«Σας εύχομαι καλή δύναμη, προς όφελος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και της Δημοκρατίας μας». Με αυτή την αποστροφή κλείνει η Κατερίνα Νοτοπούλου την επιστολή που έστειλε χθες στον Πρόεδρο της Βουλής για να γνωστοποιήσει την απόφασή της να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα, με το οποίο, όπως η ίδια αναφέρει, «την τίμησαν οι πολίτες στις προηγούμενες εκλογές, ως υποψήφια με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ».
Δεν ξέρω πως ερμηνεύει το όφελος του Κοινοβουλίου και της Δημοκρατίας, αλλά στο διάστημα που βρέθηκε στη Βουλή η παραιτηθείσα κ. Νοτοπούλου θα έπρεπε να είχε ενστερνισθεί τη συνταγματική επιταγή, σύμφωνα με την οποία (άρθρο 51 παρ. 2) «οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος». Με άλλα λόγια, το Σύνταγμά μας θωρακίζει τους εκάστοτε εκλεγέντες βουλευτές που θεωρούνται εκπρόσωποι όλων των πολιτών και όχι μόνον εκείνων που τους ψήφισαν και του κόμματος με το οποίο έθεσαν υποψηφιότητα.
Εκτός, όμως, από την προφανή θεσμική αταξία που συνιστούν οι παραιτήσεις βουλευτών οι οποίοι πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα από πρόσωπα που θέλουν να συμμετάσχουν στο εγχείρημα της ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, δημιουργείται και ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα που σχετίζεται με την υποχρέωση των αιρετών να ασκούν τα κοινοβουλευτικά τους καθήκοντα.
Ποιο, για παράδειγμα, θα είναι το αποτέλεσμα εφόσον ακολουθήσουν το προηγούμενο της Κατερίνας Νοτόπουλου ή νωρίτερα της Έφης Αχτσιόγλου ή του Γιώργου Καραμέρου και παραιτηθούν όλοι οι επιλαχόντες που μετείχαν στα ψηφοδέλτια που κατέβασε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023 για να μπορέσουν κι εκείνοι να «τρυπώσουν» στο «κόμμα Τσίπρα»;
Είναι σαφές πως σε μια τέτοια περίπτωση, η Βουλή θα λειτουργεί για το επόμενο διάστημα με ελλιπή σύνθεση, αφού θα υπάρχουν όλο και περισσότερα κενά στα αντιπολιτευτικά έδρανα. Και φυσικά η μόνη που θα βγει κερδισμένη από αυτή την εξέλιξη είναι η κυβέρνηση. Η οποία, μάλιστα, αν καθυστερήσει την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, θα έχει ακόμη πιο ελεύθερο το πεδίο για να πολιτεύεται με τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται. Με την εικόνα που εμφανίζει η αντιπολίτευση, η κυβέρνηση μοιάζει ακλόνητη και ας την κρίνουν αρνητικά τα τρία τέταρτα των ελλήνων.
Οι συνέπειες, άλλωστε, της αδυνατισμένης αντιπολίτευσης αναδείχθηκαν παραστατικά με τα όσα διημείφθησαν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας στην οποία πραξικοπηματικά εμποδίστηκε η εφαρμογή του Κανονισμού της Βουλής για την κλήτευση των προσώπων που πρωταγωνίστησαν στο σκάνδαλο των υποκλοπών και εξακολουθούν να μένουν στο εκλεκτικό «απυρόβλητο» τόσο από τη Δικαιοσύνη όσο και από τη Βουλή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια από τις αιτίες που προκαλούν το κρεσέντο του αλαζονικού θεσμικού αυταρχισμού της σημερινής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας είναι ο κατακερματισμός των δυνάμεων της αντιπολίτευσης και η δυσκολία που έχουν τα κόμματα τα οποία εκπροσωπούνται στη Βουλή να βρουν κοινό βηματισμό ώστε να στηθούν κάποια -έστω, ελάχιστα- αναχώματα για την προστασία των θεσμών και την προάσπιση των συμφερόντων της πλειονότητας των πολιτών.
Γι’ αυτό και οι παραιτήσεις βουλευτών σε καμία περίπτωση δεν τιμούν τον κοινοβουλευτισμό, κυρίως όταν γίνονται για στενούς προσωπικούς ωφελιμισμούς και όχι επειδή κάποιος ή κάποια θεωρεί δεν έχει να προσφέρει τίποτε και δίνει τη σκυτάλη σε κάποιον ή κάποια άλλη που έχει όρεξη να προσφέρει.
Δεν τιμούν επίσης το εκλογικό ακροατήριο που τους έστειλε στη Βουλή και στο οποίο θα απευθυνθούν σε κάποιους -λιγότερους ή περισσότερους- μήνες για να ζητήσουν εκ νέου την ψήφο του. Προσωπικά είμαι περίεργος να ακούσω τι θα απαντούν σε όποιον πολίτη τους ρωτά γιατί έφυγαν από τη Βουλή.
Η μόνη ειλικρινής απάντηση που είναι ότι «παραιτήθηκα διότι ήθελα να συμπορευθώ με τον Τσίπρα» νομίζω ότι δεν τιμά κανέναν. Δεν τιμά τους ίδιους, αλλά δεν τιμά ούτε τον πρώην πρωθυπουργό και τον κύκλο του που λέγεται ότι έθεσαν μια τέτοια προϋπόθεση για να τους δεχθούν στην ΕΛ.Α.Σ.
