Κάθε φορά που ξορκίζεις κάτι, αυτό σου χτυπάει την πόρτα. Κάπως έτσι μοιάζει και η σχέση της Ελλάδας με το φαινόμενο της τρομοκρατίας, σε μια διαρκή ψευδαίσθηση ότι ορισμένα κεφάλαια της μεταπολιτευτικής βίας έχουν κλείσει οριστικά και αμετάκλητα. Η τραγική κατάληξη της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, μετά το συντονισμένο μπαράζ των εμπρηστικών επιθέσεων στη Θεσσαλονίκη, προβάλλει ως προειδοποίηση ώστε να εξαντληθεί κάθε περιθώριο προκειμένου το κουτί της Πανδώρας να μην ανοίξει, απελευθερώνοντας τις πλέον τυφλές και θανάσιμες όψεις μιας βίας που, ακόμη και σήμερα, δυστυχώς, παραμένει ενεργή.
Οι διαπιστώσεις, εντούτοις, δεν μπορεί να αρκούν, αν όντως ζητείται λύση. Εκτός από το αυτονόητο σοκ που προκαλεί ένα τέτοιο γεγονός, η σφοδρότητα της επίθεσης ανοίγει και ένα δεύτερο, εξίσου κρίσιμο ζήτημα, αυτό της ετοιμότητας των διωκτικών αρχών. Μια αποτελεσματικότερη θωράκιση προϋποθέτει την ποιοτική αναβάθμιση των αντιτρομοκρατικών μηχανισμών, με τη συγκροτημένη συλλογή πληροφοριών και τη διαρκή επαγρύπνηση να αποτελούν τους δύο πυλώνες πάνω στους οποίους το κράτος μπορεί να μάθει να προλαβαίνει, αντί να περιορίζεται στο να καταστέλλει.
Πέρα, όμως, από το ότι οι υπαίτιοι της επίθεσης οφείλουν να οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης και να λογοδοτήσουν, και παρά την προφανή –όχι για όλες τις πολιτικές δυνάμεις δυστυχώς– εκ των υστέρων καταδίκη τέτοιων συμβάντων, η πραγματικότητα είναι ότι τα πολιτικά πάθη δεν εκτονώνονται στον αυτόματο πιλότο. Για να μην οξύνονται και οδηγούν σε ενέργειες που χρόνια τώρα το δημοκρατικό μας πολίτευμα προσπαθεί να τιθασεύσει, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τουλάχιστον οι ορθολογικές, με προεξάρχουσα την κυβέρνηση, οφείλουν να μιλούν συγκροτημένα, με όρους πολιτικού πολιτισμού, χωρίς διχαστικό λόγο.
Πολλώ δε μάλλον τώρα που η προεκλογική περίοδος έχει ανάψει για τα καλά και οι πειρασμοί για βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη στη δίνη του τοξικού λόγου είναι μεγάλοι, απειλώντας να νομιμοποιήσουν στα μάτια ακραίων φωνών μια ρητορική που πολύ εύκολα μεταφράζεται σε τυφλό τυχοδιωκτισμό.
