Για πολλά χρόνια, δεκαέξι για την ακρίβεια, το έγκλημα παρέμενε ανεξιχνίαστο, αφήνοντας μια πληγή ανοιχτή και, μαζί της, την αίσθηση μιας πρόσκαιρης επικράτησης της τρομοκρατίας απέναντι στη Δημοκρατία, ένα τραύμα που μόνο η Δικαιοσύνη, ως η μόνη θεσμικά αρμόδια να αποφαίνεται αυθεντικά επί των κατηγοριών και να αποδίδει ευθύνες σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, μπορεί να επουλώσει.
Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, έγκυος τεσσάρων μηνών, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης και η Παρασκευή Ζούλια, όλοι τους θύματα τρομοκρατικής επίθεσης, έχασαν τη ζωή τους μέσα στον χώρο εργασίας τους, όταν το υποκατάστημα της Marfin στην οδό Σταδίου παραδόθηκε στις φλόγες. Η τραγωδία εκτυλίχθηκε σε μία από τις πιο ταραγμένες περιόδους της Μεταπολίτευσης, καθώς η χώρα περνούσε το κατώφλι του πρώτου Μνημονίου και η ελληνική κοινωνία βρισκόταν στην απαρχή μιας βίαιης ενηλικίωσης, αντικρίζοντας το σκληρό πρόσωπο της οικονομικής κρίσης. Έτσι, η 5η Μαΐου 2010 χαράχθηκε στη συλλογική μνήμη ως μία από τις σκοτεινότερες ημέρες της νεότερης ιστορίας μας.
Ανήμερα της φετινής επετείου, ο Πρωθυπουργός έγραφε για την ανάγκη «να αντισταθούμε σε όσους επιχειρούν να ναρκοθετήσουν και πάλι την ομαλότητα». Λίγο αργότερα, μια νέα τρομοκρατική επίθεση ήρθε να επιβεβαιώσει πόσο εύθραυστη παραμένει αυτή η ομαλότητα. Και όμως, αντί το γεγονός να οδηγήσει σε αυτοσυγκράτηση και σε μια υπεύθυνη θεσμική στάση, τα πολιτικά πάθη οξύνθηκαν και η δημόσια συζήτηση προσέλαβε έντονα διχαστικά, σχεδόν εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά.
Η ίδια αυτή εύθραυστη πραγματικότητα φαίνεται πως συνεχίζει να μας καταδιώκει, με τις οδυνηρές μνήμες του παρελθόντος να τέμνονται συχνά με τις ανησυχίες του παρόντος. Για δεκαέξι χρόνια, η αδυναμία εντοπισμού των φυσικών αυτουργών, αλλά και οι επανειλημμένοι βανδαλισμοί του μνημείου, βάραιναν τη μνήμη των θυμάτων, τις οικογένειές τους και την ίδια την αξιοπιστία της Πολιτείας. Κάθε χρόνος που περνούσε ενίσχυε το αίσθημα της ατιμωρησίας και εμπέδωνε την οδυνηρή εντύπωση ότι ορισμένες μορφές βίας μπορούν να παραμένουν στο σκοτάδι, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, οι οποίοι οφείλουν να είναι ταγμένοι στη διασφάλιση της ζωής των πολιτών, στην προστασία της κοινωνικής ειρήνης και στην απονομή του δικαίου.
Οι δύο συλλήψεις και η έκδοση εντάλματος σε βάρος ενός ακόμη προσώπου αποτελούν, συνεπώς, εξέλιξη με ιδιαίτερη θεσμική σημασία και ανοίγουν τον δρόμο της δικαστικής κρίσης, στην οποία ανήκει αποκλειστικά η τελική αποτίμηση των κατηγοριών, με πλήρη σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας και στις εγγυήσεις της δίκαιης δίκης. Το βάρος της υπόθεσης επιβάλλει οι κατηγορίες να εδράζονται σε στέρεα και επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ώστε η χρονίζουσα αναμονή να καταλήξει στην ασφαλή απόδοση των ευθυνών και να αποφευχθεί μία ακόμη οδυνηρή θεσμική διάψευση, από τις πολλές που έχουν ήδη κηλιδώσει τη συγκεκριμένη υπόθεση.
