Η 42η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, παρά το φορτισμένο κλίμα που δημιουργούσε ο Τράμπ, κατέληξε σε ομόφωνη απόφαση, αμοιβαίων συμβιβασμών.
Ο Τράμπ πήρε την υποστήριξη, έστω την ρητορική των μελών του ΝΑΤΟ στους στόχους του στο Ιράν και την αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Οι ηγέτες των κρατών μελών πήραν την δέσμευση του Τράμπ για το άρθρο 5 και την υποστήριξη στην Ουκρανία, απέναντι στην Ρωσία. Μάλιστα, η Ρωσία χαρακτηρίζεται απειλή για την ασφάλεια των χωρών της ΕΕ. Οι χώρες της ΕΕ αναλαμβάνουν την χρηματοδότηση της Ουκρανίας, με 140 περίπου δις ευρώ, για την διετία 2026-2027.
Tο ΝΑΤΟ, δεν είναι αυτό που ξέραμε, πολύ περισσότερο δεν θα είναι το ίδιο, στο προσεχές μέλλον.
Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, όπως την διατύπωσε ο Τράμπ πέρσι, μεταφέρει το κέντρο βάρους των στρατιωτικών δυνάμεων στον Ειρηνικό.
Βεβαίως, αυτή η επιλογή, ακολουθεί τις νέες γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές ισορροπίες, και είχε διαμορφωθεί από την προεδρία Ομπάμα, απλώς, ο Τράμπ την υλοποιεί βίαια, με πολύ θόρυβο, για να φανεί ότι αυτός είναι που αποφασίζει.
Οι ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ μαζί με τον Καναδά, πρέπει σε σύντομο χρονικό διάστημα να συγκροτήσουν την δική τους αυτόνομη δομή και τα αντίστοιχα αμυντικά συστήματα, μέσα στο ευρύτερο, αλλά χαλαρό πλέον, πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Αυτό απαιτεί γρήγορες πολιτικές αποφάσεις και υψηλή χρηματοδότηση, δύσκολα και τα δύο, παρ’ ότι ο αναθεωρητισμός της Μόσχας και οι αλλαγές των σχεδιασμών της Ουάσιγκτον, τους πιέζουν.
Ο Τράμπ, με ή χωρίς την ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη θα επιδιώξει στα 2,5 χρόνια προεδρικής θητείας, που του μένουν, να πετύχει τους δύο προσωπικούς του στόχους: Να αποδείξει ότι, αυτός είναι το αφεντικό του κόσμου και, εκείνος που άλλαξε την ιστορία του.
Αυτό μπορεί να συμβεί, είτε καταστρέφοντας μια χώρα, το Ιράν είναι βολική επιλογή, είτε μεγαλώνοντας τις ΗΠΑ, η προσάρτηση της Γροιλανδίας είναι η πιο ορατή επιλογή.
Για την επίτευξη των στόχων του χτίζει και τακτικές περιφερειακές συμμαχίες, με ηγέτες που έχουν ανάλογα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές.
Η Τουρκία και ο Ερντογάν, όπως την περιέγραψε στο διήμερο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, είναι ο πιο χρήσιμος σύμμαχός του.
Η Τουρκία, εκτός από μεγάλη αγορά, έχει το δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, ισχυρή στρατιωτική βιομηχανία και είναι η πρόθυμη επιλογή στα πεδία επεμβάσεων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, ασκεί επιρροή στην κρίσιμη περίμετρο, που περιβάλλει τα Βαλκάνια, την Μαύρη θάλασσα, τον Καύκασο και την Κασπία, την Κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή, την Ανατολική και Βόρειο Αφρική, την Ανατολική Μεσόγειο.
Μια περίμετρος, που λειτουργεί ως ζώνη πίεσης στην Ρωσία και ανάσχεσης της Κίνας, προς την Δυτική Ασία και την Ευρώπη.
Η χώρα μας, στον νέο αβέβαιο και βίαιο κόσμο, φαντάζει μόνη και χωρίς αξιόπιστες συμμαχίες. Η γεωπολιτική ανισορροπία που δημιουργείται είναι ορατή και θα μεγαλώνει με το χρόνο. Πρέπει σύντομα να αναπληρώσει τα ελλειματα που δημιουργούνται από την υποχώρηση των ισχυρών γεωπολιτικών και αναπτυξιακών στηριγμάτων, που είχαμε στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με την δική της συνεχή ενίσχυση και νέες διμερείς και πολυμερείς συμμαχίες.
Συμμαχίες, που δυστυχώς στις ημέρες, επανακαθορίζονται από τα συμφέροντα των συμμάχων, τα οποία συχνά αποκλίνουν από τα δικά μας, ειδικά όταν συγκρούονται με τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας.
Οι τελευταίες εξελίξεις μας το αποκαλύπτουν.
Επείγουσα η ανάγκη διαμόρφωσης νέας εθνικής στρατηγικής, αφού τα δεδομένα στα οποία βασίστηκε η μέχρι τώρα ασκούμενη, έχουν αλλάξει δραματικά και θα αλλάξουν ακόμη πιο πολύ.
