Στην ελληνική μυθολογία, οι Μαινάδες ήταν γυναικείες μορφές, συνήθως νύμφες, που αποτελούσαν τις πιστές συντρόφους και ακόλουθους του θεού Διονύσου. Το κύριο γνώρισμά τους ήταν μια κατάσταση ιερού παροξυσμού και έκστασης. Περιπλανιόνταν στα δάση και στα βουνά χορεύοντας ξέφρενα τη νύχτα με τη συνοδεία τυμπάνων και αυλών.
Δεν ξέρουμε ποια είναι η σχέση της Florence Welch (εκ των Florence + The Machine) με την ελληνική μυθολογία και την αρχαία τραγωδία, αλλά το βράδυ της Τρίτης, στην εμφάνισή της μαζί με το συγκρότημά στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ, στο πλαίσιο του Ejekt Festival 2026, παρουσίασε στοιχεία μαινάδας. Φορώντας το αραχνοΰφαντο φόρεμά της, με τα κόκκινα μαλλιά της να ανεμίζουν και το λευκό της δέρμα έχοντας δίπλα της τις χορεύτριες – Βάκχες και τους μουσικούς σε ρόλο θεού Διόνυσου, πρόσφερε στους οπαδούς της μια παράσταση που δύσκολα θα ξεχάσουν.
Μια τελετουργία χωρίς εντυπωσιασμούς, μόνο συναίσθημα
Δεν ήταν μόνο τα τραγούδια που ερμήνευσε αλλά ο τρόπος που τα είπε. Η κινησιολογία της, οι αναπνοές της, τα μάτια που ενίοτε ήταν υγρά/δακρυσμένα, η γεμάτη συναισθηματικότητα επαφή της με το κοινό της, ήταν τα θεμέλια για να περάσουν όλοι καλά -όσοι ήταν πάνω και όσοι ήταν κάτω από τη σκηνή. Η Florence δεν δίστασε να κατέβει από το κοινό και σαν ιέρεια να αφήσουν να την αγγίξουν οι θαυμαστές της, τραγουδώντας μαζί τους.
Φωτό: Μαρίζα Καψαμπέλη
Στην περιοδεία της με τίτλο «Everybody Scream» (ομότιτλη με την τελευταία της δισκογραφική εργασία) φαίνεται ότι η Florence Welch, επιστρέφει στα βασικά και αποκαλύπτει την ψυχή της. Σαν να θέλει να ξορκίσει την αρνητική ενέργεια. Ανέβηκε στη σκηνή, υποστηριζόμενη από έναν σταθερό, σχεδόν ανησυχητικό ρυθμό τυμπάνων, αναδύθηκε σιγά-σιγά από το σκοτάδι με τα μάτια κλειστά τα χέρια σφιχτά στην καρδιά της, βάζοντας το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Η τρυφερή τελετουργία της μόλις είχε ξεκινήσει.
Τα αβίαστα φωνητικά της, άλλοτε δυνατά και άλλοτε σπαρακτικά μέχρι τις μαγευτικές μελωδίες του συγκροτήματος, ήταν «φτιαγμένα» με τέτοιον τρόπο ώστε να χτυπήσουν τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής του κοινού χωρίς να υπάρχει ανάγκη τεχνασμάτων για να επέλθει η ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό της. Ξυπόλητη έτρεχε από τη μια πλευρά της σκηνής στην άλλη, τραγουδώντας και μιλώντας.
Φωτό: Μαρίζα Καψαμπέλη
Η συναυλία ξεκίνησε με το ομώνυμο κομμάτι από το τελευταίο άλμπουμ τους, «Everybody Scream» για να ακολουθήσει το «Shake It Out». Από την αρχή της συναυλίας έγινε κατανοητό ότι στόχος ήταν να έρθει στην επιφάνεια το ακατέργαστο ανθρώπινο συναίσθημα. Ήρθε. Χωρίς οπτικά εφέ ενώ οι χορογραφίες από τις χορεύτριες δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή τίποτα λιγότερο από την αποτύπωση των συναισθημάτων που κρύβουν οι στίχοι της Γουέλτς.
Από το πρόγραμμα δεν έλειψαν κομμάτια όπως τα «What Kind Of Man» και η διασκευή τους στο «You Got The Love» της Candi Staton ενώ τα «Sympathy Magic», «One Of The Greats» και «Buckle», «ανάγκασαν» τη Florence να καταθέσει τον πιο βαθύ ψυχικό της κόσμο. Κάπου εκεί κοίταζε τους θεατές με δέος και το χαμόγελό της έδειξε ότι και εκείνη απολάμβανε το σόου. Ζήτησε να συνδεθούμε μαζί της ενεργειακά για να νιώσουμε καλύτερα τον εσωτερικό της κόσμο και τους στίχους. Χιλιάδες θαυμαστές, άρχισαν να χοροπηδούν όλοι μαζί ενώ η τραγουδίστρια έτρεχε από την πλευρά της σκηνής στην άλλη, επαναλαμβάνοντας το ρεφρέν του «Dog Days Are Over».
Το «Free» ως προσωπική εξομολόγηση και λυτρωτικό φινάλε
Αποχαιρέτησε το κοινό του Ejekt Festival 2026, με το «Free». Δυναμικός, ρυθμικός ύμνος που μιλά για τη μάχη με το άγχος και τη λύτρωση που προσφέρει η μουσική και ο χορός. Η Florence Welch έχει αποκαλύψει ότι το κομμάτι αυτό αφορά την πολυετή πάλη της με τις κρίσεις πανικού και την ψυχική της υγεία.
Φωτό: Μαρίζα Καψαμπέλη
Με το πρόγραμμα τραγουδιών που παρουσιάζει η Florence, δεν απαιτείται τίποτα περισσότερο από ότι παρουσίασε την Τρίτη το βράδυ στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ. Πνευματικότητα, μυστικισμός και μαγεία μέσω της μουσικής και των στίχων. Ξόρκισε φαντάσματα του παρελθόντος αγκάλιασε το κοινό, το τελευταίο την αγκάλιασε και αναμένουμε, ήδη, την επόμενή της συναυλία.
Florence + The Machine: Το setlist της συναυλίας:
«Everybody Scream», «Shake It Out», «Which Witch», «Spectrum», «Rabbit Heart (Raise It Up) », «You Got the Love», «Hunger», «King», «Howl», «What Kind of Man», «Heaven Is Here», «One of the Greats», «Buckle», «Never Let Me Go», «Sympathy Magic», «Dog Days Are Over», «Free».
Suede: Ένα μάθημα για το πώς στήνεται μια ροκ συναυλία
Φωτό: Μαρίζα Καψαμπέλη
Πριν από την εμφάνιση των Florence + the Machine, ανέβηκαν στη σκηνή, οι Suede ένα από τα συγκροτήματα της «ξακουστής της brit pop τετράδος» ήτοι: Oasis, Blur, Pulp, Suede.
H παρέα του Brett Anderson, αν και ίδρωσε λίγο -μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά καθώς είχαν τον ήλιο που έδυε κόντρα- τελικά κατάφεραν να πάρουν μαζί τους και όσους από το κοινό δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση μαζί τους. Ίσως δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να χαρακτηριστεί το μονόωρο σετ τους επιτυχημένο, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.
Φωτό: Μαρίζα Καψαμπέλη
Ο αεικίνητος Brett απέδειξε τι σημαίνει ροκ συναυλία. Έβαλε στο «παιχνίδι» τους θεατές από νωρίς. Δεν είναι η πρώτη φορά που ήρθαν στην Ελλάδα οι Βρετανοί μουσικοί και δεν φαίνεται επίσης να είναι η τελευταία. Κάθε φορά όμως έχουν και κάτι καινούργιο να δώσουν. Το σετ που παρουσίασαν δεν ήταν διεκπεραιωτικό, έβγαλαν την ψυχή του. Δίπλα στα νεότερά τους τραγούδια έβαλαν τις παλαιότερες επιτυχίες τους κάνοντας ουσιαστική αναδρομή στην ιστορία τους.
Ο Brett Anderson «όργωσε» στη σκηνή, τυλίχθηκε με το καλώδιο του μικροφώνου, ευχαρίστησε το κοινό και εκείνο του ανταπέδωσε με γενναιοδωρία, η οποία κορυφώθηκε στο φινάλε με το «Beautiful Ones».
Suede: Το setlist της συναυλίας
«Disintegrate», «Trash», «Animal Nitrate», «Filmstar», «Personality Disorder», «June Rain», «Everything Will Flow», «She Still Leads Me On», «Can’t Get Enough», «The Wild Ones», «So Young», «Metal Mickey», «Beautiful Ones»
Έλενα Λεώνη & Holly Humberstone
Το line up άνοιξε η Έλενα Λεώνη, παρουσιάζοντας τηnπρώτη δισκογραφική δουλειά, το χειροποίητο «Ένα», για την οποία είχε πει στο ΒΗΜΑ ότι αποτελεί «ένα πάντρεμα διαφορετικών ήχων και επιρροών που μου αρέσουν πολύ». Στη συνέχεια ανέβηκε στη σκηνή Holly Humberstone, η Βρετανή με τη ραφινάτη ποπ και έναν αξιόλογο φετινό δίσκο στις αποσκευές της («Cruel World»).
