Δεν ξέρω αν όλοι οι δρόμοι οι βράδυ το απόγευμα της Τετάρτης 15 Ιουλίου, οδηγούσαν στο Ejekt Festival και στον περιβάλλοντα χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου, αλλά σίγουρα δεν ήταν και λίγοι. Παιδιά, νέοι, μεσήλικες, συνομήλικοι του Ρόμπερτ Σμιθ, συγκεντρώθηκαν για να απολαύσουν ακόμη μία φορά τους Cure επί αθηναϊκού εδάφους.
Δεν πρέπει να το μετάνιωσαν. Αντιθέτως, τραγούδησαν μαζί του, χοροπήδησαν, ονειρεύτηκαν και στο τέλος έφυγαν με το χαμόγελο στα χείλη. Για κάποιους το χαμόγελο έσβησε απότομα. Ενώ ήταν έτοιμοι να καβαλήσουν τη μοτοσυκλέτα τους, για να γυρίσουν σπίτι και να ακούσουν Cure, έως το πρωί, έμαθαν ότι η Αργεντινή έβαζε και δεύτερο γκολ στην Αγγλία.
Ούτε και σε αυτή τη διοργάνωση «coming home». Aς είναι. Όσα είχαν προηγηθεί ήταν τόσο ωραία, που το ποδοσφαιρικό σοκ, ξεπεράστηκε πάλι με Cure. Από ακρόαση αυτή τη φορά.
Η θερινή σύναξις των «Κιουράδων»
Είναι απορίας άξιον, πώς ένας καλλιτέχνης που είναι τόσο συνεσταλμένος και εσωστρεφής όσο ο Ρόμπερτ Σμιθ, μπορεί να «μιλήσει» σε εκατομμύρια ανθρώπους εδώ και μισό αιώνα. Πενήντα χρόνια έχουν περάσει από την «επίσημη» ίδρυση του συγκροτήματος και 47 από το πρώτο τους άλμπουμ («Three Imaginary Boys», 1979) και o Σμιθ παραμένει ίδιος.
Στο στυλ και τη φωνή. Δύο στοιχεία που εκτιμώνται από τους φίλους του, οι οποίοι είχαν γεμίσει ασφυκτικά τον χώρο της συναυλίας. Δεν έλειψαν οι «Κιουράδες», τα βαμμένα πρόσωπα και τα εντυπωσιακά χτενίσματα, ακολουθώντας τον «Αρχηγό», ο οποίος εμφανίστηκες με βαμμένα κόκκινα χείλη, βαμμένα μάτια, μαύρα ρούχα. Από την πρώτη στιγμή που το κοινό τον είδε στη σκηνή έως την τελευταία νότα το κοινό δεν σταμάτησε να τον αποθεώνει. Και εκείνος λιγομίλητος με τρία τέσσερα «thank you» και ένα δύο «I love you», έδειξε και την ικανοποίησή του και την ευχαρίστησή του, προς τους θεατές. Αν έλεγε περισσότερα δεν θα ήταν ο Ρόμπερτ Σμιθ που όλοι αγαπούμε να βλέπουμε και να ακούμε.
Μια setlist από το παρελθόν στο μέλλον
Η βραδιά ξεκίνησε με τα «Plainsong» και «Pictures of You», ο Σμιθ έβαλε φωτιά στην κιθάρα στο «A Night Like This» ενώ την τιμητική του είχε και ένα κομμάτι από τα παλιά το «Lovesong» (συγκινητικός φόρος τιμής στη μακροχρόνια σύντροφο του Mαίρη). Ο Ρόμπερτ έπαιξε φλάουτο στο «Burn», και τον υποστήριξε άψογα μια πολύ δεμένη μπάντα, όπως συνέβη άλλωστε σε όλα τα κομμάτια. Στο «Fascination Street» έλαμψε ο Έντεν Γκάλοπ – λόγω απρόσμενης ασθένειας του Σάιμον Γκάλοπ το μπάσο έχει αναλάβει προσωρινά να παίζει στις συναυλίες ο γιος του.
H συναυλία των Cure στην Αθήνα, δεν ήταν διεκπεραιωτική. Δεν έβαλαν απλώς μια σειρά τραγουδιών από τον μεγάλο κατάλογο των επιτυχιών τους, για να ικανοποιήσουν τους φίλους τους. Ναι μεν ήταν ταξίδι ΚΑΙ στο παρελθόν αλλά με έναν τρόπο που έδειχνε το μέλλον. Ειρήσθω εν παρόδω, σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Ρόμπερτ Σμιθ, δήλωσε ότι είναι έτοιμος για νέο άλμπουμ, μετά το δέκατο τέταρτο στούντιο άλμπουμ «Songs of a Lost World» (2024). Καλοδεχούμενο, φυσικά.
Υπήρξε ισορροπία μεταξύ του τότε και το τώρα, ο κόσμος το «έπιασε» – ίσως και καθυστερημένα – και ακολούθησε σε αυτή τη διαδρομή που μόνο γραμμική δεν ήταν. Ποπ μελωδίες του συγκροτήματος όπως τα «In Between Days», «Just Like Heaven», έδωσαν την ευκαιρία στους θεατές να χορέψουν πριν το «A Forest» αλλάξουν την ατμόσφαιρα ξανά σε μελαγχολική.
Οι μεγάλες επιτυχίες στο encore
Το encore -ουσιαστικά πρόκειται για το δεύτερο σετ- ήταν γεμάτο επιτυχίες. « Lullaby», «Hot Hot Hot», «Lovecats» και «Close To Me», «Friday I’m In Love» πριν τελειώσουν με το εμβληματικό «Boys Don’t Cry» (οι στίχοι αφηγούνται την ιστορία ενός άντρα που έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να ανακτήσει την αγάπη που έχει χάσει και προσπαθεί να κρύψει την πραγματική συναισθηματική του κατάσταση). Ο Ρόμπερτ, αγκάλιασε την εαυτό του, χαμογελούσε αμήχανα και σιγά- σιγά πήρε τον δρόμο για τα παρασκήνια. Η αποθέωση από τους θεατές απολύτως ειλικρινής.
Οι Cure υπό την καθοδήγηση του Ρόμπερτ Σμιθ, συνεχίζουν να… θεραπεύουν να περιγράφουν τη φωτεινή αλλά και τη σκοτεινή πλευρά τις ζωής αλλά και των συναισθημάτων, αρνούνται την τυποποίηση και θέλουν να είναι παρόντες στη σημερινή μουσική σκηνή. Έχουν ξεπεράσει τα είδη, Post-punk, gothic rock, alternative rock, new wave που τις περισσότερες φορές δεν λένε και πολλά και κάνουν μουσική πρώτα και κυρίως για τους ίδιους. Ευτυχώς, η μουσική που «παράγουν», όπως την «παράγουν» ακόμα και στα live τους, βρίσκει τις ψυχές των ακροατών τους.
