Το babydoll dress της Olivia Rodrigo έγινε debate – Η μόδα απαντά μέσα από την ιστορία της

Τι είναι όμως τα babydoll φορέματα; Πρόκειται για κοντά, αέρινα φορέματα με ρομαντικές λεπτομέρειες, φουσκωτά μανίκια και μια συνολικά «κοριτσίστικη» εικόνα, τα οποία η Rodrigo έχει φορέσει σε εμφανίσεις, βίντεο κλιπ και περιοδείες, δημιουργώντας μια συνεπή οπτική ταυτότητα γύρω από το νέο της άλμπουμ.

Στο video clip του “Drop Dead”, η Olivia εμφανίζεται να περιφέρεται στους χώρους των Βερσαλλιών φορώντας ένα αέρινο Chloé σύνολο που θυμίζει lingerie-inspired babydoll αισθητική. Για κάποιους θεατές, το look αυτό, λόγω τόσο της ονομασίας “babydoll” όσο και της σύνδεσής του με πιο νεανικές, ρομαντικές σιλουέτες, έφερε στο μυαλό τη συζήτηση που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα γύρω από τα αρχεία Epstein και τη γενικότερη ανησυχία γύρω από τη σεξουαλικοποίηση της “girlhood” αισθητικής. Έτσι, ορισμένοι χρήστες στα social media χαρακτήρισαν το look “baby cosplay” ή ισχυρίστηκαν ότι «κανονικοποιεί» προβληματικές εικόνες.

View this post on Instagram

A post shared by Diet Prada ™ (@diet_prada)

Ωστόσο, αυτό που συχνά αγνοείται στη συγκεκριμένη συζήτηση είναι το fashion context πίσω από τα looks του video. Στο “Drop Dead” εμφανίζονται δύο διαφορετικά babydoll-inspired outfits, και το δεύτερο αποτελεί ξεκάθαρη αναφορά σε λευκό φόρεμα του Loris Azzaro που είχε φορέσει η Jane Birkin. Η αναφορά αυτή μόνο τυχαία δεν είναι. Η Birkin υπήρξε fashion icon μιας ολόκληρης εποχής που απελευθέρωσε τη γυναικεία σιλουέτα από τις αυστηρές μέσες και τις περιοριστικές γραμμές της προηγούμενης δεκαετίας, προωθώντας πιο άνετες και ελεύθερες γραμμές. Με άλλα λόγια, το babydoll στην ιστορία της μόδας δεν συνδέθηκε με την “παιδικότητα”, αλλά με την ελευθερία, την ανεμελιά, τη νεανικότητα και αντίδραση απέναντι στα αυστηρά standards θηλυκότητας.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι ούτε καινούριο ούτε απλοϊκό fashion κομμάτι. Η σύγχρονη εκδοχή του γεννήθηκε τη δεκαετία του 1940 ως πρακτικό νυχτικό σε περίοδο πολέμου και έλλειψης υφάσματος, ενώ στη συνέχεια πέρασε στη μόδα και εξελίχθηκε σε statement κομμάτι. Το 1958 ο Cristóbal Balenciaga το απογείωσε στη high fashion σκηνή, μετατρέποντάς το σε couture αναφορά.

Από εκεί και πέρα, το babydoll έγινε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της μόδας, με διπλή ταυτότητα-ανάγνωση. Στα 60s, icons όπως η Twiggy και η Brigitte Bardot το φόρεσαν ως μέρος της youthquake επανάστασης, σπάζοντας τα αυστηρά πρότυπα της εποχής. Στα 90s, μέσα από τη grunge σκηνή και καλλιτέχνιδες όπως η Courtney Love, η Kat Bjelland και η Kim Gordon, το ίδιο φόρεμα απέκτησε εντελώς διαφορετική ενέργεια: ένα ύφος που ισορροπεί ανάμεσα στο girly και το επαναστατικό.

Η συγκεκριμένη εκδοχή του babydoll συνδέθηκε μάλιστα με την riot grrrl κουλτούρα και το λεγόμενο “kinderwhore” aesthetic — ένα στιλ που χρησιμοποιούσε υπερβολικά θηλυκά στοιχεία, όπως κορδέλες, Mary Janes και babydoll φορέματα, σχεδόν σαν ειρωνικό σχόλιο απέναντι στα πρότυπα ομορφιάς και στο male gaze. Ήταν μια αισθητική που δήλωνε ουσιαστικά ότι η θηλυκότητα μπορεί να είναι ακατέργαστη, θυμωμένη και αντισυμβατική χωρίς να χάνει τη τρυφερότητα της.

Σε αυτό πατάει και η Olivia Rodrigo σήμερα. Δεν χρησιμοποιεί το babydoll σαν “κοστούμι αθωότητας”, αλλά σαν συνέχεια μιας αισθητικής που πάντα έπαιζε με την αντίθεση: girly σιλουέτα, αλλά με rebellious τρόπο και διάθεση. Δεν είναι τυχαίο ότι το συνδυάζει με chunky μπότες, vintage αναφορές και μια συνολική εικόνα που θυμίζει περισσότερο editorial παρά “παιδικό styling”.

View this post on Instagram

A post shared by Olivia Rodrigo (@oliviarodrigo)

Και εδώ ακριβώς γίνεται το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της συζήτησης. Γιατί στο σύγχρονο fashion context, το babydoll δεν διαβάζεται πια μονοδιάστατα. Στις πασαρέλες των Chloé, Miu Miu και Ann Demeulemeester για το 2026, το βλέπουμε ξανά ως μια πιο “αιθέρια” αλλά συνειδητή επιλογή: πολύ κοντά μήκη, ρομαντικά μανίκια, διαφάνειες και μια γενικότερη διάθεση επιστροφής στην παιχνιδιάρικη θηλυκότητα.

Το babydoll σήμερα δεν είναι ούτε αθώο, ούτε προκλητικό από μόνο του. Είναι η ιδέα ότι η θηλυκότητα μπορεί να είναι ταυτόχρονα soft, θεατρική και λίγο χαοτική, χωρίς να απολογείται. Και αυτό ακριβώς είναι που βλέπουμε και στην Olivia. Μια αφήγηση μόδας που δεν προσπαθεί να “εξηγήσει” τον εαυτό της, αλλά απλά να υπάρξει μέσα στην αισθητική της.

Τελικά, όλη αυτή η συζήτηση αγγίζει μια αρκετά λεπτή γραμμή. Πού τελειώνει η εύλογη ανησυχία γύρω από την αντικειμενοποίηση των γυναικών και πού αρχίζει ο υπερβολικός έλεγχος πάνω στον τρόπο που επιλέγουν να εκφράζονται και να ντύνονται; Ειδικά στην περίπτωση των pop stars, η ισορροπία αυτή γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη. Γιατί άλλο είναι να συζητάμε μια στιλιστική επιλογή και άλλο να καταλήγουμε να αστυνομεύουμε την εικόνα και το σώμα μιας ενήλικης γυναίκας.

Ο “ντόρος” τελικά λέει πολύ περισσότερα για το πόσο εύκολα η σύγχρονη κουλτούρα υπεραναλύει το γυναικείο σώμα και το γυναικείο styling, παρά για το ίδιο το ρούχο. Γιατί στην πραγματικότητα, το babydoll dress δεν χρειάζεται ερμηνεία. Όταν φοριέται σωστά, όπως κάνει η Olivia Rodrigo και μια ολόκληρη νέα γενιά designers και pop girls, δεν είναι “παιδικό”. Είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αντιφάσεις της μόδας.