Όταν η Ζωή Λάσκαρη έφτασε στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Γιάννης Δαλιανίδης την σύστησε στον Φιλοποίμενα Φίνο και την σύζυγό του. Το ζευγάρι ένιωσε αμέσως προστατευτική διάθεση απέναντι στο ορφανό από μητέρα και πατέρα κορίτσι.
Την έχρισαν πρωταγωνίστρια, της έκλεισαν συμβόλαιο μόνιμης συνεργασίας και της βρήκαν ένα διαμέρισμα απέναντι από το δικό τους. Ζήτησαν μάλιστα να την υιοθετήσουν, εκείνη όμως αρνήθηκε.
Όπως είχε δηλώσει κάποτε η αγαπημένη ηθοποιός: «Φοβάμαι τη μοναξιά την απογοήτευση, το θάνατο. Αγαπώ τη ζωή. Μου αρέσει να δουλεύω να κουράζομαι να αναπνέω, να διασκεδάζω. Φοβάμαι να μείνω χωρίς συντροφιά. Θα πέθαινα αν με υποχρέωναν να ζήσω μόνη μου σε κάποιο έρημο νησί. Μου αρέσει να έχω ανθρώπους δίπλα μου. Μου έλειψαν η ξέγνοιαστη ηλικία και το αίσθημα της ασφάλειας. Θέλω να με αγαπούν για να αισθάνομαι ασφαλής. Έχω ανάγκη από τους ανθρώπους. Γεννήθηκα μέσα σε ένα σπίτι όπου όλοι μου μιλούσαν για το βασιλιά. Ο πατέρας μου που δεν τον γνώρισα ήταν βαφτισιμιός του βασιλιά Κωνσταντίνου. Ο πατέρας μου, αξιωματικός σκοτώθηκε σε ένα ξενοδοχείο από κομμουνιστές το 1944. Ήμουν βρέφος τότε, λίγων μηνών».
»Αμέσως μετά ήρθε κι ο θάνατος της μητέρας μου- πέθανε από τον καημό της. Μεγάλωσα στα χέρια του παππού και της γιαγιάς μου, μέσα σε ένα κλίμα που ξεχείλιζε από μίσος για τους κομμουνιστές. Κάποτε που είδα τον Λυκουρέζο, στις αρχές, με την “Αυγή” στην τσέπη του μου ήρθε να τον πνίξω. Μια μέρα ύστερα από πολλές πιέσεις δέχτηκα να πάμε με τον Αλέξανδρο σε μια συναυλία του ΚΚΕ εσωτερικού. Κάποια ώρα ζητήθηκε να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του εμφυλίου, τους κομμουνιστές. Σηκώθηκαν όλοι, σηκώθηκα και εγώ».
