόγος είναι ότι ο εγκέφαλός μας δεν αλλάζει ρυθμό τόσο εύκολα όσο αλλάζει το περιβάλλον μας. Το άγχος και η ένταση δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των εξωτερικών συνθηκών αλλά και εσωτερικών μοτίβων σκέψης που έχουμε αναπτύξει με τον καιρό. Όταν έχουμε περάσει μήνες – ή και χρόνια – λειτουργώντας σε μια κατάσταση διαρκούς πίεσης, συνηθίζουμε να βρισκόμαστε σε εγρήγορση. Ακόμη και όταν η εξωτερική πίεση μειώνεται, ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο για να «κατεβάσει ταχύτητα».
Συχνά, μάλιστα, κουβαλάμε μαζί μας στις διακοπές το ίδιο πρόγραμμα που είχαμε και πριν φύγουμε. Προσπαθούμε να οργανώσουμε τα πάντα: τι θα δούμε, πού θα πάμε, τι πρέπει να προλάβουμε. Με έναν τρόπο, συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τη λογική της παραγωγικότητας, απλώς σε διαφορετικό περιβάλλον. Οι διακοπές μετατρέπονται έτσι σε μια ακόμη λίστα πραγμάτων που πρέπει να γίνουν.
Όταν ο ρυθμός της ζωής επιβραδύνεται, υπάρχει περισσότερος χώρος για εσωτερικό διάλογο. Μερικές φορές αυτή η σιωπή μπορεί να είναι άβολη. Έτσι, αντί να χαλαρώνουμε, γεμίζουμε τον χρόνο μας με δραστηριότητες ή με συνεχή ενασχόληση με το κινητό.
