Γωγώ Μαστροκώστα: γιατί μας άγγιξε τόσο πολύ η απώλειά της

Έγραψε ενα δυνατό κείμενο στο περιοδικό Life & Style για την περιπέτεια της, τους φόβους και την ελπίδα που της έδινε η μερικών ημερών κόρης της και αργότερα στα βραβεία του περιοδικού. 

Δεν μίλησε σαν celebrity που ήθελε να συγκινήσει. Μίλησε ως γυναίκα που ήθελε πραγματικά να βοηθήσει άλλες γυναίκες να μη φοβηθούν.

Κάπου εκεί αποδομήσαμε στερεότυπα και ταμπέλες. Όχι, γιατί εκείνη άλλαξε αλλά γιατί μέσα απο τη ρωγμή της, είδαμε φως. Επειδή η ίδια άφησε να φανεί κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από την εικόνα που επί χρόνια κυριαρχούσε γύρω της. Η ίδια είχε πλήρη επίγνωση αυτής της αντίφασης. Είχε πει σε εκείνη την ομιλία της με μια αυτογνωσία σπάνια για δημόσιο πρόσωπο, ότι η αναγνωρισιμότητά της ήταν «δυσανάλογα μεγάλη» σε σχέση με όσα είχε κάνει επαγγελματικά. Δεν υπήρχε πικρία σε αυτή τη φράση. Υπήρχε καθαρό βλέμμα. Και τελικά, ίσως, μια σιωπηλή δικαίωση. Γιατί η ζωή τής έδωσε έναν λόγο να χρησιμοποιήσει αυτή τη δημόσια αναγνωρισιμότητα για κάτι πραγματικά σημαντικό. Να στείλει μήνυμα και σε άλλες γυναίκες.

Πάνω απ’ όλα όμως, η Γωγώ Μαστροκώστα ήθελε να είναι μητέρα. Αυτό φαινόταν σε κάθε της δημόσια αναφορά μετά τη γέννηση της κόρης της. Σαν να είχε μετακινηθεί εκεί όλο το κέντρο της ζωής της. Δεν έμοιαζε πια να την ενδιαφέρει ιδιαίτερα η δημοσιότητα. Είχε αφοσιωθεί στο παιδί της με εκείνη την ένταση που έχουν οι άνθρωποι όταν ξέρουν πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει ξαφνικά η ζωή.

Γι’ αυτό και η ανάρτηση της κόρης της μετά τον θάνατό της συγκίνησε τόσο πολύ. Όχι μόνο για τη θλίψη της, αλλά για την ωριμότητα και την καθαρότητα του λόγου της. «Η μαμά μου ήταν μια μαχήτρια, ένας βράχος που δεν λύγισε ποτέ. Δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν αναστέναξε. Πέρασε πολλά στη ζωή της, αλλά τα αντιμετώπισε με δύναμη και αξιοπρέπεια», έγραψε η Βικτώρια Δέλλα. Και πιο κάτω: «Θα είσαι για πάντα το αιώνιο πρότυπό μου». 

Διαβάζοντας αυτά τα λόγια, είχες την αίσθηση ότι έβλεπες τον πραγματικό απολογισμό μιας ζωής. Όχι τα εξώφυλλα, ούτε τη δημοσιότητα. Αλλά το τι άνθρωπος υπήρξε μέσα στο σπίτι της. Το τι μητέρα υπήρξε. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σπουδαίο πράγμα που μπορεί να αφήσει πίσω του ένας άνθρωπος: ένα παιδί που μιλά για σένα με θαυμασμό, τρυφερότητα και βαθύ σεβασμό.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, ο Τραϊανός Δέλλας υπήρξε μια ήρεμη, σταθερή παρουσία δίπλα της. Σχεδόν αθόρυβος. Συγκινητικά αθόρυβος αλλά τόσο ουσιαστικός. Χωρίς δημόσιες εξάρσεις, χωρίς δηλώσεις, χωρίς την ανάγκη να μετατρέψει τη δοκιμασία τους σε αφήγημα προς κατανάλωση. Έμεινε εκεί, με έναν τρόπο που σήμερα μοιάζει σχεδόν σπάνιος. Και αυτή η εικόνα, μια οικογένεια δεμένη, προστατευμένη από τον θόρυβο της δημοσιότητας, συγκίνησε ίσως εξίσου πολύ έναν κόσμο κουρασμένο από σχέσεις-θέαμα και ανθρώπους που ζουν μόνο μέσα από την έκθεσή τους.

Τελικά, αυτό που έκανε τόσο ιδιαίτερη την απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα ήταν ότι, μέσα στα χρόνια, κατάφερε να αλλάξει αθόρυβα τη θέση που είχε μέσα μας. Από ένα σύμβολο μιας επιφανειακής εποχής έγινε, σχεδόν χωρίς να το επιδιώξει, ένα πρόσωπο που ενέπνεε σεβασμό. Ένας άνθρωπος που στάθηκε απέναντι στον φόβο με αξιοπρέπεια, χωρίς ποτέ να χάσει τη γλυκύτητα ή τη θηλυκότητά της.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο συγκινητικό απ’ όλα: ότι η γυναίκα που κάποτε αντιμετωπίστηκε κυρίως ως εικόνα, έφυγε αφήνοντας πίσω της κάτι πολύ πιο δύσκολο να κερδηθεί από τη δημοσιότητα.

Αγάπη. Τρυφερότητα. Αλήθεια.