Τι είναι η Αντανακλαστική Συμπαθητική Δυστροφία (RSD) από την οποία πάσχει η Paris Hilton – «Είναι σαν ένας δαίμονας στο μυαλό σου»

Για χρόνια, η εικόνα της Paris Hilton ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χλιδή, την pop κουλτούρα και τα εξώφυλλα. Πίσω όμως από τη δημόσια περσόνα, η 44χρονη επιχειρηματίας και κληρονόμος κουβαλούσε μια εσωτερική μάχη που μόλις τα τελευταία χρόνια επέλεξε να μοιραστεί δημόσια.

Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο podcast The Him & Her Show, μίλησε ανοιχτά για τη διάγνωση με ADHD και Αντανακλαστική Συμπαθητική Δυστροφία (Rejection Sensitive Dysphoria – RSD), περιγράφοντάς την ως «έναν δαίμονα στο μυαλό».

Τι είναι η Αντανακλαστική Συμπαθητική Δυστροφία (RSD)

Η Rejection Sensitive Dysphoria δεν αποτελεί επίσημη διάγνωση στο DSM, ωστόσο αναγνωρίζεται ευρέως από ειδικούς ως μια έντονη συναισθηματική αντίδραση στην πραγματική ή «φανταστική» απόρριψη. Συχνά συνδέεται με το ADHD και χαρακτηρίζεται από:

υπερβολική συναισθηματική ένταση,

βαθύ αίσθημα ντροπής ή απόρριψης,

σωματοποιημένο πόνο,

έντονο αρνητικό εσωτερικό διάλογο.

Όπως περιγράφει η Paris Hilton, ακόμη και μια σκέψη ή μια παρερμηνεία κοινωνικής συμπεριφοράς μπορεί να ενεργοποιήσει έναν πραγματικό σωματικό πόνο:

Η περιγραφή της Hilton είναι χαρακτηριστική της RSD. Ο συνεχής εσωτερικός διάλογος, γεμάτος αυτοκριτική και φόβο απόρριψης, λειτουργεί εξαντλητικά. Η ίδια τονίζει ότι το κλειδί είναι η αναγνώριση της στιγμής που ενεργοποιείται το σύνδρομο, ώστε να μην ταυτίζεται κανείς απόλυτα με αυτές τις σκέψεις.

Η σύνδεση με το ADHD

Η Paris Hilton διαγνώστηκε με ADHD στα τέλη της δεκαετίας των 20 της, μια καθυστέρηση που, όπως επισημαίνει, ήταν συνηθισμένη για τις γυναίκες της γενιάς της.

«Κανείς δεν μιλούσε γι’ αυτό όταν ήμουν έφηβη, ειδικά για κορίτσια», εξηγεί.

Στο σχολείο, το ADHD εκδηλώθηκε με:

δυσκολία συγκέντρωσης,

αποτυχίες στα τεστ,

συνεχή τιμωρία,

αίσθημα ανεπάρκειας.

Εμπειρίες που σήμερα αναγνωρίζονται ως τυπικές για κορίτσια με αδιάγνωστο ADHD.

Τα media, η δεκαετία του 2000 και το ψυχικό βάρος

Η Hilton δεν αποσυνδέει την RSD από τα χρόνια σκληρής έκθεσης στα media. Η δεκαετία του 2000, με την ανελέητη κάλυψη της προσωπικής της ζωής, λειτούργησε επιβαρυντικά για μια ψυχική κατάσταση ήδη ευάλωτη στην κριτική και την απόρριψη.

«Έχω περάσει τόσα πολλά στη ζωή μου, με όλα όσα βίωνα με τα media», δηλώνει, εξηγώντας γιατί σήμερα αισθάνεται υποχρέωση να μιλά δημόσια.

Παρά τις δυσκολίες, η Paris Hilton επιλέγει πλέον μια διαφορετική αφήγηση. Βλέπει τόσο το ADHD όσο και τη συναισθηματική της ένταση ως κινητήρια δύναμη:

«Δεν θα ήμουν η επιχειρηματίας που είμαι σήμερα χωρίς αυτό».

Η υπερδιέγερση, η δημιουργικότητα και η διαρκής αίσθηση ότι «βρίσκεται ένα βήμα μπροστά» μετατράπηκαν σε επαγγελματικό πλεονέκτημα, με κόστος, αλλά και με συνειδητή διαχείριση.

Η εξομολόγηση της Paris Hilton φωτίζει μια λιγότερο ορατή πλευρά της ψυχικής υγείας. Μιλώντας για την RSD και το ADHD, δεν διεκδικεί συμπάθεια, αλλά κατανόηση. Και, κυρίως, υπενθυμίζει ότι οι συνθήκες αυτές δεν ορίζουν το ταβάνι ενός ανθρώπου, μπορούν, με γνώση και φροντίδα, να μετατραπούν σε εργαλεία αυτογνωσίας και δύναμης.