Υπάρχει κάτι βαθιά ειρωνικό στο γεγονός ότι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της γενιάς του, ένας καλλιτέχνης που χτίστηκε μέσα από τον ευρωπαϊκό κινηματογραφικό αισθητισμό, την ευαισθησία του ανεξάρτητου σινεμά και την πολιτισμική κληρονομιά των παραστατικών τεχνών, αποφάσισε ξαφνικά να εξηγήσει στο κοινό ότι η όπερα και το μπαλέτο είναι, λίγο-πολύ, τέχνες για τις οποίες «κανείς δεν ενδιαφέρεται πια».
Αυτή η viral ατάκα του Timothée Chalamet αποδείχθηκε μάλλον πιο αποκαλυπτική απ’ όσο φανταζόταν ο ίδιος εκείνη τη στιγμή. Μιλώντας για το είδος των ρόλων που τον ενδιαφέρουν, εξήγησε ότι δεν θέλει να ασχολείται με «πράγματα όπως το μπαλέτο ή η όπερα», χώρους όπου, όπως είπε, κάποιος προσπαθεί να κρατήσει κάτι ζωντανό ενώ κανείς πια δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Προσπαθώντας να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα, πρόσθεσε χιουμοριστικά: «Μόλις έχασα 14 σεντς σε τηλεθέαση».
Θα μπορούσε κανείς να απορρίψει τα παραπάνω ως μια αδέξια ατάκα. Όμως το ζήτημα δεν είναι η άποψη του ηθοποιού per se αλλά το γεγονός ότι αποκαλύπτει μια μεγαλύτερη μετατόπιση - τόσο του ίδιου του Chalamet όσο και του πολιτισμικού κλίματος μέσα στο οποίο λειτουργεί σήμερα το star system.
Διότι το ερώτημα δεν είναι αν η όπερα ή το μπαλέτο βρίσκονται σε κρίση. Ας μη γελιόμαστε, οι περισσότερες παραστατικές τέχνες βρίσκονται. Το ερώτημα είναι πώς ένας ηθοποιός που χρωστά μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής του ταυτότητας σε ένα οικοσύστημα «υψηλής» κουλτούρας, αποφάσισε ξαφνικά να μιλήσει γι’ αυτήν σαν να πρόκειται για ένα παρωχημένο χόμπι.
